رزد، و هر كس كه از خدا و پيامبرش اطاعت كند به كاميابى بزرگى دست يافته است».
 و خداوند تبارك و تعالى فرموده است:
 (يَا اَيُّهَا الَّذِيْنَ آمَنُوا اسْتجِيْبُوا لِلّهَ وَ لِلرَّسُوْلِ اِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيْكُمْ وَ اعْلَمُوا أَنّ‏اللَّهَ يَحُوْلُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ وَ أَنَّهُ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْن). (الانفال: 24)
 ترجمه: «اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، دعوت خدا و پيامبر را اجابت كنيد هنگامي كه شما را به سوى چيزى مي‏خواند كه مايه حيات تان است. و بدانيد كه خداوند ميان انسان و قلب او حايل مي‏شود و اين كه همه شما نزد او (در قيامت) جمع خواهيد شد».
 و خداوند (جل جلاله) مي‏گويد:
 (قُلْ أَطِيْعُوااللَّهَ وَ الرَّسُوْلَ فَاِنْ تَوَلَّوا فَاِنْ‏اللَّهَ لَايُحِبُّ الْكافِرِيْن). (آل عمران: 32)
 ترجمه: «بگو: خدا و پيامبر را اطاعت كنيد. اگر روى گردانيدند، خداوند كافران را دوست نمي‏دارد».
 و فرموده است:
 (مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أطَاَعَ اللَّهَ، وَ مَنْ تَوَلَّى فَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظاً). (النساء: 80)
 ترجمه: «كسى كه از پيغمبر اطاعت كند، اطاعت خدا را كرده، و هر كسى اعراض كند، ما تو را بر آنان نگهبان نفرستاده‏ايم».
 و فرموده است:
 (وَ مَنْ يُطِعِ‏اللَّهَ وَ الرَّسُوْلَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ‏ اللَّهُ  عَلَيْهِمُ مِنَ النَّبِيِّيْنَ وَالصِّدِّيْقِيْن وَالشُّهَدَاءَ وَالصَّالِحِيْن، وَ حَسْنَ أوُلئِكَ رَفِيْقاً. ذلِكَ الْفَضلُ مِنَ اللَّهِ، وَ كَفى بِاللَّهِ عَلِيْماً). (النساء: 70 -69)
 ترجمه: «هر كسى كه از خدا و پيامبر اطاعت نمايد، آنان با كسانى اند كه خداوند بر آنان انعام كرده، (و آنان عبارت اند) از: پيامبران، صديقان، شهيدان و نيكوكاران، و رفاقت آنان بهتر و نيكوست، اين فضلى است از جانب خدا، و خدا به عنوان عالم كافى است».
 و خداوند مي‏فرمايد:
 (وَ مَنْ يُطِعِ‏اللَّهَ وَ رَسُوْلَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِىْ مِنْ تَحْتِهَاالْاَنَهارِ خَالِدِيْنَ فِيْهَا، وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْم. وَ مَنْ يَعْصِ‏اللَّهَ وَ رَسُوْلَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُوْدَهُ يُدْخِلْهُ نَاراً خَالِداً فِيْهَا وَ لَهُ عَذَابٌ مُهِيْن). (النساء: 14 -13)
 ترجمه: «و هر كسى حكم خدا و پيامبرش را اطاعت كند، وى را در باغهايى كه از زير آن جوى‏ها در جريان اند، داخل مي‏گرداند، و آنان در آنجا جاويدان مي‏باشند، و اين است كاميابى بزرگ. و كسى كه خدا و پيامبرش را نافرمانى كند و از حدود او تجاوز كند او را در آتش مي‏اندازد، و او در آنجا جاويدان مي‏باشد، و برايش عذات ذلّت آور است».
 و خداوند فرموده است:
 (يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْاَنْفَال، قُلِ الْاَنْفَالُ لِلَّهِ وَ الرَّسُوْلِ، فَاَتَّقُواللَّهَ وَأَصْلِحُوا ذَاَت بَيْنِكُمْ، وَ اَطِيْعُوااللَّهَ وَ رَسُوْلَهُ اِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِين. اِنَّمَا المُؤْمِنُونَ الَّذِيْنَ اِذا ذُكِرَاللَّهُ وَ جِلَتْ قُلُوْبُهُمْ وَ اِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زَادَتْهُمْ اِيْمَاناً وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ. اَلَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلاه وَ مِمَّا رَزَقْنَا هُمْ يُنْفِقُون. أوُلئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُوْنَ حَقاً، لَهُمْ دَرَجَاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَه وَ رِزْقٌ كَرِيْم) (الانفال: 4 – 1)
 ترجمه: «از تو درباره غنايم مي‏پرسند، بگو: غنايم مخصوص خدا و پيامبر است، بنابراين از خدا بترسيد و ميان برادرانى كه با هم ستيزه دارند، آشتى دهيد و از خدا و پيامبرش اطاعات كنيد، اگر ايمان داريد. مؤمنان تنها كسانى هستند كه هرگاه نام خدا برده شود، دل‏هاى شان ترسان و هراسان مي‏گردد، و هنگامي كه آيات او بر آنان خوانده شود، ايمان شان افزوده مي‏گردد، و تنها بر پروردگارشان توكّل دارند. آنها كه نماز را برپا مي‏دارند و از آنچه به آنها روزى داده‏ايم انفاق مي‏كنند. اينان مؤمنان حقيقى هستند، براى شان درجه هايى نزد پروردگار شان هست و براى آنها آمرزش و روزى نيكو و با عزّت است».
 و گفته است:
 (وَالْمُؤْمِنُوْنَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ بَعْضُهُم أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ، يَأمُرُوْنَ بِالْمَعْروُفْ، وَ يَنْهُوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلاَه، وَ يُؤْتُوْنَ الزَّكاه، وَ يُطِيْعُوْنَ‏اللَّهَ وَ رَسُوْلهُ، اُولئِك سَيَرْحَمُهُمُ اللَّهُ، اِنّ‏اللَّهَ عَزِيْزٌ حَكِيْم). (التوبه: 71)
 ترجمه: «و مردان و زنان مؤمن ولى (و يار و ياور) يكديگراند، امر به معروف و نهى از منكر مي‏كنند، نماز را برپا مي‏دارند و زكات را مي‏پردازند و خدا و رسولش را اطاعات مي‏نمايند، خداوند به زودى آنها را مورد رحمت خويش قرار مي‏دهد، خداوند توانا و حكيم است».
 و خداوند تبارك و تعالى مهربانى نموده:
 (قُلْ اِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّوْنَ‏اللَّهَ فَاَّتِبُعْوِنى يُحْبِبْكُمُ‏ اللَّهُ  وَ يَغْفِرْلَكُمْ ذُنُوُبَكُمْ، وَاللَّهُ غَفُوْرٌ رَحِيْم). (آل عمران: 31)
 ترجمه: «بگو: اگر خدا را دوست مي‏داريد، از من پيروى كنيد، تا خدا شما را دوست بدارد و گناهان تان را بيامرزد، و خدا آمرزنده و مهربان است».
 و خداوند تبارك و تعالى مهربانى نموده است:
 (لَقَدْ كاَنَ لَكُمْ فِى رَسُوْلِ‏اللَّهِ أُسْوَه حَسَنَه لِمَنْ كاَنَ يَرْجُوْااللَّهَ وَ الْيَوْمَ الآخِرَ وَ ذَكَراللّهَ كَثَيْراً).(الاحزاب: 21)
 ترجمه: «براى شما در زندگى، رسول خدا و تعليم وى سرمشق نيكويى است، البته براى آنكه اميد به رحمت خدا و روز رستاخيز دارد، و خدا را بسيار ياد مي‏كند».
 و خداوند تبارك و تعالى گفته است:
 (وَ مَآ اَتاكُمُ الرَّسُوْلَ فَخُذُوْهُ وَ مَانَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا). (الحشر: 7)
 ترجمه: «آنچه را پيامبر خدا براى شما آورده بگيريد و اجرا كنيد، و آنچه را از آن نهى كرده خوددارى نماييد و باز ايستيد».
پيامبر ص و فرستادن عثمان به مكه پس از فرود آمدن در حُدَيْبِيَه
ابن عساكر و ابن ابى شَيْبَه از عُروه (رض) درباره استقرار پيامبر ص در حديبيه روايت نموده‏اند كه گفت: قريش از فرود آمدن پيامبر ص در آنجا ترسيد، پيامبر ص مناسب دانست تا مردى از اصحاب خود را نزد آنها بفرستد، به اين لحاظ حضرت عمر بن الخطاب (رض) را طلب نمود، تا او را به اين مأموريت بگمارد. عمر (رض) گفت: اى پيامبر خدا ص من آنها را لعنت مي‏كنم، و هيچ كسى از بنى كعب در مكه نيست كه در صورت اذيت و آزارم (به دست مشركين) مورد خشم واقع شود (و از من دفاع كند). براى اين مأموريت، حضرت عثمان (رض) را بفرست، چون در مكه خويشاوندان وى زياد است، واو آنچه را تو خواسته‏اى براى آنها مي‏رساند. بنابراين پيامبر خدا ص عثمان بن عفان را خواست و او را به سوى قريش روانه نمود و به او گفت: «آنها را خبر بده كه ما براى جنگ نيامده‏ايم، بلكه براى اداى عمره آمده‏ايم، و آنها را به سوى اسلام دعوت كن». و به عثمان (رض) دستور دا