 دنيا و علاقمندان به آخرت كجايند؟ ابن عمر (رضي‏ الله  عنهما) قبر پيامبر ص، ابوبكر و عمر (رضي‏ الله  عنهما) را نشان داده گفت: درباره اينها مي‏پرسى؟ در الحليه (307/1) اين چنين آمده است.
 وَ أَخْرَجَ اَبنُ أبِى الدُّنيا عَنْ أبى أرَاَكَه يَقُوْلُ: صَلَّيْتَ مَعَ عَلِىٍّ (رض) صَلَاه الْفَجْرِ، فَلَمَّا انْفَتَلَ عَنْ يَمِيْنِهِ مَكَثَ كَأنَّ عَلَيْهِ كَآَبِه، حَتَّى اِذَا كانت الشَّمْسَ عَلي حَائِطِ المَسْجِدِ قِيْدَ رُمْحٍ صلي رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَلَبَ يَدَهُ فَقَالَ: (وَاللَّهِ لَقَدْ رَأيتُ اَصْحَابَ مُحَمَّدٍ ص فَمَاَ أَرَى الْيَوْمَ شَيْئاً يُشْبِهُهُم!! لَقَدْ كَانُوا يُصْبِحُوْنَ صَفْراً شُعْثًا غُبْراً بَيْنَ أَعْيُنُهُمْ كَأمْثَالِ رُكَبِ المِعْزَى، قَدْ بَاتُواللَّهِ سُجَّداً وَ قِيَاماً، يَتْلُوْنِ كِتَابَ اللَّهِ، يَتَرَاوَحُوْنَ بَيْنَ جِبَاهِهِم وَ أقْدَامِهِم، فَاِذَا أَصْبَحْوا فَذَكَرُواللَّهَ مَادُواكَمَا يَمِيْدُالشَّجَرُ فِى يَوم الرِّيْحِ وَ هَمَلَتْ أعْيُنُهُم حَتَّى تَبُلَّ ثِيَابَهُم، واللَّهِ لَكَانَ الْقُوْمِ بَاتُوا غَافِلِيْنَ!!) ثُمَّ نَهَض فَمَارُئِي بَعْدَ ذَلِكَ مُفْتَرّاً يَضْحَكُ حَتَّى قَتَلَهُ ابنُ مُلْجَمٍ عَدُوُّاللَّهِ الفَاسِقِ. كَذَا فِى البَدَايه (6/8). وَ أخْرَجَهُ أَيضاً أبو نُعَيْمِ فِى الْحِلْيَه (76/1) وَالدِّينورِىُّ وَالعَسْكَرِىُّ وَ ابْنُ عَسَاكِرَ كَمَا فِى الْكنز (219/8).
 ابن ابى الدنيا از ابو اراكه روايت نموده كه ميگفت: نماز فجر را با حضرت على (رض) به جاى آوردم، چون وى به طرف راست خود روى گردانيد نشست، گويى بر وى اندوهى مستولى بود. چون آفتاب به ديوار مسجد به مقدار يك نيزه رسيد، دو ركعت نماز خواند بعد دست خود را گردانيده گفت: (به خدا سوگند ياران محمّد ص را ديدم، امروز چيزى را نمي‏بينم كه به آنها مشابهت داشته باشد!! آنها با چهره‏هاى زرد، موهاى ژوليده و غبارآلود صبح مي‏نمودند. در ميان چشم‏هاى شان [ در پيشانى آنها] چون نشان زانوهاى بز اثراتى به چشم مي‏خورد، كه شب را در سجده و قيام سپرى نموده بودند. كتاب خداوند را تلاوت نموده، و وقت تلاوت آن، گاهى به پيشانى، و گاهى به قدم‏هاى خود استراحت مي‏كردند، و چون صبح مي‏نمودند، خداوند را ياد مي‏كردند، و آن چنان مي‏لرزيدند كه درخت در روز پرباد بر اثر وزش باد به حركت مي‏آيد، و چشم‏هاى شان آنقدر اشك مي‏ريخت كه لباس‏هاى شان‏تر مي‏شد. به خدا سوگند، گويى قوم شب خود را درغفلت سپرى نموده‏اند!!) بعد از آن برخاست و ديگر تا اينكه ابن ملجم دشمن خدا و فاسق، وى را به شهادت رسانيد در حال خنده ديده نشد. اين چنين در البدايه (6/8) آمده است. اين را همچنان ابونعيم در الحليه (76/1) و دينورى و عسكرى و ابن عساكر، چنان كه در الكنز (219/8) آمده، روايت نموده‏اند.
 وَ أخْرَجَ أبونُعَيم (84/1) أيضاً عَنْ أبىِ صَالِحِ قَالَ: دَخَلَ ضَرارٌ بنُ ضَمْرَه الكِنَانِىُّ عَلَى مُعَاوَيَه فَقَالَ لَهُ: صِفْ لِىْ عَلِيّاًً، فَقَالَ: أَوَ تُعْفِيْنِى يَا أميْرَالمَؤمِنين؟ قَالَ: لاَ أُعِفَيَكَ، قَالَ: (أَمَّا اِذْ لَابُدَّ؛ فَاِنّهُ كاَنَ - وَاللَّهِ - بَعِيْدُ المَدَى، شَدِيْدُ القُوَى، يَقُوْلُ فَصْلاً وَ يَحْكُمُ عَدْلاً، يَتَفَجَّرُ العِلْمُ مِنْ جَوَانِبِه، و تَنْطِقُ الْحِكْمَه مِنْ نَواحِيْهِ، يَسْتَوُحِشُ مِنَ الدُّنْيَا وَ زَهْرَتِهَا، وَ يَسْتَأنِسُ بِاللَّيْلِ وَ ظُلْمَتِهِ، كاَنَ - وَاللَّهِ - غَزِيْرَ العَبْرَه، طَوِيْلَ الفِكْرَه، يُقَلِّبُ كَفّهُ وَ يُخَاطِبُ نَفْسَهُ، يُعْجِبُهُ مِنَ اللَّبَاسِ مَا قَصُرَ، وَ مِنَ الَّطعَامِ مَا جَشِبَ، كَانَ - وَاللَّهِ - كَأَحَدِنَا يُدْنِيْنَا اذَا أَتَيْنَاهُ، وَ يُجِيْبُنَا اِذَا سَأَلَناهُ، وَ كَانَ مَعَ تَقَرُّبِهِ اِلَيْنَا وَ قُرْبِهِ مِنّا لَا نُكَلِّمُهُ هَيْبَه لَهُ، فَاِنْ تَبَسَّمُ فَعَنْ مِثْلِ اللُّؤْلُؤِالمَنْظُوْمِ، يُعَظّمُ أَهْلِ الدِّيْنِ، وَ يُحِبُّ المَسَاكِيْنِ، لَا يَطْمَعُ الْقَوِىُّ فِى بَاطِلِهِ، وَ لَا يَيْأسُ الضَعِيْفُ مِنْ عَدْلِهِ، فَأَشْهَدَ بِاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُهُ فِى بِعْضِ مَوَاقِفِهِ - وَ قَد أَرْخِي اللَّيْلُ سْدُوْلَهُ وَ غَارَتْ نُجُوْمُهُ - يَمِيْلُ فِىْ مِحْرابِهِ قَابِضاً عَلي لِحْيَتِهِ، يَتَمَلْمَلُ تَمَلْمُلَ السَّلِيْم، وَ يَبْكِى بُكَاءَالْحَزِيْنِ، فَكأَنِّىْ أَسْمَعُهُ الآنَ وَ هُوَ يَقُوْلُ: يَا رَبَّنَا، يَا رَبَّنَا، يَتَضَرَّعُ اِلَيْه ثُمَّ يَقُوْلُ لِلدُّنيْا: اِلَي تَغَرَّرْتِ؟ اِلَي تَشَوَّفْتِ؟! هَيْهَات هَيْهَات، غُرِّىْ غَيْرِى، قَدْ بَتَتُّكِ ثَلَاثَاً. فَعُمُرُكِ قَصِيْرٌ وَ مَجْلِسُكِ حَقِيْرٌ، وَ خَطَرُكِ يَسِيُرٌ، آه، آه، مِنْ قِلَّه الَّزادِ وَ بَعُدْالسَّفرِ وَ وَحْشَهالطَّرِيْقِ!!) فَوَكَفَتْ دُمُوْعُ مُعَاوِيَه عَلَى لِحْيَتِهِ مَا يَمْلِكُهَا وَ جَعَلَ يَنْشِفُهَا بِكُمِّهِ - وَ قَدْ اخْتَنَقَ القَوْمُ بِالبُكاءِ - فَقَالَ: (كَذَا كَاَنَ أبوُالحَسَن (رَحِمَهُ اللَّهُ)، كَيْفَ وَجْدُكَ عَلَيْهِ يا ضِرَارُ؟) قَالَ: وَجْدُ مَنْ ذَبِحَ وَاحِدُهَا فِى حِجْرِهَا، لَاتَرْقَأ دَمْعَتُُهَا وَ لاَ يَسْكنُ حَزْنُهَا) ثُمَّ قَاَمَ فَخَرَجَ. وَ أَخْرَجَهُ أَيْضاً ابنُ عَبْدِالبَرِّ فِى الاِسْتِيْعَاب (44/3) عَنِ الحِرْمَازِىِ - رَجُلٍ مِنْ هَمْدان - عَن ضِرَارِ الصُّدائىّ بِمَعْنَاهَ.
 ابونعيم همچنان (84/1) از ابوصالح روايت نموده، كه گفت: ضِرِار بن ضَمْره كنانى نزد معاويه (رض) آمد، معاويه (رض) به او گفت: على را برايم توصيف كن، ضرار گفت: اى اميرالمؤمنين، آيا مرا ازين معاف نميكنى؟ فرمود تو را معاف نمي‏كنم. ضرار گفت: (چون حتماً بايد اين كار را بكنم، وى، به خدا سوگند، دور نگر و پرقوت بود. به حق حرف مي‏زد، و فيصله كننده‏اى بود و به عدالت حكم مي‏نمود. علم از جوانب وى فواره مي‏زد، حكمت و دانش از نواحى وى مشاهده مي‏شد. از دنيا و رونق آن احساس وحشت داشت، و به شب و تاريكى آن انس گرفته و آرام مي‏گرفت. وى، به خدا سوگند، اشك روان و زياد داشت. بسيار فكر مي‏نمود، كف دست خود را گردانيده خود را مخاطب قرار مي‏داد، و لباس‏هاى كوتاه را دوست مي‏داشت، و از طعام نوع درشت را خوش داشت. وى، به خدا سوگند، چون يكى از ما بود، چون نزدش مي‏آمديم ما را به خود نزديك مي‏ساخت، و اگر از وى سئوال مي‏نموديم پاسخ مان را مي‏داد. وى در ضمن اينقدر نزديكى كه با ما داشت، و ما با وى داشتيم، به خاطر هيبتى كه داشت همراهش نمي‏توانستيم حرف بزنيم. اگر تبسّم [ دندان‏هايش] مينمود، چون مرواريد تار شده مي‏نمود. اهل دين را تعظيم مي‏كرد، و مسكينان را دوست مي‏داشت. هيچ قدرتمند و قوى در حكم وى باطل را انتظار نداشت