ان به [شيوه‏اى] كه نيكوتر است مجادله نماى.»

فهم و درک عالي از دين: 
لازم است که داعي به سوي خداوند، نسبت به احکام ديني آگاهي لازم داشته باشد، و اگر برايش امکان داشته باشد مستحب است که به حفظ قرآن کريم بپردازد و همچنين از احاديث پيامبر صلى الله عليه و سلم هر چند که در توان داشت براي استدلال در دعوتش استفاده نمايد. خداوند متعال مي فرمايد: {قل هذه سبيلي أدعو إلى الله على بصيرة أنا ومن اتبعني} [يوسف: 108] يعني: « بگو اين است راه من كه من و هر كس پيروى‏ام كرد با بينايى به سوى خدا دعوت مى‏كنيم.»

سر مشق نيک:
فرد دعوتگر الگو و سرمشق ديگران است، بنابراين بايد به عمل نمودن به علمي که دارد اهميت داده و خود را به آنچه که مردم را به سوي آن دعوت مي کند آراسته نمايد وگرنه جزو کساني خواهد بود که خداوند در مورد آنها مي فرمايد: {أتأمرون الناس بالبر وتنسون أنفسكم وأنتم تتلون الكتاب أفلا تعقلون} يعني: « آيا مردم را به نيكى فرمان مى‏دهيد و خود را فراموش مى‏كنيد با اينكه شما كتاب [خدا] را مى‏خوانيد آيا [هيچ] نمى‏انديشيد.» [بقرة: 44]
مراقب باش تا مانند کساني نباشي که شاعر در موردشان مي گويد:
يا أيهَــا الرَّجُــُل المعـلِّـمُ غَيـرَه
هـَلا لِنَفسـِـكَ كـَانَ ذَا التَّعْلِـــيم

معني شعر:
«اي آنکه آموزگار علم به ديگراني به هوش باش که خود بدان علم سزاوارتري!»
در نتيجه فرد دعوتگر بايد داراي اخلاق پاک و شيوه ي نيک باشد. مردي نزد بانو عايشه -رضي الله عنها- آمده و از او پرسيد: اخلاق پيامبر چگونه بود؟ جواب داد: (كان خلقه القرآن.) يعني: «اخلاق او قرآن بود.» [مسلم] يعني آن حضرت صلى الله عليه و سلم داراي تمام صفات نيکويي بود که به واسطه ي آيات قرآن کريم و سنت نبوي مردم را به تمسک بدان ها دعوت مي نمود.  
فرد دعوتگر شايسته است که از رانده شدن به سمت گناهاني که باقي مردم بدان گرفتار هستند اجتناب ورزد و از قرار گرفتن در معرض تهمت و شبهه دوري نمايد. پيامبر صلى الله عليه و سلم مي فرمايد: (.. فمن اتقى الشبهات فقد استبرأ لدينه وعرضه، ومن وقع في الشبهات وقع في الحرام، كالراعي يرعى حول الحمى، يوشك أن يرتع فيه، ألا وإن لكل مَلِك حِمَى، ألا وإن حِمَى الله محارمه) يعني: « ... پس آنکه از مشتبهات بپرهيزد براي دين و آبروي خود پاکي جسته است و آنکه به مشتبهات آلوده شود، در حرام افتاده است، مانند شباني که در اطراف چراگاه ممنوعه مي چراند نزديک است که گوسفندان در آن وارد شود. و آگاه باشيد که هر پادشاهي چراگاهي ممنوع  دارد و چراگاه ممنوعه ي خداوند چيزهائيست که حرام نموده است.» [مسلم]

دوري جستن از مسايل اختلافي: 
فرد دعوتگر بايد از مسايلي که باعث ايجاد اختلاف شده و به دامنه آن مي افزايد اجتناب ورزد. با مردم درباره ي مسائل متفق عليه بحث کند، و حتي از وارد شدن به بحث و جدال هايي که در حد توان او نيست دوري کرده و از رياکاري پرهيز نمايد که ثواب عملش از بين مي برد.

با چيز هاي مهم تر شروع کند: 
دعوتگر به خداوند متعال، در دعوت خويش مرحله به مرحله عمل مي کند. آن ها را قبل از سنت به سوي فرايض و قبل از امور مستحب به سوي امور واجب دعوت مي نمايد.  
پيامبر صلى الله عليه وسلم وقتي که مي خواست معاذ بن جبل را به سوي اهل يمن بفرستد به او فرمود: (إنك تقدم على قوم أهل كتاب، فليكن أول ما تدعوهم إليه عبادة الله -عز وجل- فإذا عرفوا الله، فأخبرهم أن الله فرض عليهم خمس صلوات في يومهم وليلتهم، فإذا فعلوا، فأخبرهم أن الله قد فرض عليهم زكاة تُؤْخذ من أغنيائهم، فَتُردُّ على فقرائهم، فإذا أطاعوا بها فخذ منهم وتوقَّ كرائم أموالهم (لا تأخذ أفضلها عندما تجمع زكاة أموالهم) يعني: « تو همانا نزد قومي از اهل کتاب مي روي، پس نخستين چيزي که آن ها را بدان دعوت مي کني بندگي خداوند عزوجل است  اگر آن ها آن را دريافتند، آن ها را آگاه کن که خداوند در هر شب و روزشان پنج وقت نماز بر ايشان فرض نموده است.
و اگر آن ها اين کار را انجام دادند، آنان را آگاه کن که الله تعالي بر آنها صدقه اي فرض نموده که از ثروتمندان شان گرفته شده و به فقراي شان باز گردانده مي شود.پس اگر آنها از اين پيروي کردند، پس از آنان (زکات) بگير و بر حذر باش از اينکه مالهاي نفيس و گرانبهاي شان را بگيري.» [مسلم]

با نرمرفتاري و مداراجويي: 
فرد مسلمان ديگران را با ملايمت دعوت مي کند، خداوند متعال مي فرمايد: {ولو كنتم فظًا غليظًا لانفضوا من حولك} [آل عمران: 159] يعني: « و اگر تندخو و سختدل بودى قطعا از پيرامون تو پراكنده مى‏شدند.» و پيامبر صلى الله عليه وسلم مي فرمايد: (إن الرفق لا يكون في شيء إلا زانه، ولا ينـزع من شيء إلا شانه.) يعني: « نرم رفتاري در هيچ چيزي نمي باشد، جز اينکه آن را زينت مي دهد و از هيچ چيزي بدور نمي شود، مگر اينکه آن را زشت مي سازد!» [مسلم و ابوداود]

ذکاوت و هوشياري: 
مسلمان باهوش و با ذکاوت است و مي داند که چگونه مردم را به سوي خداوند دعوت نمايد، و چطور با آنها بحث کرده و آنان را قانع سازد و همواره وقت مناسب را براي اينکار انتخاب مي کند. 

شناخت شخصيت فرد دعوت شونده: 
فرد دعوتگر ناچار است که در رابطه با فرد دعوت شونده بينش و آگاهي کافي داشته و لذا بايد از شخصيت وي شناخت داشته و به طريقه اي نيکو فرد را دعوت نمايد. روشي که براي يک شخص مناسب است ممکن است براي ديگري جواب ندهد. بهتر است که دعوتگر از شرايط اجتماعي فرد دعوت شونده مقداري آگاهي داشته باشد. 

خطاب قرار دادن مردم در سطح درک و فهم آنان: 
فرد مسلمان هنگام دعوت ديگري بايد وضعيت و سطح فهم و درک او را درنظرداشته باشد. چه براي بعضي مردم بهتر است که با گفتاري فصيح و شيوا گفتگو شده و با برخي ديگر بايد گفتاري ساده و قابل فهم را بکار برد. حضرت علي بن ابي طالب -رضي الله عنه- مي فرمايد: (حدِّثوا الناس بما يعرفون، أتحبون أن يكذَّب الله ورسوله) يعني: «با مردم چيزي را بگوييد که برايشان قابل فهم باشد، آيا دوست داريد که خدا و رسولش تکذيب شوند؟» [بخاري]

ابتدا با اهل خانواده و نزديکان شروع کند:  
فرد مسلمان دعوت را از اهل خانواده و نزديکانش شروع مي نمايد، خداوند متعال در اين باره مي فرمايد: {يا أيها الذين آمنوا قوا أنفسكم وأهليكم نارًا وقودها الناس والحجارة عليها ملائكة غلاظ شداد لا يعصون الله ما أمرهم ويفعلون ما يؤمرون} [تحريم: 6] يعني: «اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد خودتان و كسانتان را از آتشى كه سوخت آن مردم و نگهاست‏حفظ كنيد بر آن [آتش] فرشتگانى خشن [و] سختگير [گمارده شده] اند از آنچه خدا به آنان دستور داده سرپيچى نمى‏كنند و آنچه را كه مامورند انجام مى‏دهند.» و باز مي فرمايد: {وأنذر عشيرتك الأقربين} [شعراء: 214] يعني: « و خويشان نزديكت را هشدار ده!» پيامبر صلى الله عليه وسلم فرموده است: (ابدأ بمن تعول) يعني: « و آغاز کن به کسي که نفقه اش بدوش تو است.» [طبراني]

اميدواري: 
دعوتگر نبايد هنگامي که با اعتراض دعوت شونده مواجه شد نا اميد شود و بايد امر هدايت را ب