 و به دنبال نمودن آن و بر جاي ننشستن تا قبل از دفن ميت سفارش مي نمود. پيامبر صلى الله عليه و سلم مي فرمايد: (إذا رأيتم الجنازة فقوموا، فمن تبعها فلا يقعد حتى توضع) يعني: «وقتي جنازه اي ديديد برخيزيد، آنکه جنازه را دنبال کند نبايد تا وقتي آن را بنهند، بنشيند.» [بخاري]

خودداري از نوحه گري و بر سر و صورت خود زدن: 
رسول خدا صلى الله عليه و سلم به شدت از نوحه و بر خود زدن نهى کرده و فرموده اند: (ليس منا من لطم الخدود، وشق الجيوب، ودعا بدعوى الجاهلية) يعني: « آنکه بر رويش زده و گريبان چاک نموده و دعاهاي جاهليت را بخواند از ما نيست.» [متفق عليه]

به اجرا درآوردن وصيت: 
خانواده ي ميت لازم است که وصيت وي را ماداميکه وصيت به گناهي نکرده باشد به اجرا برسانند. عمرو بن عاص -رضي الله عنه- هنگام وفاتش وصيت نموده و گفت: هرگاه مردم نه نوحه نموده و نه آتشي برافروزيد. زمانيکه دفنم کرديد خاک را بر من بپاشيد و سپس به همان اندازه که شتر يا گوسفندي را ذبح کرده و گوشتش تقسيم شود پيرامون قبر من بمانيد تا بواسطه ي شما آرام گرفته و ببينم رسولان پروردگارم را چه پاسخ دهم. [مسلم]

دعا براي ميت: 
مستحب است که مسلمانان پس از دفن ميت کنار قبرش مانده و با اخلاص برايش دعا نموده و از خداوند متعال ثبات و آمرزش را براي وي خواستار شده و بخواهند که او را مورد رحمت خود قرار دهد. دعاي پيامبر صلى الله عليه و سلم براي ميت: (اللهم اغفر له وارحمه، وعافه واعف عنه، وأكرم نزله، ووسع مُدْخله، واغسله بالماء والثلج والبرد، ونقه من الخطايا كما ينقى الثوب الأبيض من الدنس، وأبدله دارًا خيرًا من داره، وأهلا خيرًا من أهله، وزوجًا خيرًا من زوجه، وأدخله الجنة، وأعذه من عذاب القبر (أو من عذاب النار) يعني: « بار خدايا او را بيامرز و عفوش کن و از او درگذر و منزلگاه او را نيکو ساز و مدخلش (قبرش) را فراخ کن و او را به آب و برف و يخ بشوي. و چنانچه جامه ي سفيد را از چرک پاک گردد، او را از معاصي پاک کن و به او خانواده اي بهتر از خانواده اش و همسري بهتر از همسرش عنايت فرما. و او را به بهشت داخل کن و از عذاب قبر(يا عذاب دوزخ) پناهش ده.» [مسلم و ترمذي و نسائي]

نماز بر ميت در غيابش: 
چنانچه يکي از مسلمانان در جايي دور که هيچ يک از مسلمانان ديگر نتوانند بر او نماز بگذارد، مي توانند در مکان خويش اقدام به بجا آوردن نماز بر او نمايند که به اين نماز، نماز غائب گفته مي شود. پيامبر صلي الله عليه و سلم نيز بر نجاشي – پادشاه حبشه – نماز غائب را بعد از باخبر شدن از وفات وي خواند.

فرستادن غذا براي خانواده ي ميت: 
اين عمل به خاطر مودت و همياري براي سبک نمودن بار اندوه و رنج خانواده ي داغديده مي باشد. هنگامي که جعفر بن أبي طالب وفات نمود، رسول الله صلى الله عليه و سلم فرمودند: (اصنعوا لأهل جعفر طعامًا، فإنه قد جاءهم ما يشغلهم) يعني: «براي خانواده ي جعفر غذا آماده سازيد که برايشان واقعه اي پيش آمده است که مشغولشان ساخته است.» [ترمذي و ابن ماجه]

پرداخت بدهي و ديون به جاي ميت: 
پرداختن بدهي از امور واجب مي باشد. پيامبر صلى الله عليه و سلم به تسويه ي بدهي هاي ميت به جاي او قبل از آنکه بر وي نماز بگزارند دستور مي داد. [ترمذي]

عزا و سوگواري: 
مسلمان هنگام پيش آمدن مصيبت بازماندگان را تعزيت گفته و به صبر و شکيبايي و راضي بودن به قضا و قدر خداوندي ترغيب مي نمايد. نشستن براي تعزيه و برپا نمودن خيمه ها و کرايه نمودن قاريان قرآن کراهيت دارد، همانطور که عزاداري پس از گذشت سه روز، مگر براي ميت غائب، و  بدعت هايي مانند پنجشنبه و چله و غيره مکروه مي باشد. تمام اين اعمال جزو بدعت بوده و هيچ نفعي براي ميت نداشته و گناه ان بر عهده ي بازماندگان مي ماند.

اجتناب از خبردادن به مرگ فرد به شيوه ي جاهليت: 
باخبر نمودن مردم از فوت شخص براي خواندن نماز بر وي اشکالي ندارد. پيامبر صلى الله عليه و سلم يارانش را از وفات نجاشي باخبر ساخت، همانطور که از فوت جعفر بن ابي طالب و زيد بن حارثه، وعبد الله بن رواحه -رضي الله عنهم- خبرداد. ليکن خبر مرگ دادن به شيوه ي جاهليت ، که بيشتر مردم انجام مي دهند و نسب و نزديکان ميت و مناصب آن ها را براي فخرفروشي و ريا ذکر مي کنند، مکروه مي باشد.

گرفتن عبرت و پند آموزي: 
مسلمان در حضور جنازه درس عبرت گرفته و توبه نموده، مي کوشد تا طاعت و عبادت بيشتر داشته باشد و از گناه و معصيت دوري کند. چرا که مي داند اين سرنوشت در انتظار او نيز مي باشد. او نيز بزودي جنازه اش تشييع شده و جسم او را حمل نموده و درقبر دفن مي کنند. سپس او را تنها به حال خود مي گذارند. کسي که نياز به ارشاد داشته باشد، مرگ او را بهترين موعظه گر است.
....................
مترجم: مسعود
مصدر: سايت نوار اسلام
IslamTape.Comپسري يهودي بود که به پيامبر صلى الله عليه وسلم خدمت مي کرد، روزي آن پسر مريض شد و پيامبر صلى الله عليه و سلم براي عيادت پيش وي رفت. هنگامي که بر بالاي سرش نشست، به او فرمود:ايمان بياور! پسر نگاهي به پدرش انداخت، پدرش به او گفت: از ابا القاسم اطاعت کن. پسرک به سرعت گفت: "أشهد أن لا إله إلا الله، وأن محمدًا رسول الله." پيامبر صلى الله عليه وسلم به خاطر اسلام آوردن غلام بسيار خوشحال و شاد از آنجا خارج شد، و فرمود: (الحمد لله الذي أنقذه بي من النار) يعني: «سپاس خدايي را که او را از دوزخ نجات داد.» [بخاري]
خداوند عزوجل مسلمانان را به دعوت دادن به سوي ايمان و عبادت امر نموده و مي‌فرمايد: {ولتكن منكم أمة يدعون إلى الخير ويأمرون بالمعروف وينهون عن المنكر وأولئك هم المفلحون} يعني: « و بايد از ميان شما گروهى [مردم را] به نيكى دعوت كنند و به كار شايسته وادارند و از زشتى بازدارند و آنان همان رستگارانند» [آل عمران: 104]
خداوند متعال برتري دعوت به سوي خويش را اينچنين بيان مي نمايد: {ومن أحسن قولاً ممن دعا إلى الله وعمل صالحًا وقال إنني من المسلمين} [فصلت: 33] يعني: « و كيست‏خوشگفتارتر از آن كس كه به سوى خدا دعوت نمايد و كار نيك كند و گويد من [در برابر خدا] از تسليم‏شدگانم.»
پيامبر صلى الله عليه و سلم  نيز مي فرمايد: (من دلَّ على خير فله مثل أجر فاعله) يعني: « آنکه به کار خير رهنمايي کند، براي او مانند مزد انجام دهنده ي آن داده مي شود.» [مسلم]
دعوت به سوي خداوند داراي آدابي است که مسلمان  بايد به آنها آراسته باشد: 

اخلاص در نيت: 
اخلاص راز پيروزي دعوتگر به سوي خداوند است. پيامبرصلى الله عليه و سلم فرموده است: (إنما الأعمال بالنيات، وإنما لكل امرئ ما نوى) يعني: « همانا ثواب اعمال به نيت بستگي دارد و هر کس نتيجه ي نيت خود را درميابد.» [متفق عليه]

دعوت با حکمت و موعظه ي نيک: 
فرد مسلمان در هنگام دعوت ديگران از سخنان پاک و نيکو استفاده نموده و از کلام زشت و ناروا دوري مي نمايد. خداوند متعال مي فرمايد:{ادع إلى سبيل ربك بالحكمة والموعظة الحسنة وجادلهم بالتي هي أحسن} [نحل: 125] يعني: « با حكمت و اندرز نيكو به راه پروردگارت دعوت كن و با آ