رفوع روايت نموده كه رسول‏اللَّه ص فرمود: «از پروردگارم درباره اختلاف اصحابم بعد از خود پرسيدم، خداوند به من وحى فرستاد: اى محمد، اصحاب (رض)زد من به منزله ستارگان آسمان اند كه بعضى از ديگرى قوى تراند، و همه آنان از نورى برخوردارند، و كسى كه به هر آنچه عمل نمايد كه صحابه برآنند با وجود اختلاف شان، او نزد من بر هدايت است»، و گفت: «اصحابم چون ستارگان‏اند به هر كدام شان اقتدا كنيد، هدايت شده‏ايد». در جمع الفوائد (201/2) اين چنين آمده.
 وَ اَخْرَجَ التِّرْمِذِىُّ عَنْ حُذَيْفَه (رض) مَرْفُوعاً: (اِنِّىْ لاَ أَدْرِىْ قَدْرَ بَقَائِى فِيْكُمْ، فَاْقَتُدوا بِالَّذِيْنَ مِنْ بَعْدِى - وَ اَشَارَ اِلى أِبى بَكْرٍ وَ عُمَرَ) (رضى‏اللَّه عنهما) - وَ اهْتَدُوا بِهَدىِ عَمَّارٍ، وَ مَا حَدَّثَكُمْ ابنُ مَسْعُودٍ فَصَدِّقُوْه).
 ترمذى از حذيفه (رض) به شكل مرفوع روايت نموده كه رسول‏اللَّه ص فرمود: «من اندازه بقاى خود را در ميان شما نمي‏دانم، بنابراين به اين دو شخص كه بعد از من هستند، اقتدا كنيد - و به ابوبكر و عمر (رضى‏اللَّه عنهما) اشاره نمود - و از راهنمايى و هدايت عمّار هدايت جوييد، و آنچه را ابن مسعود به شما مي‏گويد وى را تصديق نماييد».
 وَ أَخْرَجَ أَيْضاً عَن بِلالِ بنِ الحارثِ المُزَنِىّ (رض) قَالَ: قَالَ رَسُولُ‏اللَّهِ ص: (مَنْ أحَْيا سُنَّه مِنْ سُنَّتِى قَد أُمِيْتَت بَعْدِى فَاِنَّ لَهُ مِنَ الاَجْرِ مِثْل أُجُوْرِ مَن عَمِلَ بِهَا مِنْ غَيْرِ أن يَنْقُصَ ذَلِكَ مِنْ أُجُوْرِهِم شَيْئاً، وَ مَن اِبْتَدَعَ بِدْعَه ضَلاَلَه لَا يَرضَاهَااللَّهُ وَ رَسُولُه كَاَن عَلَيْهِ مِنَ الْاِثْمِ مِثْلُ آثامِ مَن عَمِلَ بِهَا لاَ يَنْقُصُ ذَلكَ مِنْ أَوْزِار هِمْ شَيْئاً). وَ اَخْرَجَ ابنُ مَاجَه أيْضاً نَحْوَهُ عَن كَثِيْرِ ابنَ عبدِاللَّه بنِ عَمْرٍو عَن أِبيْهِ عَن جَدِّهِ.
 وى همچنان از بلال بن حارِث مُزَنِى (رض) روايت نموده، كه گفت: پيامبر خدا ص فرمود: «هر كسى سنّتى از سنّت‏هاى مرا كه پس از من از بين برده شده باشد زنده كند، براى وى به اندازه اجر و پاداش آنان كه بدان عمل مي‏كنند اجر و پاداش است، بدون اين كه اين، از پاداش‏هاى شان چيزى را بكاهد. و كسى بدعت گمراه كننده را كه خداوند و رسولش از آن راضى نباشند، ايجاد كند، بر وى گناهى به اندازه كناهان آنانى كه بدان عمل مي‏كنند، مي‏باشد، و اين از گناهان شان چيزى را نمي‏كاهد». ابن‏ماجه نيز مانند اين را از كثير ابن عبداللَّه بن عمرو از پدرش از جدّش روايت نموده است.
 وَ أَخْرَجَ التِّرْمِذِىُّ أَيْضاً عَنْ عَمْرِو بنِ عِوْف (رض) قَالَ: قَالَ رَسُولُ‏اللَّهِ ص: (اِنَّ الدِّيْنَ لَيَأرِزُ اِلَى الحِجَازِ كمَاَ تَأرِزُ الحَيَّه اِلي جُحْرَها، وَ لِيَعْقِلَنَّ الدِّيْنُ مِنَ الْحِجَازِ مَعْقِلَ الاُرْوِيَّه مِن رأسِ الجَبَلِ، اِنَّ الدِّينَ بَدَأ غَرِيْباً وَ سَيَعُودُ غَرِيْباً كَمَا بَدَأ، فَطُوْبى لِلْغُرَبَاِء وَ هُمُ الَّذِيْنَ يُصْلِحُوْنَ مَا أَفْسَدَ النَّاسُ مِنْ بَعْدِى مِنْ سُنَّتِى).
 ترمذى همچنان از عمرو بن عوف (رض) روايت نموده كه گفت: پيامبر خدا ص گفت: «دين خود را به طرف حجاز خواهد كشيد، همچنانكه مار خود را به طرف غار خود مي‏كشد، و دين در حجاز چنان پناه مي‏برد، همچنان كه گوزن به سر كوه پناه مي‏برد. دين غريب شروع شده، و دوباره غريب خواهد گرديد، خوشا به حال غريبان، و آنها كسانى اند كه آن‏چه را مردم از سنت من فاسد گردانيده‏اند، اصلاح مي‏كنند».
 وَ أَخْرَجَ أيضاً عَن أنسٍ (رض) قَالَ: قَالَ لِىْ رَسُولُ‏اللَّهِ ص: (يَا بُنَي، اِنْ قَدَرْتَ أَنْ تُصْبِحَ وَ تُمْسِي وَ لَيْسَ فِى قَلْبِكَ غِشٌّ لِاَحَدٍ فَافْعَلْ، ثُمَّ قَالَ: يَا بُنَي وَ ذَلِكَ مِنْ سُنَّتِى، وَ مَنْ أَحَبَّ سُنَّتِى فَقَدْ أَحَبّنِى وَ مَنْ أَحَبّنِى كَانَ مَعِى فِى الْجَنَّه).
 وى همچنان از انس (رض) روايت نموده، كه گفت: پيامبر ص به من فرمود: «اى پسرم! اگر مي‏توانى كه روز و شب خود را بدون اين كه در قلبت درباره كسى كينه‏اى داشته باشى سپرى كنى، اين كار را انجام بده. بعد از آن گفت: اى پسرم، و اين از سنّت من است، و كسى كه سنّت مرا دوست داشته باشد يقيناً كه مرا دوست دارد، و كسى كه مرا دوست دارد، در جنّت با من مي‏باشد».
وَ أَخْرَجَ البَيْهَقِىُّ عَنْ ابنِ عَبّاسٍ (رضى‏اللَّه عنهما) مَرْفُوْعاً: (مَنْ تَمَسَّكَ بِسُنَّتِى عِنْدَ فَسَادَ أُمتِّى فَلَهُ أجْرُ مِائَه شَهِيدٍ). وَرَوَاهُ الطَّبَرانِىُّ عَنْ أبِى هُرَيْرَه (رض) اِلَّا أنَّهُ قَالَ: «فَلَهُ اَجْرُ شَهِيْدٍ»، كذا فى الترغيب (44/1).
بيهقى از ابن عبّاس (رضى‏اللَّه عنهما) به شكل مرفوع روايت نموده، كه رسولص فرمود: «كسى كه به سنّت من وقت فساد امّتم، چنگ زند، براى وى اجر و پاداش صد شهيد است». اين را طبرانى از ابوهريره (رض) روايت نموده، مگر اين كه وى گفته: «براى وى اجر شهيد است». اين چنين در الترغيب (44/1) آمده است.
وَ أَخْرَجَ الطَّبَرَاِنىُّ وَ أبونُعَيْم فِى الحِلْيَه عَن أِبى هُرَيْرَه (رض) (اَلْمُتَمَسِّكُ بِسُنَّتِى عِنْدَ فَسَادَ أُمَّتِى لَهُ أجْرُ شَهِيْدٍ).
طَبَرانى و ابونُعَيْم در الحليه از ابوهريره (رض) روايت نموده‏اند: «براى چنگ زننده و متمسّك به سنّت من هنگام فساد امّتم اجر و پاداش شهيد است».
وَ اَخْرَجَ الْحَكِيْمُ عَنْهُ: (المُتَمَسِّكُ بِسُنَّتِىْ عِنْدَ اِخْتَلافِ أُمَّتِىْ كَالقَابِضَ عَلَى الْجَمْرِ). كذا فى كنز العمال (47/1).
 حكيم ترمذى  از ابوهريره (رض) روايت نموده: «چنگ زننده به سنت من وقت اختلاف امّتم چون در دست گيرنده پاره آتش است». اين چنين در كنز العمال (47/1) آمده است.(  وى حكيم ترمذى، صاحب «نوادر الاصول فى الحديث» مى‏باشد، نه ترمذى مشهور صاحب «السنن».)
 وَ اَخْرَجَ مُسْلِمٌ عَنْ أَنَسٍ (رض) مَرْفُوْعاً: (مَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِىْ فَلَيْسَ مِنِّى) وَ أَخْرَجَهُ ابنُ عَسَاكِرَ عَنْ ابنِ عُمَرَ (رضى‏اللَّه عنهما) وَزَادَ فِى أَوَّلِهِ: (مَنْ أَخَذَ بِسُنَّتِىْ فَهْوَ مِنَّى).
 مسلم از انس (رض) به شكل مرفوع روايت نموده: «كسى كه از سنّت من روى گرداند، از من نيست». و اين را ابن عساكر از ابن عمر (رضى‏اللَّه عنهما) روايت نموده، و در اوّل افزوده: «كسى كه سنّت مرا بگيرد او از من است».
 وَ أَخْرَجَ الدَّارَ قُطْنِىُّ عَنْ عَائِشَه ن مَرْفُوْعاً «مَنْ تَمَسَّكَ بِالسُّنَّه دَخَلَ الْجَنَّه».
 دارقطنى از عائشه ن به شكل مرفوع روايت نموده: «كسى كه به سنّت تمسّك ورزد داخل جنّت مي‏شود».
 وَ أخْرَجَ السِّجْزِىُّ عَنْ أَنَسٍ (رض) مَرْفُوعاً: (مَنْ أَحْيَا سُنَّتِى فَقَدْ أَحَبَّنِىْ وَ مَنْ أَحَبَّنِى كَاَنَ مَعِىْ فِى الْجَنَّه).
 سِجْزى از انس (رض) به شكل مرفوع روايت نموده: «كسى كه سنّت مرا زنده كند يقيناً مرا دوست داشت