ٌ عَلَيكُمْ لَا نَبْتَغِي الْجَاهِلِينَ(القصص/55)
ترجمه: و بتحقیق این گفتار را (این قرآن و یا این دلائل را) پی در پی برای ایشان آوردیم شاید متذکر گردند(51) آنان که پیش از قرآن کتابشان دادیم همانان به این کتاب ایمان می‌آورند(52) و چون بر ایشان تلاوت شود گویند به آن ایمان آوردیم زیرا که حق و از طرف پروردگار ما است ما پیش از آن مسلمان و مطیع بودیم(53) ایشانند که بواسطة صبرشان دوبار پاداش داده می‌شوند و بدی را به نیکی برطرف می‌کنند و از آنچه روزی ایشان کرده‌ایم انفاق می‌کنند(54) و چون سخن لغوی بشنوند از آن اعراض کنند و گویند اعمال ما خاص ما و اعمال شما خاص شما است سلام بر شما ما راه جاهلان را نمی‌جوئیم(55). 
نکات: الْقَوْلَ ممکن است عبارت باشد از قرآن که آیات آن پی در پی و بتدریج آمده و برای تذکر مفیدتر بوده تا اینکه تمامش یک مرتبه نازل گردد، و ممکن است انبیاء و مواعظ و کتب ایشان مقصود باشد، و ممکن است دلائل مذکوره در آیات قبل و بعد باشد. و معنی سوم ظاهرتر است. و مقصود از جملة «آتَينَاهُمُ الْكِتَابَ مِنْ قَبْلِهِ.....» عده‌ای از نصاری بودند که با جعفر بن ابی طالب(ع) از حبشه آمدند و ایمان آوردند و این قضیه در مکه واقع شد، زیرا این سوره مکی است، پس مقصود عبدالله بن سلام و سلمان و مانند ایشان که در مدینه ایمان آوردند نمی‌باشد. و جملة: وَيدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيئَةَ  و جملة: «وَإِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ .....» دلالت دارد که مؤمنین اولیه مورد حملات و بدگوئی کفار و اذیت و آزار ایشان بودند ولی با صبر و حوصله و سکوت دفع شر ایشان را می‌نمودند، پس زمان ما نیز اگر کسی حق را پذیرفت و از این جهت مورد حملات جهال شد باید به سکوت و حوصله دفع نماید. وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ ينْفِقُونَ دلالت دارد که باید از هر چه و هر مالی که حلال است و خدا به انسان روزی نموده، زکات پرداخت شود. و رسول خدا(ص) فرموده: «حصنوا أموالکم بالزکاة»، یعنی اموال خود را با دادن زکات نگاهبانی کنید. و در کتاب تهذیب نقل شده است که: «بینا رسول الله فی المسجد إذ قال: قم یا فلان قم یا فلان، حتی أخرج خمسة نفر، فقال أخرجوا من مسجدنا لا تصلوا فیه و أنتم لا تزکون»، یعنی روزی رسول اکرم(ص) در مسجد بود که پنج نفر را دستور داد از مسجد بیرون روند و فرمود: از مسجد ما بیرون روید و در آن نماز نخوانید زیرا شما زکات نمی‌پردازید. آیه 56 الی 57
متن آیه:
إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ يهْدِي مَنْ يشَاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ(القصص/56) وَقَالُوا إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدَى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنَا أَوَلَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَمًا آمِنًا يجْبَى إِلَيهِ ثَمَرَاتُ كُلِّ شَيءٍ رِزْقًا مِنْ لَدُنَّا وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يعْلَمُونَ(القصص/57)
ترجمه: محققا تو هر که را دوست داری هدایت نمی‌کنی ولیکن خدا هر که را بخواهد هدایت می‌کند و او اهل هدایت را بهتر شناسد(56) و گفتند: اگر با تو پیرو هدایت شویم از سرزمین خودمان ربوده شویم و آواره شویم، آیا در حرم امنی جایشان ندادیم که میوه‌جات و محصولات هر چیز به سوی آن فراهم می‌شود رزقی است از نزد ما ولیکن بیشترشان نمی‌دانند(57). 
نکات: جملة: «لَا تَهْدِي....» دلالت دارد که رسول خدا(ص) جز بشارت و ترسانیدن چیزی را بر عهده ندارد و نمی‌تواند، خصوصا امور تکوینی و بخصوص انقلاب فکری کسی به او واگذار نشده و او طالب هدایت را از غیر طالب نمی‌شناسد، و کار آن حضرت ارائة طریق است نه ایصال الی المطلوب. و مقصود از جملة: نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنَا گفتار مردم است که می‌گویند: اگر ما حق را بپذیریم از شهر و یا از قریه ما را خارج می‌کنند. خدا جواب داده که این زمین شما محصولی نداشت ما محصول و طعام شما را از جاهای دیگر برای شما فراهم کرده‌ایم مانند مکه که محصولی ندارد، پس خدائی که رزق شما را از جای دیگر به شما می‌رساند ایمان او را بر حفظ مکان مقدم بدارید. آیه 58 الی 60
متن آیه:
وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَهَا فَتِلْكَ مَسَاكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلَّا قَلِيلًا وَكُنَّا نَحْنُ الْوَارِثِينَ(القصص/58) وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرَى حَتَّى يبْعَثَ فِي أُمِّهَا رَسُولًا يتْلُو عَلَيهِمْ آياتِنَا وَمَا كُنَّا مُهْلِكِي الْقُرَى إِلَّا وَأَهْلُهَا ظَالِمُونَ(القصص/59) وَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيءٍ فَمَتَاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَزِينَتُهَا وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيرٌ وَأَبْقَى أَفَلَا تَعْقِلُونَ(القصص/60)
ترجمه: چه قریه‌های بسیاری را که به رفاه عیش مغرور بودند هلاکشان کردیم و این مسکن‌های ایشان است که پس از ایشان جز اندکی در آن سکونت نکرده‌اند و ما خود ارث برنده‌ایم(58) و پروردگارت هلاک‌کنندة این قریه‌ها نبود تا در مرکز آنها پیامبری فرستد که آیات ما را بر ایشان تلاوت کند و ما هلاک‌کنندة این قریه‌ها نبوده‌ایم مگر در حالی که اهل آنها ستمگر بودند(59) و آنچه به شما داده شد کالای دنیا و زینت آنست و آنچه نزد خدا است بهتر و پایدارتر است آیا به تعقل نمی‌پردازید(60). 
نکات: جملة: بَطِرَتْ مَعِيشَتَهَا دلالت دارد که انسان نباید به رفاه زندگی و خوشی آن مغرور و غافل گردد. وَمَا كَانَ رَبُّكَ.... دلالت دارد که تا خدا اتمام حجت بوجود رسولی و کتابی نکند، کسی را عذابی نمی‌کند. و جملة: وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيرٌ وَأَبْقَى دلالت دارد که مقصود از جملة: «أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ» زندة دنیوی نیست بلکه حیات اخروی عند الرب است که عند الله هم بهتر و هم باقی‌تر است و دنیای فانی نیست. آیه 61 الی 64
متن آیه:
أَفَمَنْ وَعَدْنَاهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَاقِيهِ كَمَنْ مَتَّعْنَاهُ مَتَاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ثُمَّ هُوَ يوْمَ الْقِيامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ(القصص/61) وَيوْمَ ينَادِيهِمْ فَيقُولُ أَينَ شُرَكَائِي الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ(القصص/62) قَالَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هَؤُلَاءِ الَّذِينَ أَغْوَينَا أَغْوَينَاهُمْ كَمَا غَوَينَا تَبَرَّأْنَا إِلَيكَ مَا كَانُوا إِيانَا يعْبُدُونَ(القصص/63) وَقِيلَ ادْعُوا شُرَكَاءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَرَأَوُا الْعَذَابَ لَوْ أَنَّهُمْ كَانُوا يهْتَدُونَ(القصص/64)
ترجمه: آیا آنکه وعدة نیکو به او دادیم و به آن خواهد رسید مانند کسی است که کالای زندگی این دنیا را به او داده‌ایم سپس او روز قیامت از احضارشدگان است(61) و روزی که خدا ندایشان کند و گوید شریکان من که شما می‌پنداشتید کجایند(62) آنانکه گفتار خدا بر ضررشان محقق شده گویند: پروردگارا این کسانند که گمراه کرده‌ایم، گمراهشان کردیم چنانکه گمراه بودیم بسوی تو از اینها بیزاری می‌آوریم اینان ما را پرستش نمی‌کردند(63) و گفته شود شریکانی که خودتان تراشیده بودی