رد و به کناری رفت، اما برای چه در آیه ذکر نشده، بعضی گفته‌اند: برای آنکه حیض شده بود رفت کناری غسل و تطهیر کند، و بعضی گفته‌اند: تشنه بود رفت آب بخورد. بعضی گفته اند: رفته بود خود را شستشو بدهد. بهر حال کلمة مَكَانًا شَرْقِيا دلالت دارد که به طرف شرق بیت المقدس رفته بود و لذا نصاری مشرق بیت المقدس را قبله قرار داده‌اند. و مقصود از رُوحَنَا همانا جبرئیل است. آیه 19 الی 21
متن آیه:
قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلَامًا زَكِيا(مريم/19) قَالَتْ أَنَّى يكُونُ لِي غُلَامٌ وَلَمْ يمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيا(مريم/20) قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَي هَينٌ وَلِنَجْعَلَهُ آيةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَقْضِيا(مريم/21)
ترجمه: (جبرئیل) گفت: همانا من فرستادة پروردگار تو هستم برای اینکه تو را غلام پاکیزه‌ای ببخشم(19) مریم گفت: چگونه برایم غلامی می‌شود و حال آنکه مرا بشری مس نکرده و بدکار نبوده‌ام(20) (جبرئیل) گفت: پروردگارت این چنین فرموده که این بر من آسان است و برای آنکه او را آیتی برای مردم و رحمتی از جانب ما قرار دهیم و این فرمانی است انجام شده(21). 
نکات: جملة: لِأَهَبَ لَكِ ؛ بمنزله لیهب الله می‌باشد، زیرا جبرئیل به امر خدا این کار را کرده است و چون حضرت مریم بطور تعجب گفت: چگونه ممکن است بدون مس بشری خدا فرزندی به من بدهد جبرئیل گفت: خدا فرموده این عطا بر من آسانست زیرا خالقی که از عدم و بدون والدین بشری آفریده بدون پدر نیز می‌تواند بیافریند برای آنکه آن فرزند را آیتی قرار دهد. معلوم می‌شود این کیفیت برای حضرت عیسی ارهاص باشد یعنی نشانه‌هایی برای تثبیت نبوت او. آیه 22 الی 23
متن آیه:
فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيا(مريم/22) فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يا لَيتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيا مَنْسِيا(مريم/23)
ترجمه: پس مریم باو بار گرفت، پس او را به مکان دوری بکناری برد(22) پس درد زائیدن او را به تنة درخت خرما رسانید، گفت: ای کاش پیش از این مرده بودم و فراموش شدة از یاد رفته بودم(23). 
نکات: چنانکه در آیة 91 سورة انبیا ذکر شده: «وَالَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيهَا مِنْ رُوحِنَا»، در اینجا نیز باید جملة فنخ فیها قبل از فَحَمَلَتْهُ  مقدر گرفت یعنی؛ در رحم حضرت مریم دمیده شد پس حامله گردید. و از فاء فَانْتَبَذَتْ و فاء فَأَجَاءَهَا .... استفاده می‌شود که بدون فاصله حامله شده و بدون گذشت مدتی زائیده و بهر حال به درخت خرمائی که تنة آن مانده و شاخ و برگی نداشت پناه برد زیرا عرب تنة درخت خرما را جذع می‌گوید. آیه 24 الی 28
متن آیه:
فَنَادَاهَا مِنْ تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيا(مريم/24) وَهُزِّي إِلَيكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيكِ رُطَبًا جَنِيا(مريم/25) فَكُلِي وَاشْرَبِي وَقَرِّي عَينًا فَإِمَّا تَرَينَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيوْمَ إِنْسِيا(مريم/26) فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا يا مَرْيمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيئًا فَرِيا(مريم/27) يا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِيا(مريم/28)
ترجمه: پس از زیر او او را ندا داد که محزون مباش بتحقیق پروردگارت از زیرت نهری قرار داد(24) و تنة درخت خرما را به سوی خود حرکت ده بر تو خرمای تازه فرو ریزد(25) پس بخور و بیاشام و چشم را روشن کن، پس اگر یکی از افراد بشر را به بینی بگو که همانا من برای خدای رحمن روزه‌ای نذر کرده‌ام پس امروز با انسانی سخن نمی‌گویم(26) پس او را نزد قوم خود آورد در حالی که در آغوش گرفته بود، گفتند: ای مریم بتحقیق چیز تازه‌ای آوردی(27) ای خواهر هارون پدرت مرد بدی نبود و مادرت بد کاره نبود(28). 
نکات: منادی ندا که مریم را ندا کرد بظاهر قرآن حضرت عیسی است. و جذع نخله درختی خشکیده و بی‌شاخه و برگ بوده. حضرت مریم در اینجا چند معجزه را مشاهده کرد. و حق‌تعالی «فَكُلِي» را بر «وَاشْرَبِي» مقدم داشته زیرا زن نفساء احتیاجش به خرما بیشتر از آبست و نذر حضرت عبارت از صوم سکوت بوده که زبان خود را از سخن باز دارد. معلوم می‌شود در شرایع سابق جایز بوده. اما در شرع ما مورد اختلافست ولی حق آنست که اگر انسان مبتلا باشد که با سفهاء سخن بیهوده گوید و صوم او وسیله‌ای شود برای فرار از سخن، چنین نذری جایز است. حال آیا حضرت مریم(ع) باشاره گفت: من نذر کرده‌ام و یا وقت نذر او پس از اخبار به نذر بوده؟ و الله أعلم. يا أُخْتَ هَارُونَ  دلالت دارد که برادری بنام هرون داشته که صالح بوده است. آیه 29 الی 33
متن آیه:
فَأَشَارَتْ إِلَيهِ قَالُوا كَيفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيا(مريم/29) قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِي الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيا(مريم/30) وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَينَ مَا كُنْتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيا(مريم/31) وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيا(مريم/32) وَالسَّلَامُ عَلَي يوْمَ وُلِدْتُ وَيوْمَ أَمُوتُ وَيوْمَ أُبْعَثُ حَيا(مريم/33)
ترجمه: پس مریم به آن طفل اشاره کرد، گفتند: چگونه تکلم کنیم کسی را که کودک در گهواره است(29) عیسی گفت: براستی که من بندة خدایم او مرا کتاب داده و مرا پیامبر نموده است(30) و مرا مبارک قرار داده هر جا که باشم و مرا به نماز و زکات سفارش کرده مادامی که زنده باشم(31) و مرا نیکوکار به مادرم قرار داد و مرا سرکش بدبخت قرار نداد(32) و سلام بر من روزی که تولد شدم و روزی که بمیرم و روزی که زنده برانگیخته شوم(33). 
نکات: چون مردم حضرت مریم(ع) را توبیخ کردند اشاره به عیسی کرد، سپس حضرت عیسی(ع) به سخن آمد یعنی خدایی که هر چیزی را می‌تواند به سخن آورد او را به سخن آورد. و ظاهر مطلب این است که آن طفل پس از گفتن آن جملات، مانند سایر اطفال ساکت ماند و دیگر نتوانست سخن گوید تا رسید به حدی که سایر اطفال سخن می‌گویند آن وقت به سخن آمد. ولی از جملة: أَينَ مَا كُنْتُ، و از جملة مَا دُمْتُ حَيا، می‌توان استفاده کرد که در همان کودکی مأمور به نماز و زکات بوده و از سایر اطفال ممتاز. و بنابراین مانند آنان ناتوان به تکلم نبوده است. و از جملة: مَا دُمْتُ حَيا استفاده می‌شود که تکلیف مادام الحیات است و ساقط نمی‌شود به هیچ نحوی. و اینکه إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ گفته؛ برای رفع غلو در حق خود چنین گفته است. آیه 34 الی 36
متن آیه:
ذَلِكَ عِيسَى ابْنُ مَرْيمَ قَوْلَ الْحَقِّ الَّذِي فِيهِ يمْتَرُونَ(مريم/34) مَا كَانَ لِلَّهِ أَنْ يتَّخِذَ مِنْ وَلَدٍ سُبْحَانَهُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يقُولُ لَهُ كُنْ فَيكُونُ(مريم/35) وَإِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا 