جام دهید بیناست(265) آیا کسی از شما دوست دارد باغی از درخت خرما و  انگور داشته باشد که از زیر درختانِ آن جویها روان باشد، که از همه قسم میوه بدهد و صاحبِ باغ را پیری فرا رسد، و او را فرزندانی ناتوان باشد، پس بر آن باغ گردبادی که در آن آتش باشد بوزد و آن را بسوزاند، خدا چنین بیان می‌کند برای شما آیات را تا شاید بیندیشید(266) ای مؤمنین از طیبات آنچه کسب کردید و از آنچه برای شما از زمین رویانیده و خارج کرده‌ایم انفاق کنید، و ناپاک آن را برای انفاق در نظر نگیرید در حالیکه خودتان ناپاک را نمی‌گیرید و نمی‌پذیرید مگر آنکه دربارة آن چشم پوشی (و صرفنظر) می‌کنید، و بدانید که خدا بی‌نیاز وستوده است (267) شیطان شما را به فقر وعده می‌دهد، و به فحشاء أمر می‌کند و خدا شما را به آمرزش و فضل خود نوید می‌دهد و خدا وسعت‌دهندة داناست.(268)
نکات: جملة:(وَتَثْبِيتًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ) دلالت دارد که اهل ایمان بواسطة انفاق مال، ایمان و علاقمندی خود را به برادران مسلمان نشان می‌دهند که از بذل مال و جان دریغ ندارند. و در مثال كَمَثَلِ صَفْوَانٍ ... خدا تشبیه کرده انفاق مال را بریا، به سنگ – سختی که چیزی از آن نمی‌روید ولی گاهی که روی آن غبار است، شاید کسی خیال کند چیزی از آن روئیده شده، أما چون باران درشتی بر آن بارید وخاک آن را برطرف کرد اشکار گردد که چیزی نمی‌روید چنانکه ریاکار نیز چون کشف حقیقت شود معلوم گردد که عملش نتیجه ندارد. و در مثل جَنَّةٌ... تشبیه شده انفاق مال به باغی که در زمین بلند و باران‌گیری باشد و باران به موقع بر آن ببارد که دو مقابل میوه بدهد، این انفاق در راه خدا نیز مانند همان باغ بهرة چند مقابل دارد. ومقصود از جمله: أَيوَدُّ أَحَدُكُمْ... این است که شما اگر باغی تهیه کنید برای روز پیری و برای نفقة عیال و صغار خود، آیا میل دارید آن باغ بسوزد و از بین برود، همان طور باید از عمل خالص و انفاق خود به فکر ذخیره برای خود باشید، و قصدتان رضای خدا باشد تا در روز سختی و پریشانی به شما بهره دهد. و جملة:أَنْفِقُوا مِنْ طَيبَاتِ... دلالت دارد که زکات واجب در تمام کسب‌های حلال و در هر چه از زمین خارج شود چه زراعت، و چه معادن، چه جزئی و چه کلی، می‌باشد. و جملة: وَلَا تَيمَّمُوا... می‌گوید اجناس فاسد و یا حیوان مریض و لاغر را نباید به عنوانِ زکات بپردازد، بلکه هر چه محبوب و مرغوب است بدهد. و "ماء مصووله" در (مَا كَسَبْتُمْ) ، و در (وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُمْ) ، مفید عموم است.آيه 269
متن آيه:
يؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يشَاءُ وَمَنْ يؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِي خَيرًا كَثِيرًا وَمَا يذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ
ترجمه: خدا به هر کس بخواهد حکمت عطا می‌کند، و هر که به او حکمت داده شود خوبی بسیاری نصیب او شده و پند نگیرند مگر صاحبان خرد.(269)
نکات: مقصود از حکمت فهم حق و باطل است که خدا به هر کس عقل خود را بکار اندازد ومعرض از حق نباشد عطا می‌کند به قرینة:(وَمَا يذَّكَّرُ إِلَّا أُولُو الْأَلْبَابِ).<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3.txt">شناسنامه</a><a class="text" href="w:text:4.txt">پيشگفتار</a><a class="folder" href="w:html:5.xml">مقدمه</a><a class="folder" href="w:html:49.xml">جزء 1 تا 10(سورة الحمد الی التوبة)</a><a class="folder" href="w:html:618.xml">جزء 11 تا 20(سورة یونس الی العنکبوت)</a><a class="folder" href="w:html:1228.xml">جزء 21 تا 25(سورة الروم الی الجاثیة)</a><a class="folder" href="w:html:1521.xml">جزء 26 تا 29(سورة الأحقاف الی المرسلات)</a><a class="folder" href="w:html:1767.xml">جزء 30 (سورة النبأ الی الناس)</a></body></html>حق تعالی در سورة اعراف آیة 146 فرموده: 
وَإِنْ يرَوْا كُلَّ آيةٍ لَا يؤْمِنُوا بِهَا وَإِنْ يرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لَا يتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَإِنْ يرَوْا سَبِيلَ الْغَي يتَّخِذُوهُ سَبِيلًا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنَا وَكَانُوا عَنْهَا غَافِلِينَ(الأعراف/146)
«و اگر هر آیه‌ای را ببینند به آن ایمان نیاورند و اگر راه رشد و سعادت را ببینند برای خود آنرا راه نمی‌گیرند و اگر راه ضلالت را ببینند آنرا برای خود راه می‌گیرند، این گمراهی برای این است که به آیات ما تکذیب کرده و از آن غافلند».
پس خدا گمراهی را در اعراض از قرآن و غفلت از آن دانسته، زمان ما هر فرقه از فرق مسلمین بنام مذهب و بزرگان مذهب، قصّه و معجزات و خوابها و کرامات تراشیده و معرفت بزرگان دین و مذهب را واجب‌تر از خود دین می‌دانند، از اسلام بی‌خبر و از بزرگان آن مدّاحی ونوحه‌سرائی می‌کنند، اینان معرفت متدیّنین را کافی از شناخت دین می‌دانند و بلکه از خود دین بیزارند. چرا این طور شده، جواب این است که از آیات قرآن بی‌خبرند، اینان نمی‌دانند متدیّن‌شناسی غیر از دین‌شناسی است، هزار سال است بر سر خلافت این و آن نزاع دارند، أمّا دین این و آن چه بوده نمی‌دانند! باید به ایشان فهمانید اظهار ارادت به متدیّنین صدر اسلام کافی از شناخت اسلام نیست و شناخت واسلام به شناخت قرآن و اطّلاع کامل از آن است و إلّا اثبات خلافت برای کسیکه فعلاً در دنیا نیست و هزار سال قبل بوده، چه فائده دارد. 
در مقدمة تفسیر صافی روایت کرده از رسول خدا(ص) که فرمود: «القرآن هدی من الضلالة، و تبیان من العمی، و استقالة من العثرة، و نور من الظلمة، و ضیاء من الأحداث، و عصمة من الهلکة، و رشد من الغوایة، و بیان من الفتن، و بلاغ من الدنیا إلی الآخره، و فیه کمال دینکم، و ما عدل أحد من القرآن إلا إلی النار». یعنی: «قرآن رهنمای از گمراهی، و بیان نجات از کوری، و دستگیر از لغزش، نور از ظلمت و نگهدارندة از هلاکت، و نجات از گمراهی، و بیان فرار از فتنه‌ها، و زاد و توشة راه آخرتست، و در آن کمال دین شما است، و هیچ کس از قرآن سرپیچی نکرد مگر به سوی آتش رهسپار شد». 
آیا نفاق و شقاق گمراهی و لغزش و فتنه نیست؟! اگر هست پس باید بدستور رسول خدا(ص) بواسطة قرآن از اینها نجات یافت، مسلّما دستور رسول خدا(ص) برای أمّت او حجّت است.آيه 270 الي 271
متن آيه:
وَمَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ يعْلَمُهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ(البقرة/270) إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِي وَإِنْ تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاءَ فَهُوَ خَيرٌ لَكُمْ وَيكَفِّرُ عَنْكُمْ مِنْ سَيئَاتِكُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ(البقرة/271)
ترجمه: و هرگونه انفاق کنید و هر چه نذر نمائید بدون گمان خدا آن را می‌داند، و برای ستمگران یاورانی نباشد(270) اگر صدقات خود را آشکارا بدهید خوب است، و اگر پنهان آن را به فقراء برسانید برای شما بهتر است و بعضی از گناهان شما را جبران می‌کند و خدا به آنچه بکنید آگاه است.(271)
نکات: آیه دلالت دارد که صدقة آشکار و پنهان هر دو خوب است ولی پنهان بهتر است، ولی باید سعی کند به محتاجان برساند، چنانکه در جملة (وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاءَ) اشاره شده، و اگر برای ترغیب دیگران آشکا