روگردان می‌شود هر کس روگردانیده بود. طبرسی ذیل این آیات روایت آورده: «لا یجوز لأحد أن یقسم إلا بالله و له عز اسمه أن یقسم بما شاء من خلقه». آیه 15 الی 19
متن آیه:
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيونٍ(الذاريات/15) آخِذِينَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ مُحْسِنِينَ(الذاريات/16) كَانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيلِ مَا يهْجَعُونَ(الذاريات/17) وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يسْتَغْفِرُونَ(الذاريات/18) وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ(الذاريات/19)
ترجمه: بتحقیق که پرهیزکاران در میان باغها و چشمه‌هایند(15) آنچه پروردگارشان به ایشان عطا کرده دریافت دارند زیرا که ایشان در دنیا نیکوکار بودند(16) و عادتشان این بود که کمی از شب را می‌خفتند(17) و در سحرها ایشان آمرزش می‌خواستند(18) و در اموالشان برای سائل و محروم حقی منظور می‌کردند(19). 
نکات: در جملة: وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ .... کلمة «هُمْ» آورده برای حصر زیرا غیر متقین استغفارشان اعتباری ندارد، و استغفار حقیقی با ذکر و با عمل اختصاص به متقین دارد. و جملة حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ دلالت دارد که سائل و محروم فرق دارند زیرا معطوف غیر از معطوف علیه است، سائل آنست که حق دارد از زکات واجب طلب کند ولی محروم چون حق ندارد سؤال نمی‌کند و از صدقة مستحبه به او می‌دهند. و نیز سائل کسی است که عفت ندارد و محروم عفیف است. آیه 20 الی 23
متن آیه:
وَفِي الْأَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِينَ(الذاريات/20) وَفِي أَنْفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ(الذاريات/21) وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ(الذاريات/22) فَوَرَبِّ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ(الذاريات/23)
ترجمه: و در این زمین آیات و نشانه‌های قدرت و علم است برای اهل یقین(20) و در نفوس خودتان پس آیا نمی‌بینید(21) و در آسمان است روزی شما و آنچه وعده داده می‌شوید(22) پس قسم به پروردگار آسمان و زمین که آن حق است بمانند آنچه را که سخن می‌گوئید(23). 
نکات: ضمیر إِنَّهُ لَحَقٌّ ممکن است برگردد به وَمَا تُوعَدُونَ از بهشت و دوزخ و جزا، و ممکن است برگردد به قرآن که از ضمن کلام فهمیده می‌شود یعنی قرآن حق است و ملکی که آن را بیان می‌کند مانند بیان شماست که از حروف و کلمه ترکیب دیده است. و ممکن است برگردد به رزق و یا به یوم الدین، یعنی همان طور که وقتی شما سخن می‌گوئید یقین به سخن و نطق خود دارید و می‌دانید که مشغول سخن گفتن هستید، همچنین قیامت و وقوع آن این چنین قطعی و یقینی است. آیه 24 الی 30
متن آیه:
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ(الذاريات/24) إِذْ دَخَلُوا عَلَيهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ(الذاريات/25) فَرَاغَ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ(الذاريات/26) فَقَرَّبَهُ إِلَيهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ(الذاريات/27) فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ عَلِيمٍ(الذاريات/28) فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ(الذاريات/29) قَالُوا كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ(الذاريات/30)
ترجمه: آیا حدیث مهمانی ابراهیم از فرشتگان ارجمند به تو رسیده(24) چون بر او وارد شدند سلامی گفتند و او سلامی گفت و گفت شما گروهی ناشناسید(25) نهانی نزد اهل خود رفت و گوساله‌ای فربه آورد(26) و آن را نزدیک ایشان برد و گفت چرا نمی‌خورید(27) پس (چون نخوردند) ترسی از آنان به دل گرفت، گفتند: نترس، و به پسری دانا بشارتش دادند(28) پس زن او ناله‌کنان بیامد و زیاد به روی خود زد و گفت: من پیره‌زنی نازایم(29) فرشتگان گفتند: پروردگارت چنین فرموده محققا او خود درستکار و دانا است(30).  
نکات: حضرت ابراهیم مردی سخاوتمند و مهمان‌نواز بوده، برای مهمانان ناشناس که عدد ایشان را از سه تا ده نوشته‌اند گوساله‌ای کباب کرد و رسم مهمان این بوده که میزبان هر چه برای او بیاورد تناول کند و اگر تناول نکرد نشانة عداوت و قصد سوء است و لذا حضرت ابراهیم ترسید، فرشتگان او را تقویت دادند که نترس و باضافه مژدة فرزندی به او از طرف خدا دادند و لذا ابراهیم دانست که اینان مأمور خدایند. از این آیات معلوم می‌شود که أنبیاء همه چیز را نمی‌دانند و علمی ندارند جز همان مقدار که به ایشان وحی شود. آیه 31 الی 37
متن آیه:
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيهَا الْمُرْسَلُونَ(الذاريات/31) قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ(الذاريات/32) لِنُرْسِلَ عَلَيهِمْ حِجَارَةً مِنْ طِينٍ(الذاريات/33) مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ(الذاريات/34) فَأَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ(الذاريات/35) فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيرَ بَيتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ(الذاريات/36) وَتَرَكْنَا فِيهَا آيةً لِلَّذِينَ يخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ(الذاريات/37)
ترجمه: ابراهیم گفت پس قضیة شما چیست ای فرستادگان(31) گفتند براستی ما فرستاده شده‌ایم به سوی قوم گنه‌کاران(32) تا بر سر ایشان از گل سنگباران کنیم(33) سنگ‌هائی نشان کرده شده نزد پروردگارت برای اسراف کنندگان(34) پس بیرون آوردیم هر کس در آنجا بود از مؤمنین(35) پس نیافتیم در آنجا جز یک خانه از مسلمین(36) و در آنجا نشانة عبرتی گذاشتیم برای آنان که از عذاب دردناک می‌ترسند(37). 
نکات: مقصود از قَوْمٍ مُجْرِمِينَ همان قوم لوطند که بواسطة عمل لواط به صفاتی مذمومه حق‌تعالی ایشان را معرفی کرده: مجرمین، مسرفین، کافرین. چنانکه در سوره‌های دیگر صفاتی برای ایشان ذکر شده در سورة هود آیات 70 تا 83 و در سورة حجر 58 تا 74 و سورة شعراء آیة 160 ... و سورة اعراف آیة 80 و سورة نمل آیة 54 و عنکبوت آیة 28 و آیاتی پس از آنها و سور دیگر مراجعه شود. آیه 38 الی 40
متن آیه:
وَفِي مُوسَى إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَى فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ(الذاريات/38) فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ(الذاريات/39) فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ(الذاريات/40)
ترجمه: و در قصة موسی (آیات عبرتی است) هنگامی که او را به سوی فرعون فرستادیم با دلیلی روشن(38) بغرور ملک و قدرت سر از اطاعت حق کشید و گفت او ساحر است و یا مجنون(39) پس او را با سپاهش گرفتیم و به دریا افکندیم در حالی که او ملامت‌گر خویش بود(40). 
نکات: وَفِي مُوسَى عطف است به فِيهَا در جملة: وَتَرَكْنَا فِيهَا .... و همچنین است در وَفِي عَادٍ .... یعنی در تمام این قصه‌ها آیات عبرت و پند است. متأسفانه آیندگان عبرت نگرفتند از گذشتگان و بلکه سیاه کاری و مفاسدشان بیشتر گردید. آیه 41 الی 45
متن آیه:
وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ(الذاريات/41) مَا تَذَرُ مِنْ شَيءٍ أَتَتْ عَلَيهِ إِل