َأَيْتَ رَجُلاً غَزَا يَلْتَمِسُ الأَجْرَ وَالذِّكْرَ مَالَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) لاَ شَيْءَ لَهُ فَأَعَادَهَا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ يَقُولُ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ (ص) لاَ شَيْءَ لَهُ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ لاَ يَقْبَلُ مِنْ الْعَمَلِ إِلاَّ مَا كَانَ لَهُ خَالِصًا وَابْتُغِيَ بِهِ وَجْهُهُ».(12) 
ترجمه: ابو امامه مي گويد: شخصي نزد رسول الله (ص) آمد و پرسيد: كسي كه هم به نيت ثواب و هم به نيت شهرت، جهاد كند. حكمش چيست؟ رسول الله (ص)  فرمود: هيچ چيز (ثواب) به او نمي رسد. آن شخص سه بار سوالش را تكرار كرد و رسول الله (ص)  مي‏فرمود: هيچ نصيبي ندارد. و در پايان فرمود: خداوند، عملي را كه فقط براي خشنودي او نباشد، نمي پذيرد.
6- رسول الله (ص)  مي گويد: خداوند متعال فرموده است: 
«أَنَا أَغْنَى الشُّرَكَاءِ عَنْ الشِّرْكِ فَمَنْ عَمِلَ لِي عَمَلاً أَشْرَكَ فِيهِ غَيْرِي فَأَنَا مِنْهُ بَرِيءٌ وَهُوَ لِلَّذِي أَشْرَكَ».(13) 
ترجمه: من بي نيازترين فرد به شريك هستم. پس هر كس عملي انجام دهد كه در آن ، ديگران را با من شريك گرداند، من از آن عمل، بيزارم. و آن عمل براي كسي محسوب مي شود كه او را با من شريك قرار داده است.
31-كسي كه ميت را غسل داده، مستحب است كه خود نيز غسل كند. 
رسول خدا (ص) مي فرمايد: «مَنْ غَسَّلَ الْمَيِّتَ فَلْيَغْتَسِلْ وَمَنْ حَمَلَهُ فَلْيَتَوَضَّأْ».(14) 
(هر كس ميت را غسل مي دهد،‌غسل كند و هر كس آن را حمل مي كند،‌وضو بگيرد).
اگر چه ظاهراً امر فوق، دال بر وجوب غسل است . ولي بدليل احاديث زير مي توان آن را واجب ندانست:
1-  «لَيْسَ عَلَيْكُمْ فِي غَسْل مَيِّتكُمْ غُسْل إِذَا غَسَلْتُمُوهُ فإِنَّ مَيِّتكُمْ َلَيْسَ نَْجُس فَحَسْبكُمْ أَنْ تَغْسِلُوا أَيْدِيكُمْ».(15) 
ترجمه: ابن عباس (رض) مي گويد: در غسل ميت بر شما غسل واجب نيست، زيرا ميت شما نجس نيست. كافي است كه دست ها را بشوئيد.
2-ابن عمر (رض) مي گويد: 
«كُنّا نغسل الميت فمنا من يغتسل و منا من لم يغتسل».(16) 
(پس از غسل ميت، بعضي از ما غسل مي كرديم و بعضي غسل نمي كرديم).
32-كسي كه در ميدان جنگ شهيد شود، او را غسل ندهيد اگر چه جنب باشد، در اين خصوص،‌چند حديث آمده است:
1-  «عَنْ جَابِرٍ (رض) قَالَ النَّبِيُّ (ص) ادْفِنُوهُمْ فِي دِمَائِهِمْ يَعْنِي يَوْمَ أُحُدٍ وَلَمْ يُغَسِّلْهُمْ وَ في رِوايَة آنا شهيد علي هولاء لفوهم في دماءهم فانه ليس جريح يجرح في الله إِلَّا جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَاللَّوْنُ لَوْنُ الدَّمِ وَالرِّيحُ رِيحُ الْمِسْكِ».(17) 
ترجمه:‌ جابر(رض) مي گويد: رسول اكرم (ص) فرمود: آنان (شهداي احد) را با خونهايشان، دفن كنيد. و در روايتي ديگر آمده است كه فرمود: من گواه آنان هستم. آنان را با خونهايشان بپيچانيد. زيرا كسي كه در راه خدا مجروح گردد، روز قيامت در حالي مي آيد كه خون از زخمش جاري است. با اين تفاوت كه رنگش مانند رنگ خون است، ولي بويش بوي مشك است.
2- « عَنْ أَبِي بَرْزَةَ (رض) أَنَّ النَّبِيَّ (ص) :كَانَ فِي مَغْزًى لَهُ فَأَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَقَالَ لأَِصْحَابِهِ هَلْ تَفْقِدُونَ مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ فُلاَنًا وَفُلاَنًا وَفُلاَنًا ثُمَّ قَالَ هَلْ تَفْقِدُونَ مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ فُلاَنًا وَفُلاَنًا وَفُلاَنًا ثُمَّ قَالَ هَلْ تَفْقِدُونَ مِنْ أَحَدٍ قَالُوا لاَ قَالَ لَكِنِّي أَفْقِدُ جُلَيْبِيبًا فَاطْلُبُوهُ فَطُلِبَ فِي الْقَتْلَى فَوَجَدُوهُ إِلَى جَنْبِ سَبْعَةٍ قَدْ قَتَلَهُمْ ثُمَّ قَتَلُوهُ فَأَتَى النَّبِيُّ (ص) فَوَقَفَ عَلَيْهِ فَقَالَ قَتَلَ سَبْعَةً ثُمَّ قَتَلُوهُ هَذَا مِنِّي وَأَنَا مِنْهُ هَذَا مِنِّي وَأَنَا مِنْهُ قَالَ فَوَضَعَهُ عَلَى سَاعِدَيْهِ لَيْسَ لَهُ إِلاَّ سَاعِدَا النَّبِيِّ (ص) قَالَ فَحُفِرَ لَهُ وَوُضِعَ فِي قَبْرِهِ وَلَمْ يَذْكُرْ غَسْلاً».(18) 
ابوبرزه مي گويد: رسول الله (ص)  در يكي از غزوات كه غنيمت نيز بدست آورده بود، از يارانش پرسيد: آيا كسي را از دست داده ايد؟ گفتند: بلي. فلاني، فلاني و ‌فلاني را. سپس پرسيد: شخص ديگري را از دست نداده ايد؟ عرض كردند: خير. آنگاه رسول خدا (ص) فرمود: جليبيب را نمي بينم ، او را پيدا كنيد. آنان در ميان كشته شدگان به جستجو پرداختند. سرانجام جنازه اش را در كنار هفت جسد يافتند كه آنها را كشته بود. رسول الله (ص)  كنار جنازه اش آمد و بر بالينش ايستاد و فرمود:‌هفت نفر را كشته است و سپس او را كشته اند او از من است و من از اويم. و اين را دو يا سه بار تكرار نمود. راوي مي گويد: سپس رسول خدا (ص) دستهايش را دراز نمود و جنازه اش را بر روي دستهايش گرفت، و او تختي جز دستان رسول خدا (ص) نداشت و سرانجام قبرش حفر گرديد و در آن، نهاده شد و راوي سخني از غسل وي بميان نياورد.
3- «عن أَنَسَ أَنَّ شُهَدَاءَ أُحُدٍ لَمْ يُغَسَّلُوا وَدُفِنُوا بِدِمَائِهِمْ وَلَمْ يُصَلَّ عَلَيْهِمْ غَيْرُ حَمزَةَ».(19) 
(شهداي احد را بدون غسل و نماز، با خون هاي شان دفن كردند. مگر حمزه كه بر او نماز خوانده شد).
4- عبدالله بن زبير در داستان شهادت حنظله ابن ابي عامر مي گويد: نبي اكرم (ص) فرمود: 
ترجمه: فرشتگان در حال غسل دادن رفيق شما هستند. موضوع را از همسرش پرسيد. همسرش گفت: هنگامي كه سر و صداي جنگ را شنيد، بيرون رفت در حالي كه جنب بود. رسول الله (ص)  فرمود: بدين جهت فرشتگان او را غسل دادند. (20) 
5-  « عن ابن عباس (رض) قال: اصيب حمزه بن عبدالمطلب و حنظله بن راهب و هما جنبان ، فقال رسول الله (ص)  رأيت الملائكه تغسلهما».(21) 
ترجمه: ابن عباس (رض) مي گويد: حمزه بن عبدالمطلب و حنظله بن راهب، در حالت جنابت به شهادت رسيدند. رسول اكرم (ص) فرمود : فرشتگان را ديدم كه آن دو را غسل مي‏دادند.

تكفين ميت
33- پس از غسل دادن ميت، واجب است كه او را كفن كنند. رسول اكرم (ص) درباره شخصي كه در حالت احرام از روي شتر به زمين افتاد و فوت كرد، فرمود: او را با همان لباس احرام، كفن كنيد.(22) 
34-كفن يا قيمت آن، از مال ميت تهيه شود. اگر چه بجز قيمت كفن، چيز ديگري نداشته باشد. خباب بن ارت مي گويد: با رسول الله (ص) بخاطر رضاي خدا، هجرت كرديم. بعضي از ما از دنيا رفتند بدون اينكه پاداشي از جهان، نصيب شان شود. از جمله، مصعب بن عمير (رض) را مي توان نام برد كه در روز احد به شهادت رسيد و جز يك نمد، چيز ديگري از خود، باقي نگذاشت. اگر سرش را با آن مي پوشانديم پاهايش برهنه مي شد و اگر پاهايش را مي پوشانديم ،‌سرش برهنه مي شد. رسول الله (ص)  فرمود: سرش را بپوشانيد و بر پاهايش برگ اذخر بگذاريد. و برخي ديگر از ما (كه زنده مانديم) تلاشهايمان به نتيجه رسيد و هم اكنون از ثمرات مادي آن ، بهره مي بريم.(23) 
35- بهتر است كه كفن بزرگ و گشاد باشد و تمام بدن ميت را بپوشاند ، جابر بن عبدالله (رض) مي گويد: روزي رسول الله (ص) سخنراني كرد و درباره يكي از يارانش كه فوت كرده بود و شب هنگام با كفني كوتاه دفن شده بود، سخن گفت. و افزو