ت نعمت از این مطلب غافل می‌شدند نه نسیان حقیقی، زیرا نسیان حقیقی مذمت ندارد، پس مقصود از نسیان در آیه مجاز است، یعنی؛ مانند ناسی خدا را فراموش می‌کردند و غیر خدا را می‌خواندند. متأسفانه ملت زمان ما بدترند زیرا در حال ضرر و بلا و در حال نعمت و خوشی هر دو حال، غیر خدا را می‌خوانند با اینکه چنین قرآنی رهنما دارند. آیه 10 الی 13
متن آیه:
قُلْ يا عِبَادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةٌ وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ إِنَّمَا يوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيرِ حِسَابٍ(الزمر/10) قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّينَ(الزمر/11) وَأُمِرْتُ لِأَنْ أَكُونَ أَوَّلَ الْمُسْلِمِينَ(الزمر/12) قُلْ إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيتُ رَبِّي عَذَابَ يوْمٍ عَظِيمٍ(الزمر/13)
ترجمه: بگو ای بندگان من که ایمان آورده‌اید از پروردگار خود بترسید برای نیکوکاران در این دنیا نیکی است و زمین خدا وسیع است همانا پاداش صبرکنندگان تمام و کامل داده می‌شود پاداش بی‌شماری(10) بگو که من مأمورم که خدا را بحال خلوص بپرستم و برای او دین را خالص کنم(11) و امر شده‌ام بر اینکه اولین مسلمان باشم(12) بگو که من می‌ترسم اگر نافرمانی پروردگارم را کنم از عذاب روز بزرگ(13). 
نکات: تکلیف دو قسم است؛ دفع ضرر و جلب نفع، بعبارت دیگر ترک مناهی و فعل واجبات یعنی؛ تخلیه و تحلیه، و لذا در این آیات اول امر به تقوی کرده سپس امر به نیکی و خلوص و عبادت. و جملة فِي هَذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةٌ ممکن است متعلق به أَحْسَنُوا باشد، و این ظاهر است، پس معنی چنین می‌شود؛ برای کسانی که در این دنیا نیکی کرده‌اند حَسَنَةٌ یعنی اجر مهمی است در آخرت. و تنوین  حَسَنَةٌ دلالت بر عظمت اجر دارد. و ممکن است متعلق باشد به حَسَنَةٌ، پس معنی چنین می‌شود؛ برای کسانی که نیکی کرده‌اند اجر نیک است در همین دنیا از صحت و عافیت و امنیت. رسول خدا(ص) فرموده: 
ثلاثة لیس لها نهایة
		الأمن و الصحة و الکفایة

جملة: وَأُمِرْتُ لِأَنْ أَكُونَ .... دلالت دارد که رسول خدا(ص) و سایرین بطریق أولی مأمورند که خود را فقط مسلمان بخوانند و مسلمان و تسلیم امر حق باشند، و نام شیعه و سنی روی خود مگذارند. 
جملة: قُلْ إِنِّي أَخَافُ.... دلالت دارد بر امکان عصیان از رسول خدا(ص) و اینکه رسول خدا(ص) مأمور است چنین اظهار کند. پس اینکه مردم اولاد او را معصوم می‌شمرند صحیح نیست! چه اینکه ایشان طبق این آیه بطریق أولی معصوم نیستند، و ادعای عصمت هم نکرده‌اند، و از طرفی در کلمات و دعاهایشان همیشه خود را خطاکار می‌شمردند تا مردم در حق ایشان غلو نکنند، ما در اینجا جملاتی از دعاهایشان را به لحاظ اینکه در اختیار عموم افراد است برای نمونه می‌آوریم: 
حضرت سجاد(ع) در صحیفة خود در دعاهای 16، 21 و 47 فرموده: «أنا الذي أقدم علیك مجترئا، أنا الذي عصاك متعمدا، بل أنا یا إلهي أکثر ذنوبا و أقبح آثارا و أشنع أفعالا و أشد في الباطل تهورا و أضعف عند طاعتك تیقظا و أقل لوعیدك انتباها و ارتقابا من أن أحصي لك عیوبي أو أقدر علی ذکر ذنوبي، أنا الذي أفنت الذنوب عمره و أنا الذي بجهله عصاك، أفردتني الخطایا فلا صاحب مع و ضعفت عن غضبك فلا مؤید لي». 
و حضرت علی(ع) در صحیفة علویه دعای سوم ماه و در دعای کمیل و دعای صباح و چند دعای دیگر فرموده: «اللهم اغفر لي الذنوب التي تنزل البلاء، لا تفضحني بخفي ما اطلعت علیه من سري و لا تعاجلني بالعقوبة علی ما عملته في خلواتي من سوء فعلي و إسائتي و دوام تفریطي و جهالتي و کثرة شهواتي و غفلتي، اللهم اغفر لي خطایاي و عمدي و جهلي و هزلي و جدي فکل ذلك عندي، أبیت إلا تقحما علی معاصیك و انتهاکا لحرماتك و تعدیا لحدودك، الحمد لله الذي ستر عیوبي و لم یفضحني بین الناس، فبئس المطیة التي أمتطت نفسي من هواها، و معصیتي کثیرة، و لساني مقر بالذنوب، و أعوذبك أن تحول خطایاي أو ظلمي أو إسرافي علی نفسی و اتباع هواي و استعمال شهوتي دون رحمتك و برك، الهي سترت علي في الدنیا ذنوبا و لم تظهرها للعصابة و أنا إلی سترها یوم القیامة أحوج و قد أحسنت بي إذ لم تظهرها للعصابة من المسلمین فلا تفضحني بها یوم القیامة علی رءوس العالمین، و استر علي ذنوبي، إلهي لو لا ما قرفت من الذنوب ما فرقت عقابك، ألقني السیئات بین عفوك و مغفرتك، قد أصبت من الذنوب ما قد عرفت و أسرفت علی نفسی بما قد علمت، أوقرتني نعما و أوقرت نفسي ذنوبا، أذکر لك فاقتي و مسکنتي و میل نفسي و قسوة قلبي و ضعف عملي، حاجتي إلیك اللهم العتق من النار». 
بعضی از مردم می‌گویند ائمه(ع) که در دعاهای خود اقرار به گناه نموده‌اند فقط برای آموزش دعا به دیگران بوده است، و خودشان معصوم بوده‌اند!! جواب آنست که اولا: این ادعا مدرکی ندارد و صحیح نیست. ثانیا: مکرر در این دعاها آمده است که خدایا غیر تو را نمی‌خوانم و به غیر تو توسل و توجه نمی‌کنم و شفیعی جز تو برایم نیست، در نتیجه مطابق ادعای خود شما، مردم باید غیر خدا را نخوانند و توسل و توجه بجزا و به کسی نکنند و این همه شفیع برای خود خیال نکنند. آیه 14 الی 16
متن آیه:
قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَهُ دِينِي(الزمر/14) فَاعْبُدُوا مَا شِئْتُمْ مِنْ دُونِهِ قُلْ إِنَّ الْخَاسِرِينَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَأَهْلِيهِمْ يوْمَ الْقِيامَةِ أَلَا ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ(الزمر/15) لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ذَلِكَ يخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبَادَهُ يا عِبَادِ فَاتَّقُونِ(الزمر/16)
ترجمه: بگو الله را می‌پرستم در حالی که خالصانه او را اطاعت می‌کنم و دین را فقط برای او دارم(14) پس شما جز او آنچه را که می‌خواهید بپرستید بگو که زیانکاران کسانیند که خود و کسانشان در روز قیامت زیان کرده‌اند آگاه باش این است همان زیان آشکار(15) برای ایشان از بالای سرشان سایبان‌هائی از آتش است و از زیر آنان سایبانهائی این است آنچه خدا بندگانش را به آن می‌ترساند ای بندگانم پس از من بترسید(16). 
نکات: مقصود از أمر در جملة: فَاعْبُدُوا مَا شِئْتُمْ مِنْ دُونِهِ، امر توبیخی است. و مقصود از الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ این است که هر فردی از افراد بشر منزلی در بهشت داشته یا خدم و حشمی بطور امکان، پس اگر از اهل آتش گردد همة آنها را از دست داده و آن منازل را مسلمین می‌برند، و او در کمال غبن و ضرر است. و کلمة أَلَا دلالت دارد بر نهایت خسران، زیرا او از وجود عقل و هوش و حواس و اعضا و جوارح بهره نبرده و استعدادات خود را ضایع کرده و بلکه با آنها وزر و وبال و عذاب خریداری کرده است. آیه 17 الی 18
متن آیه:
وَالَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى فَبَشِّرْ عِبَادِ(الزمر/17) الَّذِينَ يسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أ