عی  و  احمد،  بنا  بروایتی  از او،  می‌گویند:  سعی  بین  صفا  و  مروه  رکنی  از  ارکان  حج  است‌.  بگونه‌ای  که  اگرحاجی  آن  را  ترک‌کند،  حج  وی  باطل  و  با  قربانی  یا  چیزی  دیگر،  جبران  نمی‌شود.  و  بر  این  مذهب  خویش  بدلایل  زیر  استدلال ‌کرده‌اند:

1-‌بخاری  بنقل  از  زهری ‌گوید:  عروه ‌گفت‌:  از  عایشه  پرسیدم‌:  نظرت  درباره  این  آیه  چیست:" إن الصفا والمروة من شعائر الله فمن حج أو اعتمر فلا جناح عليه أن يطوف بهما    [صفا  و  مروه  ازجمله  شعایر  خداوند  می‌باشند،  پس  هرکس  به  حج  یا  عمره  رفت  بروی‌گناهی  نیست‌که  آنها  را  نیزطواف‌کند  و  سعی  بین  آنها  را  انجام  دهد]‌".  بخدای  سوگندگمان  می‌کنم‌که  اگرکسی  آنها  را  هم  طواف  نکرد  بروی‌گناهی    نیست‌.  عایشه‌گفت‌:  ای  پسرخواهرم‌،  بد  سخنی‌گفتی  اگر  تاویل  آیه  آنگونه  بود،‌که  تو  می‌گوئی‌،  می‌بایستی  خداوند  بگوید:"‌فلا  جناح  علیهه  ان  لایطوف  بهما"‌.  در  صورتیکه  چنین  نیست‌.  این  آیه  درباره  انصار  نازل  شده  است‌.  آنان  پیش  از  اینکه  اسلام  بیاورند،  برای  زیارت  “‌منات‌“  طاغوت  به  حج  می‌آمدند  وآنرا  می‌پرستیدند  و  آن  بت  در  “‌مشلل " قدیر  قرار  داشت  و  هرکس‌که  بزیارت  این  بت  به  “‌مشلل‌”  می‌رفت‌،  سعی  بین  صفا  و  مروه  را  انجام  نمی‌داد  و  ازآن  پرهیز  می‌کرد،  مبادا  منات  خوشش  نیاید،  چون  بر  صفا  بت  "اساف‌”  و  برمروه  بت  “‌نائله‌،“  وجود  داشت‌.  چون  انصار  اسلام  آوردند  دراین  باره  از  پیامبر صلی الله علیه و سلم    سئوال‌کردند  وگفتند:  ای  رسول  خدا  ما  گناه  می‌دانستیم‌، ‌که  صفا  و  مروه  را  طواف‌کنیم‌.که  این  آیه  نازل  شد:" إن الصفا والمروة من شعائر الله ..."    عایشه‌(‌رض‌)‌گفت‌:  پیامبر صلی الله علیه و سلم سعی‌  بین  صفا  و  مروه  را  بصورت  سنت  همیشگی  درآورده  است‌،  پس‌ کسی  حق  ندارد  طواف  آنها  را  ترک‌ کند.

٢-‌مسلم  از  عایشه‌(‌رض‌)  روایت  کرده  است  که  گفت‌:  پیامبر صلی الله علیه و سلم    و  مسلمانان  سعی‌  صفا  و  مروه  را  انجام  داده‌اند  و  بصورت  سنت  همیشگی  درآمده  است  و  بجان  خود  سوگند  می‌خورم  هرکس  حج‌کند  وسعی‌  صفا  ومروه  را  بجای  نیاورد،  خداوند  حج  او  راکامل  و  تمام  نمی‌کند.

٣-‌حبیبه  دخت  ابی  تجراه  یکی  از  زنان  بنی  عبدالدارگفت‌:  من  همراه  بعضی  از  زنان  قریش‌،  به  خانه  آل  ابی  حسین  درآمدیم  و  به  پیامبر صلی الله علیه و سلم    نگاه  می‌کردیم‌که  بین صفا  و  مروه  سعی  انجام  می‌داد  و  ازار  و  زیرپوش  ایشان  بدورکمرش  می‌چرخید،  چون  درسعی  خود،  تندگام  برمی‌داشت‌،  تا  جائیکه  می‌توانم  بگویم‌،‌که  زانوان  او  را  می‌دیدم  وازاو  شنیدم‌که  می‌گفت‌:" " اسعوا، فإن الله كتب عليكم السعي  [سعی  بین  صفا  ومروه  را  انجام  دهیدکه  خداوند  آن  را  برشما  فرض‌کرده  است‌]‌"‌.  احمد  و  ابن  ماجه  و  شافعی  آن  را  روایت کرده‌اند.                                     

٤-‌سعی  خود  یکی  ازعبادتها  ونسک  حج  وعمره  است‌،  پس  رکن  حج  و  عمره  می‌باشد  مانند  طواف  بیت‌الله‌.  

ب  -‌برای  ابن  عباس  و  انس  و  ابن  الزبیر  و  ابن  سیرین  و  بروایتی  از  احمد،  سعی  بین  صفا  و  مروه‌،  سنت  می‌باشد،  اگرکسی  آن  را  ترک‌کرد  چیزی  بر  وی  واجب  نمی‌شود  و  بدینگونه  استدلال  کرده‌اند:

1-‌خداوندگفته  است‌:" فلا جناح عليه أن يطوف بهما    [که ‌گفته‌: ‌کسی ‌که  آن  را  انجام  دهد گناهی  بر  وی  نیست  و  این  می‌رساند که  واجب  نیست  بلکه  مباح  می‌باشد.  و  سنت  بودن  هم  از  "‌من  شعائر  الله"‌،  استفاده  می‌شود.  و  در  مصحف  ابی  و  ابن  مسعود" فلا جناح عليه أن يطوف بهما "   روایت  شده  است‌.  این  روایت  اگرچه  قرآن  بودن  آن ‌را  ثابت  نمی‌کند،  ولی  ازمنزلت  یک  خبر  پائین‌تر  نیست  و  می‌تواند  تفسیر آیه  باشد.  

2-‌این  سعی  بین  صفا  و  مروه  عبادتی  است‌که  عدد  آن  مشخص  است  و  به  بیت‌الله  تعلق  ندارد،  پس  مانند  رمی  جمرات  آنهم  رکن  نیست‌.

ج‌-‌ابوحنیفه  و  سفیان  ثوری  و  حسن  بصری‌ گفته‌اند:  سعی  بین  صفا  و  مروه  واجب  است  ولی  رکن  نیست‌،  پس  اگرکسی  آن  را  ترک ‌کرد  حج  یا  عمره  او  باطل  نمی‌گردد  بلکه  قربانی  براو  واجب  می‌شود  و باید  با  ذبح‌ گوسفند  آن  را  جبران ‌کند،  و  صاحب  مغنی  این  رای  را  ترجیح  داده  است ‌که ‌گفته‌:

1-‌این  رای  بهتراست‌،  زیرا  دلیل  وجوب  برمطلق  واجب  بودن  آن  دلالت  می‌کند،  نه  اینکه  وجوب  آن  بگونه‌ای  است‌که  مقدمه  واجب  باشد  وواجب  بدون  آن  تحقق  پیدا  نکند.  

٢-‌و  سخن  عایشه  با  سخن  اصحاب  دیگر  معارض  است‌.

٣-‌ابن  المنذرگفته  است‌که  حدیث  دخت  ابی  تجراه  از  مرویات  عبدالله  بن  الموء‌مّل  است‌که  درباره  او  سخنهاگفته‌اند  و  ازمفاد  آن  برمی‌آیدکه  واجب  است  نه مقدمه  واجب‌،  چون  مکتوب  بمعنی  واجب  است‌.

٤-‌چون  در  دوره  جاهلی  برآن  تپه‌ها  بتهائی  وجود  داشت‌،  مردم‌ گمان  می‌کردند  که  در  دوره  اسلام  سعی  بین  آنهاگناه  است  و آیه  قرآن ‌گفت‌:  طواف  آنها گناه  نیست‌.  شرایط  صحت  سعی  بین  صفا  و مروه

1-‌باید  بعد  از طواف  خانه ‌کعبه  باشد  ٢-‌باید  هفت  شوط  و هفت  دوره  باشد  ٣-باید  از  صفا  شروع  و  به  مروه  پایان  یابد  ٤-‌باید  سعی  در  راه  بین  صفا  و  مروه‌که  "‌مسعی‌"  نام  دارد  صورت ‌گیرد [1]‌.

چون  پیامبر صلی الله علیه و سلم    چنین‌کرده  است  وگفته‌:"‌خذوا  عنی  مناسککم  [‌مناسک  حج  را  از  من  فرا گیرید]"‌.  اگر کسی  پیش  از طواف  خانه‌ کعبه  سعی‌  بین  صفا  و مروه  را  انجام  داد  یا  از مروه  شروع  و  به  صفا  خاتمه  دهد  و  یا  سعی‌  را  در ‌مسعی  انجام  ندهد،  سعی  بین  صفا  و  مروه  او  باطل  است‌.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] -‌حنفیه‌گویند:  سعی  بین  صفا  و  مروه  واجب  است، نه  شرط‌،  پس  اگر  قبل  از  طواف  سعی  را  انجام  دهد  و  یا  از  مروه  شروع  وبه  صفا  خاتمه  دهد  سعی  او  صحیح  است‌،  ولی  باید  فدیه  دهد  و  خونی  بریزد.بالا  رفتن  بر  صفا  

برای  صحت  سعی  بین  صفا  ومروه‌،  بالا  رفتن  ازصفا  و مروه  شرط  نیست  و لیكن  واجب  است‌ كه  تمام  فاصله  بین  آن  دو  تپه  را  طی‌كند  و  مقداری  از  خاك  آن  دو  تپه  را  در  ایاب  و  ذهاب  بسپرد  و  قدمهایش  با  خاك  آنها  تماس  حاصل‌كند.  اگر  اندكی  از  فاصله  بین  آنها  را  نسپرد،  سعی‌  اوصحیح  نیست  تا  اینكه  آنجا  راكه  ترك  شده  است  مجدد  نسپرد.موالات  و پشت  سرهم ‌آمدن  دفعات  سعی  بین  صفا  و مروه‌:

در  سعی‌  موالات  شرط  نیست  (‌مالكیه  فاصله  زیاد  را  جایز  نمی‌دانند)  اگر  در  هنگام  سعی‌ بین  صفا  ومروه‌،  مانعی  پیش  آید  وبین  دفعات  سعی‌  فاصله  بوجود  آید  یا  اینكه  در  هنگام  سعی  اقامه  نمازگفته  شد  و  فاصله  افتاد،  اشكالی  نداردكه  بعد  از  برطرف  شدن  مانع  وگزاردن  نماز،  سعی  خود  را  تكمیل  نماید  و  ازآنجاكه  قطع‌كرده  بو