 از آية 21 سورة بقره بر گرفته‌است كه مي‌فرمايد: « الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ أُوْلَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ» همچنين از آية 13 سورة مائده اقتباس نموده كه مي‌فرمايد: «يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَن مَّوَاضِعِهِ».
2ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «همانا مال و پسران (فرزندان) زراعت اين دنيايند و كردار نيكو، كشتِ آخرت است كه گاه خداوند هر دو را براي مردمي گرد مي‌آورَد. پس، از (خشم) خدا بپرهيزيد چنانكه خداوند شما را از خود بر حذر داشته است(106)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از دو آية قرآن بر گرفته‌است. يكي آنكه در آية 49 از سورة كهف فرمود: «المَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ أَمَلاً» و ديگر آنكه در آية 28 از سورة آل عمران فرمود: «وَيُحَذِّرُكُمُ الله نَفْسَهُ».
3ـ و از علي (ع) رسيده كه به خوارج ـ چون جاهلانه از او خواستند تا بر كفر خود گواهي دهد! فرمود: «آيا پس از ايمان به خدا و جهاد بهمراه رسول خدا (ص)  بر كفر خود گواهي دهم؟! در آنصورت بي ترديد گمراه شده و از رهيافتگان نخواهم بود(107)».
نويسنده گويد: امام (ع) بخش اخير از سخن خود را از آية 54 سورة انعام بر گرفته‌است كه مي‌فرمايد: «قَدْ ضَلَلْتُ إِذًا وَمَا أَنَاْ مِنَ المُهْتَدِينَ ».
4ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: اُف بر شما باد! از سرزنشتان خسته شدم، آيا در برابر آخرت به زندگي دنيا راضي شده‌ايد؟! و بجاي عزّت، ذلّت را گزيده‌ايد؟! چون شما را به جهادِ دشمنتان فرا مي‌خوانم چشمانتان در حدقه مي‌چرخد گويي كه مرگ، شما را فرو پوشيده است!(108)». نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از دو آيه قرآن بر گرفته است. يكي آية 38 از سورة توبه كه مي‌فرمايد: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انفِرُواْ فِي سَبِيلِ الله اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِيتُم بِالحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الآخِرَةِ؟» و ديگر، آية 19 از سورة احزاب كه مي‌فرمايد: «فَإِذَا جَاء الْخَوْفُ رَأَيْتَهُمْ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ كَالَّذِي يُغْشَى عَلَيْهِ مِنَ المَوْتِ».
5ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «خداي سبحان شما را بيهوده نيافريد و مهمل و انگذارْد......... آثارتان را ياد نمود و كردارتان را دانست و سرآمدتان را مقرّر داشت، و كتابي بر شما فرو فرستاد كه هر چيز (از امور دين) را بيان مي‌نمايد و پيامبرش را در ميانتان مدّتها زندگي بخشيد تا ديني را كه خود پسنديده بود بوسيلة كتابش كه فرو فرستاد براي او و شما كامل كرد(109)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از چند آية قرآن بر گرفته است. يكي آية 115 از سورة مؤمنون كه فرمود: «أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثًا» و ديگر آية 36 از سورة قيامت كه فرمود: «أَيَحْسَبُ الإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى؟!» و سوّم، آية 89 از سورة نحل كه فرمود: «وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ» و چهارم آية 3 از سورة مائده كه فرمود: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِينًا».
6ـ از علي (ع) رسيده كه فرمود: «(خداوند) پيامبر را فرستاد در حالي كه مردم گمراه و سرگردان بودند............... وي در نصيحت آنان بسيار كوشيد و راه خدا را پيمود و خلق را به حكمت و اندرز نيكو فرا خواند(110)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از دو آية قرآني بر گرفته‌است. يكي آية 2 از سورة جمعه كه مي‌فرمايد: «هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الأُمِّيِّينَ رَسُولاً مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا مِن قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُّبِينٍ» و ديگري آية 125 از سورة نحل كه فرمايد: «ادْعُ إِلِى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالمَوْعِظَةِ الحَسَنَةِ....».
7ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «... من شما را از دنيا  بر حذر مي‌دارم...... متاع دنيا فريبنده وناپايدار است و هر كس در دنيا زندگي مي‌كند فاني است و هيچ خيري در توشه هاي آن نيست مگر در توشة تقوي!(111)».   
نويسنده گويد: امام (ع) سخن خود را از آية 5 سورة فاطر گرفته است كه مي‌فرمايد: «فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا» و نيز از آية 26 سورة الرّحمن كه مي‌فرمايد: «كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ» و همچنين از آية 197 سورة بقره كه فرمود: «وَتَزَوَّدُواْ فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى».
8ـ  و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «براي روزي به عمل پردازيد كه (جا دارد) زاد و توشه ذخيره شود و اسرار (آدميان) فاش مي‌گردد(112)». 
نويسنده گويد: امام (ع) بخشِ اخيرِ سخن را از آية 9 و 10سورة طارق بر‌ گرفته‌است كه مي‌فرمايد: «يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ. فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلا نَاصِرٍ». 
9ـ و از علي (ع) رسيده كه به ابو ذر رضي الله عنه فرمود: «آگر آسمانها و زمين‌ها به روي بنده‌اي بسته باشند، سپس براي خدا تقوي پيشه كند، خداوند براي وي از سوي آندو، گشايشي فراهم آوَرَد(113). 
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از آية 30 سورة انبياء بر گرفته‌است كه مي‌فرمايد: «أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا» و نيز آية 2 سورة طلاق كه مي‌فرمايد: «وَمَن يَتَّقِ الله يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا».
10ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «.......خداوندا سپاس تو راست آنچه مي‌ستاني و مي‌بخشي ..... سپاسي كه شمارش آن قطع نشود و تداوم آن از ميان نرود. (خداوندا) دانش ما به كُنْهِ عظمت تو نخواهد رسيد جز آنكه ما مي‌دانيم تويي زندة پاينده، خواب سبك و سنگين تو را نمي‌گيرد و هيچ انديشه‌اي به تو نمي‌رسد و هيچ ديده‌اي تو را در نمي‌يابد. تو ديدگان را در يافته اي و اعمال (آدميان) را شماره نموده‌اي و موي پيشاني‌ها و قدمها (زمام امور خلق) را بدست قدرت گرفته‌اي....(114)».   
نويسنده گويد: امام (ع) مضمون اين دعا را از آية 255 سورة بقره گرفته كه مي‌فرمايد: «الله لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ» و نيز از آية 103 سورة انعام كه مي‌فرمايد: «لا تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الأَبْصَارَ» و همچنين از آية 41 سورة الرحمن كه مي‌فرمايد: «يُعْرَفُ المُجْرِمُونَ بِسِيمَاهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِي وَالأَقْدَامِ».
11ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «اي آفريدة راست قامت (و موزون پيكر!) و اي پديده‌اي كه در تاريكيهاي رَحِم و در لابلاي چند پرده، نگاهداري شده‌اي! آغاز آفرينشَت از عُصارة گِِل بود و در جايگاه استواري نهاده شدي تا زماني معّين و سرآمدي مقدَّر ....... تا پايان خطبه(115)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از آية 12 و 13 سورة مؤمنون بر گرفته‌است، آنجا كه مي‌فرمايد: «وَلَقَدْ خَ