َبَيْنَ يَدَيْهِ رَكْوَةٌ أَوْ عُلْبَةٌ، يَشُكُّ عُمَرُ، فِيهَا مَاءٌ، فَجَعَلَ يُدْخِلُ يَدَيْهِ فِي الْمَاءِ، فَيَمْسَحُ بِهِمَا وَجْهَهُ، يَقُولُ: «لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، إِنَّ لِلْمَوْتِ سَكَرَاتٍ». ثمَّ نَصَبَ يَدَهُ، فَجَعَلَ يَقُولُ: «فِي الرَّفِيقِ الأَعْلَى» حَتَّى قُبِضَ، وَمَالَتْ يَدُهُ. (بخاري:4449)
ترجمه: از عايشه رضي الله عنها روايت است كه مي‌گفت: يكي از نعمت‌هايي كه خداوند به من ارزاني داشت، اين است كه رسول الله (ص) در خانة من، روزِ نوبت من و ميان سينه و گلويم، فوت نمود. و همچنين خداوند، آب دهان من و او را هنگام درگذشت‌اش با هم درآميخت. بدين صورت كه رسول الله (ص) به من تكيه داده بود كه عبدالرحمن بن ابي‌بكر در حالي كه مسواكي در دست داشت، وارد شد. و ديدم كه نبي اكرم (ص) بسوي آن، نگاه مي‌كند. دانستم كه ايشان، مسواك را دوست دارد. لذا پرسيدم: آيا آنرا برايت بگيرم؟ با اشارة سر فرمود: بلي. پس آنرا گرفتم. و چون مسواك برايش سفت بود، پرسيدم: آيا آنرا براي شما نرم كنم؟ با اشارة سر فرمود: بلي. آنگاه آنرا جويدم و برايش نرم كردم. آنحضرت (ص) در حالي كه ظرف آبي، پيش رو داشت و دست‌هايش را وارد آن ظرف مي‌كرد و به صورتش مي‌كشيد، مسواك زد. و در آن حال مي‌گفت: «لا اله الا الله،‌ همانا مرگ، سختيها دارد». سپس دستش را بلند كرد و مي‌گفت: «در رفيق اعلي» تا اينكه فوت كرد و دستش، پايين آمد.
1689ـ وَعَنْهَا رَضِيَ الله عَنْهَا قَالَتْ: لَدَدْنَاهُ فِي مَرَضِهِ، فَجَعَلَ يُشِيرُ إِلَيْنَا أَنْ لا تَلُدُّونِي، فَقُلْنَا كَرَاهِيَةُ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ، فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ: «أَلَمْ أَنْهَكُمْ أَنْ تَلُدُّونِي»؟ قُلْنَا: كَرَاهِيَةَ الْمَرِيضِ لِلدَّوَاءِ، فَقَالَ: «لا يَبْقَى أَحَدٌ فِي الْبَيْتِ إِلاَّ لُدَّ وَأَنَا أَنْظُرُ إِلاَّ الْعَبَّاسَ فَإِنَّهُ لَمْ يَشْهَدْكُمْ». (بخارى:4458)
ترجمه: عايشه رضي الله عنها مي‌گويد: در بيماري رسول خدا (ص) به او دارو خورانيديم. آنحضرت (ص) با اشاره گفت كه به من دارو ندهيد. خيال كرديم كه اين همان كراهيتي است كه مريض نسبت به دارو دارد. هنگامي كه به هوش آمد، فرمود: «آيا شما را از خورانيدن دارو باز نداشتم»؟ گفتيم: ما فكر كرديم كه شايد اين سخن شما بر اساس كراهيت بيمار از دارو باشد. آنحضرت (ص) فرمود: «بايد به تمام كساني كه در خانه هستند، در حضور من، دارو بخورانيد مگر به عباس كه در خورانيدن دارو به من، با شما شركت نداشت».
1690ـ عَنْ أَنَسٍ (رض) قَالَ: لَمَّا ثقُلَ النَّبِيُّ (ص) جَعَلَ يَتَغَشَّاهُ، فَقَالَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهَا السَّلام: وَاكَرْبَ أَبَاهُ، فَقَالَ لَهَا: «لَيْسَ عَلَى أَبِيكِ كَرْبٌ بَعْدَ الْيَوْمِ». (بخارى:4462)
ترجمه: انس (رض) مي‌گويد: هنگامي كه بيماري نبي اكرم (ص) شدت گرفت و درد بر او غلبه كرد، فاطمه عليها السلام گفت: آه، پدرم چقدر درد مي‌كشد. رسول الله (ص) خطاب به او فرمود: «پدرت از امروز به بعد، دردي نخواهد داشت».
باب (49): وفات نبي اكرم (ص)
1691ـ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّه عَنْهَا: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) تُوُفِّيَ وَهُوَ ابْنُ ثلاث وَسِتِّينَ. (بخارى:4466)
ترجمه:عايشه رضي الله عنها مي‌گويد: رسول الله (ص) در سن شصت و سه سالگي،وفات يافت.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1365.txt">سورة فاتحه</a><a class="text" href="w:text:1366.txt">سورة بقره</a><a class="text" href="w:text:1367.txt">سورة آل عمران</a><a class="text" href="w:text:1368.txt">سورة نساء</a><a class="text" href="w:text:1369.txt">سورة مائده</a><a class="text" href="w:text:1370.txt">سورة انعام</a><a class="text" href="w:text:1371.txt">سورة اعراف , انفال</a><a class="text" href="w:text:1372.txt">سورة  براءت (توبه)</a><a class="text" href="w:text:1373.txt">سورة هود </a><a class="text" href="w:text:1374.txt">سورة حِجر</a><a class="text" href="w:text:1375.txt">سورة نحل </a><a class="text" href="w:text:1376.txt">سورة اسراء </a><a class="text" href="w:text:1377.txt">سورة كهف</a><a class="text" href="w:text:1378.txt">سورة مريم</a><a class="text" href="w:text:1379.txt">سورة نور</a><a class="text" href="w:text:1380.txt">سورة فرقان</a><a class="text" href="w:text:1381.txt">سورة روم</a><a class="text" href="w:text:1382.txt">سورة سجده</a><a class="text" href="w:text:1383.txt">سورة احزاب</a><a class="text" href="w:text:1384.txt">سورة سبأ </a><a class="text" href="w:text:1385.txt">سورة زمر</a><a class="text" href="w:text:1386.txt">سورة شوري</a><a class="text" href="w:text:1387.txt">سورة دخان</a><a class="text" href="w:text:1388.txt">سورة جاثيه</a><a class="text" href="w:text:1389.txt">سورة احقاف</a><a class="text" href="w:text:1390.txt">سورة محمد</a><a class="text" href="w:text:1391.txt">سورة ق</a><a class="text" href="w:text:1392.txt">سورة طور ,سورة نجم</a><a class="text" href="w:text:1393.txt">سورة قمر ,سورة رحمن</a><a class="text" href="w:text:1394.txt">سورة ممتحنه  ,سورة جمعه</a><a class="text" href="w:text:1395.txt">سورة منافقين</a><a class="text" href="w:text:1396.txt">سورة تحريم  ,سورة قلم </a><a class="text" href="w:text:1397.txt">سورة نازعات ,سورة عبس</a><a class="text" href="w:text:1398.txt">سورة مطففين ,سورة انشقاق</a><a class="text" href="w:text:1399.txt">سورة شمس , سورة علق</a><a class="text" href="w:text:1400.txt">سورة كوثر , سورة فلق</a></body></html>سورة فاتحه

باب (1): آنچه دربارة فاتحة الكتاب آمده است
1692ـ عَنْ أَبِي سَعِيدِ بنِ الْمُعَلَّى(رض) قَالَ: كُنْتُ أُصَلِّي فِي الْمَسْجِدِ فَدَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ (ص) فَلَمْ أُجِبْهُ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! إِنِّي كُنْتُ أُصَلِّي، فَقَالَ: «أَلَمْ يَقُلِ اللَّهُ (اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ)»؟ ثمَّ قَالَ لِي: «لأُعَلِّمَنَّكَ سُورَةً هِيَ أَعْظَمُ السُّوَرِ فِي الْقُرْآنِ قَبْلَ أَنْ تَخْرُجَ مِنَ الْمَسْجِدِ». ثمَّ أَخَذَ بِيَدِي، فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ قُلْتُ لَهُ: أَلَمْ تَقُلْ لأُعَلِّمَنَّكَ سُورَةً هِيَ أَعْظَمُ سُورَةٍ فِي الْقُرْآنِ؟ قَالَ: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ هِيَ: السَّبْعُ الْمَثانِي وَالْقُرْآنُ الْعَظِيمُ الَّذِي أُوتِيتُهُ». (بخارى:4474)
ترجمه: ابو سعيد بن معلَّي (رض) مي‌گويد: در مسجد نبوي، نماز مي‌خواندم كه رسول الله (ص) مرا صدا زد. جواب ندادم. سپس گفتم: اي رسول خدا! من مشغول نماز خواندن بودم. آنحضرت (ص)  گفت: مگر خداوند نفرموده است: (اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ)»؟ يعني فرمان خدا را بپذيريد و رسولش را اجابت كنيد هنگامي كه شما را براي امري حياتي، فرا خواند. آنگاه به من فرمود: «قبل از اينكه از مسجد خارج شوي، سوره‌اي را كه بزرگترين سورة قرآن است، به تو مي‌آموزم». سپس دستم را گرفت و هنگامي كه خواست از مسجد، بيرون برود، به او گفتم: مگر به من نگفتي كه سوره‌اي را كه بزرگترين سورة قرآن است، به تو مي‌آموزم؟ فرمود: «آن، سورة حمد است كه داراي هفت آيه مي‌باشد و در هر ركعت نماز، تكرار مي‌شود وآن، همان قرآن بزرگي است كه به من عنايت شده است».

سورة بقره

باب (2): اين گفتة خداوند متعال كه مي فرمايد: (آگاهانه، با خداوند، شريك و همتايي قرار ندهيد) [بقره:22]
1693ـ عَنْ عَبْدِاللَّ