 سندش حسن است.25- خدا و رسولش (ص) ، علايم و نشانه هاي خاتمه به خير شدن را ارائه داده اند، كه هر كس با يكي از آن نشانه ها فوت كند، يا هنگام قبض روح يكي از آن علائم در او ديده شود، دلالت بر حسن خاتمه اش دارد.
اول: گفتن كلمه شهادت هنگام قبض روح. در اين خصوص احاديثي نيز آمده است:
1- «وَ مَنْ كَانَ آخِرُ كَلاَمِهِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ دَخَلَ الْجَنَّةَ».(1) 
(هر كس آخرين كلمه اش لا اله الا الله باشد،‌ به بهشت خواهد رفت).
2- طلحه بن عبيدالله مي گويد: از رسول الله (ص)  شنيدم كه فرمود: من كلمه اي 
مي دانم كه هر كس هنگام قبض روح، آن را بخواند، چهره اش درخشان مي شود و خداوند سختي هاي سكرات موت را از وي برطرف مي سازد. طلحه پرسيد: آن چيست؟ عمر  فرمود: مگر كلمه اي بهتر و با عظمت تر از كلمه اي كه رسول الله (ص)  به عمويش كه در حال جان دادن بود، تلقين كرد، سراغ داري؟ يعني از «لا اله الا الله» ؟ طلحه به عمر گفت: كلمه، همين است. راست مي گوئي؟(2) 
دوم: عرق پيشاني: در حديث بريده بن خصيب آمده است كه ايشان در خراسان بود. به عيادت برادرش رفت، او در حال جان دادن بود و پيشاني اش عرق كرده بود. بريده گفت: الله اكبر، از رسول الله (ص) شنيدم كه فرمود: (مرگ مومن توأم با عرق جبين است).(3) 
سوم: مردن در شب جمعه يا روز آن : رسول الله (ص)  مي فرمايد:
«مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَمُوتُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ أَوْ لَيْلَةَ الْجُمُعَةِ إِلاَّ وَقَاهُ اللَّهُ فِتْنَةَ الْقَبْرِ».(4) 
ترجمه: هر مسلماني كه روز جمعه يا شب جمعه فوت كند، خداوند از عذاب قبر نجاتش مي دهد.
چهارم: شهيد شدن در عرصه هاي نبرد.
خداوند مي فرمايد:
(وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ(169) فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ(170) يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ(171)) [آل عمران: 169-171].
ترجمه: كشته شدگان راه الله را مرده نپنداريد، بلكه آنان زنده هستند و نزد پروردگارشان روزي مي خورند و به آنچه خداوند به آنان داده است ، شادمان اند و به كساني كه بعد از آنان مي ايند، بشارت مي دهند بر اينكه هيچ خوف و هراسي نداشته باشند و خداوند پاداش مومنان را ضايع نخواهد كرد.
در اين خصوص ، رواياتي نيز آمده است:
1- «لِلشَّهِيدِ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ سِتَّ خِصَالٍ أَنْ يُغْفَرَ لَهُ فِي أَوَّلِ دَفْعَةٍ مِنْ دَمِهِ وَيَرَى مَقْعَدَهُ مِنْ الْجَنَّةِ وَيُحَلَّى حُلَّةَ الإِيمَانِ وَيُجَارَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ وَيَأْمَنَ مِنْ الْفَزَعِ الأَكْبَرِ وَيُزَوَّجُ مِنْ الْحُورِ الْعِينِ وَيُشَفَّعَ فِي سَبْعِينَ إِنْسَانًا مِنْ أَقَارِبِهِ».(5) 
ترجمه: شهيد، نزد خداوند شش امتياز دارد. با ريختن نخستين قطره خونش، گناهانش بخشوده مي شود. محل سكونتش در بهشت به او عرضه مي گردد، از عذاب قبر، نجات مي يابد، از وحشت بزرگ روز محشر در امان خواهد بود، لباس ايمان پوشانده خواهد شد، با حوريان بهشتي ازدواج خواهد كرد و براي هفتاد تن از خويشاوندان، خود شفاعت خواهد نمود.
2- يكي از ياران رسول الله (ص)  روايت مي كند: 
«أَنَّ رَجُلاً قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا بَالُ الْمُؤْمِنِينَ يُفْتَنُونَ فِي قُبُورِهِمْ إِلاَّ الشَّهِيدَ قَالَ كَفَى بِبَارِقَةِ السُّيُوفِ عَلَى رَأْسِهِ فِتْنَةً».(6) 
ترجمه: شخصي سوال كرد : اي پيامبر خدا! چرا همه مومنان در قبرهايشان مورد آزمايش قرار مي گيرند، بجز شهيد؟ فرمود: همان برق شمشير كه بر فرق سر شهيد مي‏درخشد، برايش بزرگترين آزمايش است. 
اميدواريم كه اين حكم مشمول كسي بشود كه قلباً مشتاق شهادت در راه خدا است. گرچه در ميدان جنگ كشته نمي شود. بدليل حديثي كه رسول الله (ص)  مي فرمايد: هر كس صادقانه از خدا خواهان شهادت باشد، به درجه شهيدي مي رسد ، گر چه بر بستر خود بميرد.
پنجم: مرگ در حال جهاد در راه خدا :
در اين خصوص ، دو حديث وجود دارد.
1- «مَا تَعُدُّونَ الشَّهِيدَ فِيكُمْ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ قُتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَهُوَ شَهِيدٌ قَالَ إِنَّ شُهَدَاءَ أُمَّتِي إِذًا لَقَلِيلٌ قَالُوا فَمَنْ هُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مَنْ قُتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَهُوَ شَهِيدٌ وَمَنْ مَاتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَهُوَ شَهِيدٌ وَمَنْ مَاتَ فِي الطَّاعُونِ فَهُوَ شَهِيدٌ وَمَنْ مَاتَ فِي الْبَطْنِ فَهُوَ شَهِيدٌ وَالْغَرِقُ شَهِيدٌ».(7) 
ترجمه: رسول الله (ص)  از صحابه پرسيد: شما چه كسي را شهيد ميدانيد؟ عرض كردند: اي پيامبر خدا! هر كس در راه خدا كشته شود، او شهيد است. رسول الله (ص)  فرمود: با اين حساب، شهداي امت من، اندك خواهند بود. عرض كردند: پس چه كساني شهيد به حساب مي آيند؟ رسول الله (ص)  فرمود: هر كس كه در راه الله كشته شود، و يا بميرد و هر كس در اثر وبا و اسهال بميرد يا در آب غرق شود شهيد است.
2- «و مَنْ فَصَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمَاتَ أَوْ قُتِلَ فَهُوَ شَهِيدٌ أَوْ وَقَصَهُ فَرَسُهُ أَوْ بَعِيرُهُ أَوْ لَدَغَتْهُ هَامَّةٌ أَوْ مَاتَ عَلَى فِرَاشِهِ أَوْ بِأَيِّ حَتْفٍ شَاءَ اللَّهُ فَإِنَّهُ شَهِيدٌ وَإِنَّ لَهُ الْجَنَّةَ».(8) 
ترجمه:‌ هر كس در راه خدا از خانه خارج شود و سپس بميرد يا كشته شود يا از اسب و شتر بيفتد و بميرد يا گزنده اي او را نيش زند و يا بر بستر خود بميرد، شهيد و بهشتي است.
ششم: مردن در طاعون: و در اين خصوص نيز رواياتي آمده است:
1- «حَفْصَةُ بِنْتُ سِيرِينَ قَالَتْ قَالَ لِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ بِمَا مَاتَ يَحْيَى بْنُ أَبِي عَمْرَةَ فَقُلْتُ بِالطَّاعُونِ فَقَالَ أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) الطَّاعُونُ شَهَادَةٌ لِكُلِّ مُسْلِمٍ».(9) 
ترجمه: حفصه دختر سيرين مي گويد: انس بن مالك از من پرسيد: علت مرگ يحيي بن ابي عمره چه بود؟ عرض كردم: در اثر طاعون فوت كرده است. انس گفت: از رسول الله (ص)  شنيدم كه فرمود: مسلماني كه در اثر طاعون بميرد، شهيد است.
2- عايشه مي گويد: از رسول الله (ص) درباره طاعون پرسيدم. فرمود: طاعون عذابي است كه خداوند بر كسي كه مي خواست، مي فرستاد. سپس، خداوند آن را براي مومنان رحمت قرار داد. بنابراين، ‌در شهري هرگاه طاعون شيوع پيدا كند و مسلمان در آنجا باشد و از شهر خود بيرون نشود و بداند كه هيچ آفتي بدون خواست خداوند به او نخواهد رسيد، (اگر بميرد) پاداش شهيد را دارد. (10) 
3- «يَأْتِي الشُّهَدَاءُ وَالْمُتَوَفَّوْنَ بِالطَّاعُونِ فَيَقُولُ أَصْحَابُ الطَّاعُونِ نَحْنُ شُهَدَاءُ فَيُقَالُ انْظُرُوا فَإِنْ كَانَتْ جِرَاحُهُمْ كَجِرَاحِ الشُّهَدَاءِ تَسِيلُ دَمًا رِيحَ الْمِسْكِ فَهُمْ شُهَدَاءُ فَيَجِدُو