قرار دادن قبر است. البته بايد دانست كه هنگام ورود به مسجد گفتن «السلام عليك أيها النبي و رحمة الله و بركاته» اشكالي ندارد، همانطور كه اين سلام را در پايان هر نمازي مي خوانيم.
شيخ الاسلام مي افزايد: امام مالك و عده اي ديگر از علما احتمال مي دهند كه رفتن به مسجد النبي در هر ساعت، به قصد سلام گفتن براي كساني كه پنج وقت نماز را در مسجدالنبي مي خوانند و ساكن مدينه هستند، ممكن است نوعي «إتخاذ القبر عيداً» محسوب گردد. و از طرفي اين عمل بدعت نيز شمرده مي شود و مهاجرين و انصار در دوران خلافت ابوبكر،‌عمر، عثمان و علي (رض) هر روز به مسجد النبي (ص) مي‏آمدند و آنها بهتر مي دانستند كه رسول الله (ص) چه چيزي را مكروه دانسته و از چه چيزي منع كرده است. ولي آنان فقط موقع داخل شدن و بيرون آمدن از مسجد و موقع خواندن تشهد به رسول الله (ص)  سلام و درود مي گفتند. همانطور كه در حيات رسول الله (ص)  صحابه، به همين صورت به رسول الله (ص)  سلام مي گفتند. امام مالك (رض) چقدر زيبا فرموده است: «لن يصلح آخر هذه الامة الا بما صلح اولها» (آخر اين امت اصلاح نمي شود مگر با آنچه كه اول آن اصلاح گرديد). اما از آنجا كه اطاعت و پيروي امت ها از پيامبران و سنن آنان كم رنگ و ضعيف شده و در ايمان آنان نقص پديد آمده است، در دين بدعت ها و انواع شرك ايجاد شده است. روي همين حساب، ائمه دست زدن به قبر رسول الله (ص)  و بوسه زدن به آن را مكروه دانسته و دور آن حصاري كشيده اند تا مردم نتوانند به آن دسترسي داشته باشند.
قبلاً از امام احمد و ديگران نقل كرديم كه هر كس به رسول الله (ص)  و دو همراهش سلام گويد، و سپس بخواهد دعا كند بايد رو به قبله بايستد. همچنين علماي گذشته مانند: امام مالك و متأخرين ، مانند: أبو الوفاء بن عقيل و أبو الفرج بن جوزي، دعا در كنار قبر را انكار كرده اند و هيچ صحابي، تابعي و امام معروفي را سراغ ندارم كه رفتن نزد قبور را به نيت دعا در آنجا مستحب و پسنديده بداند و كسي در اين خصوص روايتي نقل نكرده است . نه از رسول الله (ص) و نه از صحابه و نه از ائمه معروف و مشهور . همچنين كتب و رسائل زيادي پيرامون، دعا نوشته شده و آثار زيادي در آنها نقل گرديده ، اما تاكنون احدي درباره فضيلت دعا در كنار قبر، چيزي ننوشته است. با اين وضع چگونه ممكن است دعا در كنار قبر بهتر و به استجابت نزديكتر باشد ، در حالي كه سلف صالح چنين چيزي را رد مي كند.
ابن تيميه در ادامه مي گويد: اعتقاد استجابت دعا در كنار قبرها موجب شده كه مردم، روي آوردن به قبور را هدف و مقصد پنداشته حتي برخي اوقات اجتماع و محفل بسيار بزرگ در كنار قبور برگزار بكنند. اين دقيقاً همان چيزي است كه رسول الله (ص)  از آن منع كرده و فرموده است:«لاتتخذوا قبري عيداً» حتي در كنار بعضي قبرها در روزهاي معيني از سال تجمع مي كنند. و در ماه هاي محرم، رجب، شعبان يا ذيحجه بسوي بعضي از قبرها رخت سفر مي بندند و در روزهاي معيني از جمله عاشورا ، عرفه، نيمه شعبان و غيره تجمع مي كنند، همانطور كه مسلمانان در ايام حج در روز عرفه و مزدلفه و مني گرد هم مي آيند.
خلاصه اينكه آنچه بعضي ها در كنار بعضي قبور انجام مي دهند، قطعاً همان چيزي است كه رسول الله (ص) از آن نهي كرده و فرموده است:«لا تتخذوا قبري عيداً» و طبعاً رفتن به يك مكان معين در وقت معين با تكرار سال، ماه، هفته و روز معين مفهوم عيد را به خود مي گيرد. يقيناً عيد همين است . اينگونه اعمال چه در سطح بزرگ يا در سطح كوچك باشد ممنوع است. اين همان چيزي است كه امام احمد (رض) از آن منع كرده بود. مردم در اين باره تا حد خطرناكي دچار افراط شده اند». شيخ، بعد از بيان آنچه كه در كنار قبر امام حسين (رض) انجام مي گيرد، مي نويسد: آنچه در كنار قبر نفيسه در مصر انجام مي گيرد، نيز از جمله همين اعمال است. و آنچه در كنار قبر علي (رض) ، حسين (رض) و حذيفه بن يمان (رض)  در عراق انجام مي گيرد، چيزي است كه رسول الله (ص)  از آن منع كرده است. همچنين آنچه در كنار قبر ابويزيد بسطامي و ساير بزرگان در كشورهاي اسلامي انجام مي گيرد مخالف با وصيت صريح پيامبر (ص) مي باشد.
طبعاً تكرار سفر كردن بسوي قبري در وقت معين و تجمع عمومي در آنجا، همان عيد گرفتن است. همانطور كه قبلاً بدان اشاره شد و علماء اسلام در اين باره اختلافي ندارند، مردم به سبب كثرت عادات فاسده، نبايد فريب بخورند. اين نوعي تشابه و مشابهت با اهل كتاب است كه رسول الله (ص) ما را از آن بر حذر داشته است و اصل ممنوعيت وقتي است كه اعتقاد به افضل بودن دعا در كنار قبور و در چنين جاها باشد. اگر اين اعتقاد، در دلها نبود و اين انگيزه مردم را براي كوچ كردن آماده نمي كرد، ما اين مسائل را به طور كلي نفي نمي كرديم. طبعاً اينگونه اعمال كه منجر به چنين مفاسدي مي شوند، حرام مي باشند. مانند نماز خواندن در كنار قبر. و بايد گفت كه حرمت اعتقاد به افضل بودن دعا نزد قبر، ، از حرمت نماز به طرف آن، بدتر است. (پايان سخن شيخ)
بنده مي گويم: آنچه در مدينه منوره در اين روزها مشاهده مي گردد، يعني اينكه مردم بعد از هر نماز فرض در كنار روضه اطهر رفته و با صداي بلند دعا كرده و درود و سلام مي گويند به گونه اي كه بازگشت صدا، فضاي مسجد را به لرزه در مي آورد، بويژه در ايام حج، تحقق معناي عيد و جشن در كنار قبر رسول الله (ص) است. تا آنجا كه بعضي ها آن را جزء سنت هاي نماز مي دانند و حتي بيش از سنت هاي نماز بر آن حفاظت مي نمايند. همه اين اعمال در جلو چشم مسئولين انجام مي گيرد و آنان كاملاً از چنين اعمالي مطلع هستند، اما كسي عليه اين منكرات خم به ابرو نياورده و در جهت اصلاح آنها سخني بر زبان نمي آورد.(انا لله و انا اليه راجعون) جاي تاسف است. دين محمد (ص) و اهل آن چقدر غريب شده اند! اين همه حركات نا زيبا در مسجدي انجام مي گيرد كه بعد از مسجد حرام بايد بيش از ساير مساحد از منكرات محفوظ بماند.
البته شيخ الاسلام مي گويد: بعضي علماء رفتن نزد قبر و درود و سلام گفتن را، به شرطي كه به نيت اقامه نماز وارد مسجد شده باشد جايز شمرده اند . اما فراموش نشود كه اين جواز منوط است به اينكه همواره نيتش از رفتن به مسجد، درود و سلام نباشد.
چون شيخ بعد از نقل جواز ، مي نويسد:« و اما قصده دائماً للصلاه و السلام فما علمتُ احداً رخص فيه» (اگر هر بار، با نيت درود و سلام به مسجد برود، كسي را سراغ ندارم كه آن را درست بداند).
اين رخصتي كه شيخ آن را به گروهي از اهل علم نسبت داده ، و ما نيز با شرط مذكور آن را جايز مي دانيم اين مفهوم را مي رساند كه ساكنين مدينه مي توانند بعضي اوقات در كنار روضه اطهر و مرقد مقدس رسول الله (ص) عرض سلام و ادب كنند. اين عمل «اتخاذ عيد» محسوب نمي گردد. زيرا سلام گفتن و عرض ادب به رسول الله (ص)  و يارانش از روي دلايل مستند جايز است و مشروعيت مطلق آن را نمي توان انكار كرد، پس بايد به هر دو روايت عمل نمود. و اين كه ما سراغ نداريم كسي از علماي گذشته چنين كرده باشد مستلزم اين نيست كه چنين نشده است. زيرا ع