تنها پايه و اساسي از سنت رسول الله (ص)  ندارد، بلكه احاديث مذكور در مسائل گذشته دال بر عدم مشروعيت آن مي باشد. چون اگر خواندن قرآن موقع زيارت قبور جايز بود، رسول الله (ص)  آن را انجام مي داد و صحابه (رض) را بدان راهنمائي مي نمود. بويژه زماني كه عايشه (رض) از او در اين باره سوال كرد و رسول الله (ص)  دعا و سلام را به او ياد داد و نفرمود كه فاتحه يا سوره اي ديگر از قرآن بخوان. اگر خواندن قرآن براي زيارت قبور مشروع بود، رسول الله (ص)  آن را از عايشه (رض) پنهان نمي كرد. زيرا تاخير بيان بوقت حاجت، از طرف شارع جايز نيست. اگر رسول الله (ص)  درباره قرائت قرآن به صحابه چيزي مي گفت، حتماً به ما مي رسيد و چون به سند صحيح چيزي در اين خصوص نقل نشده ، حكايت از آن دارد كه چنين چيزي نبوده است.
آنچه كه عدم مشروعيت قرائت قرآن در قبرستان را تاييد مي كند، حديث رسول الله (ص)  است كه مي فرمايد:
«لاَ تَجْعَلُوا بُيُوتَكُمْ مَقَابِرَ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنْفِرُ مِنْ الْبَيْتِ الَّذِي تُقْرَأُ فِيهِ سُورَةُ الْبَقَرَةِ».(16) 
(خانه هاي خود را قبرستان نكنيد(در خانه ها قرآن بخوانيد)، همانا شيطان از خانه اي كه سوره بقره در آن تلاوت شود، فرار مي كند).
در حديث مذكور رسول الله (ص)  به اين نكته اشاره فرموده است كه قبرستان جائي نيست كه قرآن در آنجا تلاوت شود. و بر اين اساس بر قرائت قرآن در خانه ها تشويق فرموده و از شبيه ساختن خانه به قبرستان با نخواندن قرآن در آن، منع فرموده است. همچنين در حديثي ديگر اشاره شده است كه قبرستان محل خواندن نماز نيست. چنانكه پيامبر (ص) مي فرمايد: « صلّوا في بيوتكم و لا تتخذوها قبوراً».(17) 
(در خانه هايتان نماز بخوانيد و آنها را به قبرستان مبدل نسازيد).
اين حديث از ابن عمر روايت شده است و در آن اشاره شده كه خواندن نماز در مقابر كراهيت دارد . همانطور كه از حديث ابوهريره كراهيت قرائت قرآن در مقابر فهميده مي شود.
ميان كراهيت نماز و قرائت قرآن در مقابر، تفاوتي وجود ندارد و مذهب جمهور سلف، مانند: ابوحنيفه ، مالك، و غيره همين است. نزد امام احمد نيز قرائت قرآن در مقابر جايز نيست. امام ابوداود مي گويد: از امام احمد درباره قرائت قرآن در قبرستان سوال شد، در جواب گفت: خير.(جايز نيست)
ابن تيميه مي گويد: « از امام شافعي نيز در مورد مشروعيت اين امر چيزي ثابت نيست. زيرا او نيز اين عمل را بدعت مي دانست. امام مالك مي گويد: فكر نكنم كسي از گذشتگان اين عمل را انجام داده باشد.
بنابراين، نتيجه مي گيريم كه صحابه و تابعين در قبرستان قرآن نمي خواندند» (اقتضاء)
و در «اختيارات» مي گويد: قرائت قرآن بر ميت بدعت است، بجز قرائت سوره يس كه بر بيماري كه در حال وفات است، مستحب مي باشد.
بنده (آلباني) مي گويم: قرائت سوره يس بدليل ضعيف بودن روايتي كه در اين باره وجود دارد، نيز بدعت است. زيرا با حديث ضعيف، حكم شرعي ثابت نمي شود. چنانكه اين اصل را خود ابن تيميه در كتابهايش ذكر كرده است. و آنچه در مورد ابن عمر (رض) روايت شده كه وصيت كرده بود تا نزد قبرش سوره بقره خوانده شود، از نظر سند اشكال دارد. همچنين روايتي كه مي گويد: انصار بر مردگان خود سوره بقره را مي‏خواندند، صحيح نمي باشد. و اصلا در مورد قرائت قرآن بالاي سر بيماري كه در حال مردن است ، يا در كنار قبر، هيچ روايت و اثري قوي، وجود ندارد.
و اما حديثي كه مي گويد: هر كس از كنار قبرستان گذر نمايد و قل هو الله احد را يازده بار بخواند و ثواب آنرا به مردگان اهداء كند، به اندازه تعداد مردگان به او ثواب مي رسد، حديثي است ساختگي و بي اساس.
120- موقع دعاء براي ميت رفع يدين (بلند كردن دستها) به دليل حديثي كه از عايشه (رض) روايت شده است، جايز مي باشد. عايشه (رض) مي گويد:
شبي رسول الله (ص)  از منزل بيرون رفت. بريره را پشت سر او فرستادم تا بدانم رسول الله (ص)  به كجا مي رود. بريره آمد و خبر داد كه رسول الله (ص)  به طرف بقيع رفته، در نزديك ترين فاصله بقيع ايستاد و با بلند كردن دستها، دعا كرد. سپس به خانه برگشت. وقتي صبح كردم از رسول الله (ص)  پرسيدم: اي رسول خدا (ص) شب گذشته كجا تشريف بردي؟ فرمود: به طرف بقيع فرستاده شدم تا براي اهل بقيع دعاي مغفرت كنم.(18) 
121-هنگام دعاي براي ميت، رو به قبر نكند، بلكه رو  به قبله كند. زيرا رسول الله (ص) نماز خواندن رو به قبر را منع كرده است و دعا، روح و هسته اصلي نماز است و حكم نماز را دارد. چنانكه رسول الله (ص)  مي فرمايد: 
«الدعا هو العبادة» (دعا عبادت واقعي است).
سپس اين آيه را قرائت نمود:  و قال ربكم ادعوني استجب لكم(19) 
وقتي دعا از اهم عبادتها است، چگونه در دعا رو به جانبي شود كه در نماز، روي به آن جهت نمي شود؟ بر همين اساس، نظر علماي محقق بر اين است كه در وقت دعا، بايد رو به قبله نمود.
شيخ الاسلام ابن تيميه (رض) در «اقتضاء الصراط المستقيم، في مخالفة اصحاب الجحيم» (ص 175) مي گويد: اين يك اصل مستمر و پذيرفته است كه، براي داعي (دعا كننده) پسنديده و مستحب نيست كه در دعا به طرفي رو كند كه در نماز بدان سو، رو نمي كند. وقتي در نماز روي آوردن به طرف مشرق و هر جهتي غير از قبله نهي گرديده ،‌هنگام دعا نيز روي آوردن به آن جهت ممنوع است. بعضي هنگام دعا در صدد رو كردن به سمت و سوئي هستند كه انسان صالحي در آن جهت باشد، كه مسلماً اين نوعي گمراهي آشكار و روشن است.
چنانچه بعضي پشت كردن به طرف انسان صالح را زشت مي دانند، حال آنكه آنان از پشت كردن بسوي بيت الله و مرقد رسول الله (ص)  اجتناب نمي كنند. همه اين حركت ها از جمله بدعتهائي است كه با دين اسلام تضاد داشته و با دين نصاري همخواني دارد.
راي ائمه چهارگانه (امام احمد، مالك، شافعي و ابوحنيفه) اين است كه شخص هنگام دعا رو به قبله بايستد هر چند در كنار مرقد رسول الله (ص)  باشد. اما در مورد سلام كردن به رسول الله (ص)  علماء اختلاف نظر دارند.
امام نووي در «المجموع» (5/311) مي گويد: امام ابوالحسن محمد بن مرزوق زعفراني، كه از علما و محققين است، در كتاب خود «الجنائز» مي گويد: «نبايد قبر را با دست لمس كرد و نبايد آن را بوسه زد». همچنين مي گويد: در طول تاريخ، سنت اين بوده كه دست كشيدن بر قبور و بوسه زدن به آنها بگونه اي كه امروز در بين عامه مردم رواج دارد، شرعاً از بدعتهاي نكوهيده به شمار مي رفته. بهتر است كه از آن اجتناب شود، بنابراين هر كس مي خواهد بر ميتي سلام گويد، در برابر سينه و چهره اش ايستاده و سلام بگويد و هرگاه مي خواهد دعا كند از جاي خود منتقل شده و رو به قبله شود.
شيخ الاسلام در «القاعدة الجليلة» ـص125) مي گويد: مذهب ائمه اربعه، مالك، ابوحنيفه، شافعي، احمد و ديگر ائمه اسلام ، اين است كه هنگام زيارت قبر رسول الله (ص)  بعد از فرستادن سلام بر پيامبر (ص) اگر شخصي مايل بود براي خود دعا كند، رو به قبله بايستد. البته در مورد اين كه هنگام سلام گفتن به رسول الله (ص)  رو به كدام جهت باشد، اختلاف نظر وجود دارد. امام مالك، شافعي و احمد مي فرمايند: رو به حجره نمو