مانان رسيديم. فرمود: اينان خوبي هاي زيادي را كسب كردند. در همين اثنا نگاهش به شخصي افتاد كه با كفش در ميان قبرها راه مي رفت. رسول الله (ص)  فرمود: اي صاحب دو كفش، واي بر تو، كفشهايت را بيرون آور. آن مرد نگاهي كرد. وقتي رسول الله (ص)  را شناخت. كفش هاي خود را بيرون آورد و انداخت.(4) 
ابن حزم به اين حديث احتجاج كرده كه مسلمان و مشرك در يك مقبره دفن نشوند. همچنين راه رفتن با كفش در ميان قبور را حرام قرار داده است.
89-سنت است كه اموات در مقبره دفن شوند . زيرا رسول الله (ص) اموات را در گورستان بقيع دفن مي كرد، روايات متعددي در اين خصوص آمده است و واضح ترين آنها حديث ابن خصاصيه است كه طي مساله (88) بيان گرديد. و هيچ روايتي از پيشينيان نداريم كه بر اين امر حكايت كند كه رسول الله (ص)  اموات را در غير مقبره دفن كرده است. البته شخص رسول الله (ص)  در حجره و خانه عايشه دفن گرديد و اين از جمله ويژگيهاي رسول الله (ص) مي باشد، چنانچه حديث عائشه بر اين امر دلالت دارد كه مي‏گويد:
«لَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) اخْتَلَفُوا فِي دَفْنِهِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (ص) شَيْئًا مَا نَسِيتُهُ قَالَ مَا قَبَضَ اللَّهُ نَبِيًّا إِلاَّ فِي الْمَوْضِعِ الَّذِي يُحِبُّ أَنْ يُدْفَنَ فِيهِ». (5) 
ترجمه: وقتي رسول خدا فوت كرد ، درباره محل دفن ايشان اختلاف نظر بوجود آمد. ابوبكر (رض) فرمود: از رسول الله (ص)  شنيده ام و بخوبي آن را ياد دارم كه فرمود: خداوند روح هر نبي اي را در محلي قبض مي كند كه ، دوست دارد در آن محل دفن شود. آنگاه آنها رسول الله (ص)  را در همان محلي كه بسترش پهن بود، دفن كردند.
هر چند كه عبدالرحمن بن ابي بكر مليكي بدليل سوء حفظ، موجب ضعف اين حديث شده است، اما حديث بدليل وجود شواهد زير معتبر است:
الف) ابن ماجه، ابن سعد و ابن عدي آن را از طريق ابن عباس از ابي بكر نقل كرده‏اند.
ب) ابن سعد و احمد از دو طريق منقطع از ابوبكر نقل كرده اند.
ج) امام مالك و از ايشان ابن سعد، با الفاظ بلغنا نقل كرده است.
د) ابن سعد به سند صحيح از ابوبكر بصورت مختصر و موقوف روايت كرده كه در حكم مرفوع است.
امام بخاري با استدلال از حديث «إجعلوا في بيوتكم من صلاتكم و لا تتخذوها قبوراً» دفن ميت در خانه و منزل را مكروه دانسته است. امام مسلم به نقل از ابو هريره (رض) روايت مي كند كه:«لا تجعلوا بيوتكم مقابر» از ظاهر اين حديث چنين بر مي آيد كه دفن ميت در منازل مطلقاً ممنوع است. و آنچه كه گذشت به رسول خدا و پيامبران اختصاص دارد.
90- همچنين شهدا از حكم مذكور مستثني مي باشند. چرا كه شهيدان در محل شهادتشان دفن مي شوند و به مقابر منتقل نمي شوند. در حديث جابر (رض) چنين آمده است: «رسول خدا (ص)  بمنظور قتال با مشركين از مدينه بيرون رفت. پدرم عبدالله گفت: پسرم! تو در مدينه بمان تا روشن شود كه جريان به كجا مي انجامد. بخدا سوگند اگر بعد از مردن فكر دخترانم را نمي كردم و مساله حفاظت و حضانت آنان موجب ناراحتي من نبود، دوست داشتم كه در جلوي چشمانم، در راه خدا كشته مي شدي. جابر (رض) مي‏گويد: سرانجام عمه ام، پدر و دائي ام را كه به شهادت رسيده بودند در حالي كه آنان را بر يك شتر حمل كرده بود، به ميدنه آورد تا آنها را در مقبره دفن كند. ديري نگذشت كه شخصي به ما ملحق شد و با آواز بلند اعلام كرد: اي مردم! آگاه باشيد كه رسول الله (ص) به شما امر مي كند تا شهدا را به ميدان جنگ برگردانيد و در آنجا دفن كنيد. جابر (رض) مي گويد: آن دو را برگردانده و در جائي كه به شهادت رسيده بودند، دفن كرديم.(6) 
91- دفن ميت در شرايط زير بدون ضرورت جايز نيست:
الف- دفن در اوقات سه گانه: بدليل حديث عقبه كه قبلا بيان گرديد، حديث مذكور به صراحت دال بر ممنوعيت دفن در اوقات سه گانه است. ابن حزم در «محلي» نيز چنين فتوا داده است. تأويل لفظ «نقبر» به معناي «نصلي» تاويلي بعيد و باطل است. ابوالحسن سندي مي گويد: بي ترديد، «نقبر» را به معناي «نصلي» قرار دادن بسيار بعيد است. اين معني از لفظ حديث متبادر به ذهن نيست. برخي مي گويند: معني «نقبره» به معني دفن كردن است نه نماز . واقعيت اين است كه حديث، ديدگاه امام احمد را كه دفن در اوقات سه گانه را مكروه مي داند، تاييد مي كند.
ب- دفن در شب: بدليل حديث جابر (رض) 
«أَنَّ النَّبِيَّ (ص) خَطَبَ يَوْمًا فَذَكَرَ رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِهِ قُبِضَ فَكُفِّنَ فِي كَفَن غَيْرِ طَائِل وَقُبِرَ لَيْلاً فَزَجَرَ النَّبِيُّ (ص) أَنْ يُقْبَرَ الرَّجُلُ بِاللَّيْلِ حَتَّى يُصَلَّى عَلَيْهِ إِلاَّ أَنْ يضْطَرَّ إِنْسَانٌ إِلَى ذَلِكَ».(7) 
ترجمه: رسول الله (ص)  در سخني پيرامون يكي از اصحاب كه در شب فوت كرده و در كفني ناتمام كفن شده بود از اين كه ميت در شب دفن شود، نهي نمود. مگر اينكه نياز شديد به اين كار باشد. 
دليل ممنوع بودن دفن ميت در شب، شايد اين باشد كه ممكن است تعداد نمازگزاران در شب كم باشد. به همين خاطر فرمود: «حتي يصلي عليه» تا نمازگزاران بيشتري بتوانند در نماز جنازه شركت كنند.
اين حديث از دفن ميت در شب منع مي كند و مذهب امام احمد نيز طبق روايتي همين است، چنان كه وي در «الانصاف» روايت مي كند: «لا يفعله الا لضرورة» يعني ميت در شب، دفن نشود مگر در صورت نياز شديد. و در روايتي ديگر مي گويد: دفن كردن در شب مكروه است. البته روايت اول صحيح تر است. چون، لفظ «نهي» احتمال دارد كه به معني كراهيت باشد، اما اصل در «نهي» تحريم است و در اين جا قرينه اي كه آنرا از حرمت به كراهيت برساند، وجود ندارد.
92- دفن كردن در شب، در صورت نياز شديد مانعي ندارد. حتي روشن كردن چراغ و بردن آن داخل قبر بمنظور آسان شدن عمليات حفر و دفن اشكالي ندارد چنانكه ابن عباس مي گويد: « ان رسول الله (ص)  ادخل رجلا قبره ليلا و اسرج في قبره».(8) 
رسول الله (ص)  مردي را در شب دفن كرد(و بمنظور انجام دادن عمليات حفر و دفن) در داخل قبر چراغ روشن نمود.
93- واجب است قبر، باندازه كافي عميق، عريض و نيكو حفر شود. در اين خصوص دو حديث آمده است:
اول: «عَنْ هِشَامِ بْنِ عَامِرٍ قَالَ لَمّا كان يّوم آحد (فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ الْحَفْرُ عَلَيْنَا لِكُلِّ إِنْسَانٍ شَدِيدٌ) فَكَيفَ تأمُرنا فقال: احْفِرُوا وَأَعْمِقُوا وَأَحْسِنُوا وَادْفِنُوا الاِثْنَيْنِ وَالثَّلاَثَةَ فِي قَبْرٍ وقَدِّمُوا أَكْثَرَهُمْ قُرْآنًا قَالَ فَكَانَ أَبِي ثَالِثَ ثَلاَثَةٍ و كانَ آكثَرهم قرآناًفَقَدَّمَ».(9) 
ترجمه: روز احد عده زيادي شهيد و بسياري زخمي شدند. عرض كرديم اي پيامبر خدا (ص) ! حفر كردن قبر براي هر كدام مشكل است. شما در اين باره چه مي فرماييد؟ رسول الله (ص)  فرمود: قبر را گشاد، عميق و خوب حفر كرده، دو و يا سه ميت را در آن بگذاريد. هر كدام كه قرآن را بيشتر فرا گرفته است او را مقدم كنيد، راوي مي گويد: پدرم از ميان سه نفر شهيد سومي بود و قرآن را از دو نفر ديگر بيشتر فرا گرفته بود. بنابراين جلوتر از دو شهيد ديگر در قبر گذ