لي در روز رستاخيز از هيچ روزه اي جز روزة رمضان و روز زينت يعني روزة عاشورا شما را مورد باز پرس قرار نمي دهد.(4) 
.........................
(1) سورة طه 56/59
(2) قصص انبياء از ابن كثير 2/42
(3) بحر محيط 6/250
(4) بحر محيط 6/250
به همين ترتيب مسلمانان روز عاشورا را روزه مي گرفتند، تا اينكه عهد يزيد بن معاويه فرا رسيد و متأسفانه در سال 61 هجري حضرت حسين ع در كربلا به شهادت رسيد، روز شهادت حسين ع مصادف با روز دهم محرم سال61 هجري بود. اين حادثة دردناك پيامدهاي مختلفي از خود بجا گذاشت.
بعضي اموي هاي (به ظاهر) سني مذهب (اما در واقع ناصبي)، اينروز را روز فرخنده و عيد شمردند، لذا لباس جديد مي پوشيدند و سرمه مي زدند و با مراسم و مهماني ها اينروز را تجليل مي نمودند و شيريني و غذا هاي خوب به مردم تقديم مي كردند.
اما پيروان علي بن ابي طالب رض و فرزندانش اينروز را ماتم گرفتند، و بخاطر ياد بود شهادت حضرت حسين رض اشك مي ريختند و اظهار غم و اندوه مي نمودند، از خوردن و نوشيدن چيزهاي خوب امتناع مي ورزيدند.
هنگاميكه حجاج بن يوسف در عهد عبدالملك، والي عراق تعيين گرديد مردم را مجبور به پوشيدن لباس جديد، خوردن و نوشيدن غذا هاي خوب و اظهار خوشحالي و سرور نمود، به همين خاطر متأسفانه گاهي درگيريها و زد وخورد هايي ميان سني ها و شيعه ها رخ مي داد. (1) 
روز عاشورا بايد بخاطر اقتدا به پيامبر بزرگ اسلام صلي الله عليه وآله وسلم و حصول اجر و ثواب روزه گرفته شود، نه بخاطر اظهار شادي و خوشحالي و يا غم و مصيبتي، چون روزة اينروز هيچ ارتباطي به خوشي و غم كسي ندارد.
بدين ترتيب روز عاشورا در همان عهد اموي ها و ابتداي عهد عباسي ها از سير اصلي اش منحرف شده بود كه متأسفانه باعث ايجاد تفرقه و زد و خورد هاي خونيني ميان شيعه و اهل سنت مي گرديد. (2) 
.......................
(1) لواء الاسلام- حسن السندوبي عدد5 سال 1368هـ
(2) الأزهرـ محمد رجب بيومي عدد1سال 1381هـ
دولت فاطمي ها در سال 358 هجري در مصر و مغرب عربي پا گرفت، اين دولت شيعه مذهب توجه و اهتمام خاصي به روز عاشورا داشت تا بتواند مصالح سياسي خود را از اين راه  تأمين نمايد و مردم را بخود جلب كند، لذا اعلان مي كردند كه روز عاشورا روز عزاداري و نوحه سرايي و اظهار غم و ماتم است، شيعيان در زير ساية اين دولت توانستند نفس آرامي بكشند و مراسم مذهبي خويش را هر طوريكه مي خواهند اجرا نمايند، فاطمي ها از سال 362هجري تا زوال دولت شان در سال 567 هجري مراسم عاشورا و غيره را تجليل مي نمودند، درين روز بازارها تعطيل مي گرديد و مردم لباس كهنه بتن مي نمودند و به گريه و ناله و فغان مي پرداختند، آنها به بازارها و خيابانها مي آمدند، ظرفها را مي شكستند، مشك هاي آب را پاره مي نمودند، مردم را از صدقه و خيرات جز براي عزاداري منع مي كردند و قاتلين حسين رض را دشنام مي دادند.
............................
(1) ظهور خلافةالفاطميين وسقوطها صـ320هنگاميكه دولت ايوبي ها در سال  567 هجري جانشين دولت فاطمي در مصر و شام گرديد و پايه هاي دولت شان مستحكم شد، روز عاشورا را روز شادي و خوشحالي اعلان كردند و آنرا جشن مي گرفتند، درين روز مردم انواع و اقسام غذا هاي لذيد و دلپذير آماده مي كردند و با كمال مهارت شيريني هاي گوناگون آماده ساخته و به مردم و مهمانان تقديم مي نمودند، درين روز همه لباس جديد مي پوشيدند، دست و پايشان را حنا و چشمانشان را سرمه مي زدند، حتي وسائل خانه را تجديد مي كردند، خلاصه كارهايي ميشد كه شيعيان را به خشم و غضب  مي آورد، اينگونه كارها باعث گرديد كه مردم خيال كنند ماتم و عزاداري در روز عاشورا از ويژگي شيعه و شادي و خوشحالي از ويژگي اهل سنت است.(1)
..........................
(1) المواعظ والاعتبار 2/385بغداد را آل بويه  كه شيعه علوي بودند در عهد خلافت عباسي ها زير تصرف خود در آوردند، خليفة عباسي نتوانست با حاكم بغداد معزالدوله ديلمي كنار بيايد و مانند ساير ولايات خلافت اسلامي وي را تابع خود سازد، معز الدوله در سال 352 هجري در بغداد بدعت هاي زيادي را اختراع نمود، از جمله دستور صادر كرد كه روز عاشورا، روز ماتم و عزاداري باشد، و همة مردم بايد لباس غم بتن نمايند و بازارها بسته شود، خريد و فروش ممنوع گردد، رستورانها و هتلها نيز در روز عاشورا بايد كارشان را متوقف سازند. وي دستور داد تا زن ها با گريه و فغان و موهاي باز، و سر و روي خونين و گريبانهاي پاره به خيابانها بيايند، شيعيان عراق از عهد معزالدوله تا امروز عاشورا را به همين ترتيب تجليل مي نمايند، و لباس سياه  بتن مي نمايند.(1)  
ابن كثير در البدايه و النهايه مي نويسد: شيعيان دولت آل بويه غلو و افراط زيادي نمودند، مثلاً در بغداد و دور و بر آن در روز عاشورا طبل ها به صدا در مي آمد، در راهها و خيابانها خاكستر و كاه مي ريختند، و بر مغازه ها چادرسياه آويزان مي گرديد، مردم ماتم و عزاداري مي كردند. اكثر آنها از نوشيدن آب در اين روز امتناع  مي ورزيدند تا گويا با حسين رض كه تشنه به شهادت رسيد، همدردي كرده باشند. زن ها با گريه و ناله به خيابان ها مي آمدند وبه سر و صورت خود مي زدند و گريبان پاره  مي كردند، و بدعت هاي زشت و شرم آوري در اين روز اجرا  مي گرديد.(2)  
ملاعلي قاري مي نويسد: در سر زمين عجم، مانند: خراسان، عراق و ماوراءالنهر منكرات و اعمال زشتي از شيعه بجا مانده است، آنها در روز عاشورا لباس سياه  مي پوشيدند. و به خيابان ها مي آمدند، سر و صورت و ساير بدن خويش را مجروح مي كردند و مدعي بودند كه دوستان اهل بيت هستند، در حاليكه اهل بيت از آنها بيزارند.(3)    
چنانكه در ساير كشورها شيعيان در روز عاشورا محفل مي گيرند، به طور مثال در عراق، ايران، هند، افغانستان، لبنان، سوريه، بحرين، كويت، و ديگر مناطق شيعه نشين با سياه پوش كردن مساجد و بتن نمودن لباسهاي سياه تجليل مي گردد، آنها  روز عاشورا را روز ماتم و عزا بر حضرت حسين رض اعلام مي دارند.(4)
..........................
(1) النجوم الظاهرة 3/334،الأزهر 1/33محرم 1381 صـ75
(2) بدايه ونهايه 8/204
(3) اسرار مرفوعه صـ 475 
(4) ازهر، بيومي 1/33 محرم1381 صـ78در اين روز با عظمت و مبارك مردم بدعت هايي را اختراع نموده و مرتكب اعمال زشت و ناپسند مي گشتند، شيخ الاسلام مي نويسد: شيطان بعد از شهادت حضرت حسين رض توانست دو بدعت طي آن ايجاد نمايد: يكي بدعت ماتم و عزاداري و زدن به سر و صورت، و گريه و فغان و تشنگي كشيدن و مداحي و نوحه سرايي كه طي آن بزرگان صدر اسلام مورد لعن و طعن قرار مي گيرند، حتي كسانيكه در جرم شهادت حضرت حسين رض دست نداشتند مورد لعن و دشنام قرار مي گيرند و قصه ها وحكايتهاي كاذب و دروغيني را ساخته اند، اين اعمال باعث گرديد تا در ميان مسلمانان اختلاف و تفرقه ايجاد گردد. ماتم گرفتن و عزاداري كردن و گريه و فغان بر مردگان باتفاق همة مسلمانان جايز نيست. و اينكه بر غم ها و مصيبتهاي گذشته، ناله و فغان صورت گيرد از گناهان بزرگ بشمار مي رود كه خداوند و پيامبرش صلي الله عليه وآله وسلم از آن منع نموده اند، همچنانكه بدعت