‌ به‌ حسن‌ و حسين‌ (رض) جان‌ بر كف‌ و شهادت‌طلب‌ نيست‌؟! آنان‌ را اين‌ قدر پست‌ مي‌كنيد كه‌ دشمنشان‌! با زور خواهرشان‌ را به‌ نكاح‌ خويش‌ در آورد؟!
------------------------------------------------------------------
1) محمد ابراهيم‌ آيتي‌، مترجم‌ «تاريخ‌ يعقوبي‌» در مقدمه‌ تاريخ‌ يعقوبي‌ مي‌گويد: «واضح‌ جد يعقوبي‌ چنانكه‌ دانسته‌ شد از شيعيان‌ فداكار اهل‌ بيت‌ بوده‌ و جان‌ خود را بر سر اين‌ كار نهاده‌ است‌، و در شيعه‌ بودن‌ يعقوبي‌ نيز شبهه‌اي‌ نيست‌ و مواردي‌ از تاريخ‌ و جغرافياي‌ وي‌ بر اين‌ مطلب‌ گواه‌ است‌» تاريخ‌ يعقوبي‌: ج‌1، ص‌ (20 ـ 19).
2) افسانه‌ي‌ شهادت‌ فاطمه‌ي‌ زهراء، عبدالعزيز نعماني‌ به‌ نقل‌ از تاريخ‌ يعقوبي‌، ترجمه‌ محمد ابراهيم‌ آيتي‌: ج‌2، ص‌: 35.
3) عبدالحميد بن‌ هبة الله بن‌ محمد المدائني‌، معروف‌ به‌ ابن‌ أبي‌الحديد. ( 586 هـ. - 655 هـ). ابن‌كثير وي‌ را شيعه‌ي‌ غالي‌ مي‌داند، البداية والنهاية (233/13) و در «دائرة المعارف‌ بزرگ‌ اسلامي‌ چنين‌ آمده‌: «وي‌ در اصول‌ معتزلي‌ و در فروع‌ شافعي‌ بود و گفته‌ شده‌ است‌ كه‌ مشربي‌ ميان‌ تسنن‌ و تشيع‌ برگزيده‌ بود». دائرة المعارف‌ بزرگ‌ اسلامي‌ (641/2).
4) افسانه‌ي‌ شهادت‌، نعماني‌ به‌ نقل‌ از شرح‌ نهج‌البلاغه‌ ابن‌ ابي‌الحديد: ج‌ 19، ص‌ 351.
5) افسانه‌ي‌ شهادت‌، نعماني‌ به‌ نقل‌ از صحيح‌ الكافي‌: ج‌3، ص‌ 122 ـ 121.
6) حر عاملي‌، محمدبن‌ حسن‌، وسائل‌ الشيعة إلي‌ تحصيل‌ مسائل‌ الشرعية: ج‌ 15، ص‌ 457 كتاب‌ الطلاق‌، باب‌ عدم‌ ثبوت‌ السكني‌ والنفقة، داراحياء التراث‌ العربي‌، بيروت‌.
7) طوسي‌، ابوجعفر، محمدبن‌ حسن‌، الاستبصار فيما اختلف‌ من‌ الأخبار: ج‌3، ص‌ 352، شماره‌ي‌ حديث‌ (1258) و (1257)، دارالكتب‌ الاسلامية تهران‌، بازار سلطاني‌ 1390 ه. ق‌.
8) طوسي‌، ابوجعفر، محمدبن‌ حسن‌، الاستبصار فيما اختلف‌ من‌ الأخبار: ج‌3، ص‌ 352، شماره‌ي‌ حديث‌ (1258) و (1257)، دارالكتب‌ الاسلامية تهران‌، بازار سلطاني‌ 1390 ه. ق‌.
9) كليني‌، محمدبن‌ يعقوب‌، الفروع‌ من‌ الكافي‌: ج‌5، ص‌ 346 كتاب‌ النكاح‌، باب‌ تزويج‌ ام‌كلثوم‌، دارالكتب‌ الاسلامية، 1362 ه. ش‌، تهران‌.
10) نجفي‌، محمد حسن‌، جواهر الكلام‌ في‌ شرح‌ شرائع‌ الاسلام‌: ج‌ 32، صص‌ 280 ـ 279 كتاب‌ الطلاق‌، الفصل‌ الخامس‌ في‌ عدة الوفاء، دار إحياء التراث‌ العربي‌ 1981 م‌.
11) افسانه‌ي‌ شهادت‌، نعماني‌ به‌ نقل‌ از تهذيب‌ الأحكام‌ في‌ شرح‌ المقنعة: ج‌9، ص‌ 362، شماره‌ي‌ حديث‌ (1295).
12) افسانه‌ي‌ شهادت‌، نعماني‌ به‌ نقل‌ از فرهنگ‌ نامه‌ي‌ كودكان‌ و نوجوانان‌: ج‌3، ص‌ 324.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:75.txt">عنوان</a><a class="text" href="w:text:76.txt">افسانه‌ شهادت‌ حضرت‌ فاطمه‌ زهرا(رض)</a><a class="text" href="w:text:77.txt">اشكالات‌ اين‌ افسانه‌</a></body></html>و اما بحث‌ آخر ما در مورد افسانه‌ي‌ ساختگي‌ شهادت‌ فاطمه‌ي‌ زهرا ـ رضي‌الله عنهاـ مي‌باشد. قبلاً در مورد وفات‌ فاطمه‌ي‌ زهرا ـ رضي‌الله عنهاـ و اجماع‌ مؤرّخان‌ در مورد وفات‌ ايشان‌ در سوم‌ رمضان‌ با مرگ‌ طبيعي‌ بحث‌ كرديم‌. اما چون‌ بعضي‌ از سودجويان‌ به‌ خاطر به‌ دست‌ آوردن‌ نان‌ و نوايي‌، به‌ نشر اكاذيب‌ و افسانه‌هايي‌ در مورد شهادت‌ فاطمه(رض)ذهن‌ جوانان‌ را مشوش‌ كرده‌اند، پس‌ با توكّل‌ بر الله و استناد به‌ منابع‌ معتبر، بي‌بنيادي‌ اين‌ افسانه‌ را ثابت‌ خواهيم‌ كرد.
آنان‌ مي‌گويند:
خانه‌ي‌ فاطمه‌ را به‌ آتش‌ كشيد، و بر پهلوي‌ مبارك‌ آن‌ معصومه‌ ضربتي‌ محكم‌ وارد كرد كه‌ موجب‌ سقط‌ حمل‌ شد و...
شيخ‌ عبدالعزيز محدث‌ دهلوي‌ (رح) در تحفه‌ اين‌گونه‌ پاسخ‌ مي‌دهد:
اين‌ قصه‌ سراسر واهي‌ و بهتان‌ و افتراست‌ و هيچ‌ اصلي‌ ندارد، لهذا اكثر اماميه‌ به‌ اين‌ قصه‌ قايل‌ نيستند و مي‌گويند حضرت‌ عمر (رض) قصد سوختن‌ خانه‌ي‌ زهرا را داشته‌ است‌! اما آن‌ را عملي‌ نكرد.
جواب‌: قصد و نيّت‌ جزو امور قلبي‌ است‌ كه‌ غير از خداي‌ متعال‌ كسي‌ ديگر از آن‌ اطلاع‌ ندارد، و اگر هدف‌ ايشان‌ از قصد كردن‌، تخويف‌ و تهديد زباني‌ باشد و گفتن‌ اينكه‌ خانه‌ را خواهم‌ سوخت‌؛ حقيقتش‌ اين‌ است‌ كه‌ اين‌ تهديد و تخويف‌ براي‌ كساني‌ بود كه‌ خانه‌ي‌ زهرا را ملجأ و پناه‌ هر خيانتكاري‌ دانسته‌ و به‌ آن‌ حكم‌ حرم‌ مكه‌ معظمه‌ داده‌ در آنجا جمع‌ شدند و منظورشان‌ ايجاد فتنه‌ و فساد و بر هم‌ زدن‌ خلافت‌ خليفه‌ي‌ اول‌ و برگزاري‌ مشورت‌هاي‌ فتنه‌انگيز بود كه‌ خود حضرت‌ زهرا ـ رضي‌الله عنهاـ نيز به‌ اين‌ رفت‌ و آمدها و نشست‌ و برخاست‌ها راضي‌ نبود، اما به‌ سبب‌ كمال‌ حُسن‌ خُلق‌ بي‌پرده‌ به‌ آنان‌ نمي‌گفت‌ كه‌ به‌ خانه‌ي‌ من‌ نياييد.
وقتي‌ عمربن‌ خطاب‌ ـ رضي‌الله عنهاـ به‌ اين‌ فتنه‌ پي‌ برد آن‌ جماعت‌ را تهديد نمود كه‌ خانه‌ را بر شما آتش‌ مي‌زنم‌! به‌ كار بردن‌ لفظ‌ آتش‌ زدن‌ براي‌ اين‌ تهديد مبني‌ بر استنباط‌ دقيق‌ از حديث‌ پيامبر (ص) است‌ كه‌ آن‌ حضرت‌ (ص) نيز در مورد كساني‌ كه‌ در نماز جماعت‌ شركت‌ نمي‌كردند فرمود:
اگر اين‌ كارشان‌ را ترك‌ نكنند، من‌ خانه‌ها را بر آنان‌ آتش‌ خواهم‌ زد. و چون‌ ابوبكر صديق‌ (رض) نيز امام‌ منصوب‌ پيامبر (ص) براي‌ نمازها مي‌باشد، ترك‌ اقتدا به‌ چنين‌ امامي‌ و فاصله‌ گرفتن‌ از جماعت‌ مسلمانان‌ همين‌ وعيد را در پي‌ دارد كه‌ دقيقاً مشابه‌ عملكرد پيامبر (ص) است‌.
در روز فتح‌ مكه‌ به‌ اطلاع‌ پيامبر (ص) رساندند: «ابن‌ خطل‌» كه‌ يكي‌ از شاعران‌ كفار بود، و بارها با هجو پيامبر و توهين‌ به‌ رسول‌ الله (ص) در اشعارش‌ روي‌ خود را سياه‌ كرده‌ بود، به‌ كعبه‌ي‌ معظمه‌ پناه‌ برده‌ و خود را در پشت‌ پرده‌هاي‌ كعبه‌ مخفي‌ كرده‌ بود، از رسول‌ خدا (ص) سؤال‌ كردند كه‌ با او چه‌ كار كنيم‌، آيا چون‌ به‌ كعبه‌ پناه‌ برده‌ رهايش‌ سازيم‌؟ پيامبر (ص) فرمود: او را همانجا بكشيد و امانش‌ ندهيد.
وقتي‌ چنين‌ رو سياهاني‌ در خانه‌ي‌ خدا، كعبه‌ي‌ معظمه‌ پناه‌ ندارند، چرا در خانه‌ي‌ زهرا پناه‌ داشته‌ باشند؟! و حضرت‌ زهرا چرا از سزا دادن‌ اشرار فساد پيشه‌ مكدّر گردد كه‌ «تخلقوا بأخلاق‌ الله» شيوه‌ آن‌ پاك‌طينت‌ بود. با وجود اين‌ از روي‌ اخبار صحيحه‌ ثابت‌ است‌ كه‌ حضرت‌ زهرا ـ رضي‌الله عنهاـ نيز آنان‌ را از اين‌ اجتماع‌ در منزلش‌ منع‌ نموده‌ بود. 
نكته‌ي‌ ديگر اينكه‌ قول‌ عمر (رض) در اينجا بسيار كمتر از فعل‌ حضرت‌ علي‌ (رض) است‌ كه‌ چون‌ بعد از شهادت‌ عثمان‌ (رض) خلافت‌ به‌ آن‌ جناب‌ رسيد، عده‌اي‌ به‌ مخالفت‌ او از مدينه‌ خارج‌ شده‌ و به‌ مكه‌ نزد ام‌ المؤمنين‌ رفتند و نهايتاً به‌ خاطر خونخ