ار داده‌است(247) محمد بن حسين بن عبد الله الاطرش اسمش در كتب رجال ذكر نشده و باصطلاح مهمل است
عنوان روايت: (ضعيف)  

24- (محمد بن مسعود العياشي) از (صالح بن ميثم) روايت كرده كه از حضرت باقر (ع) تفسير اين آيه را پرسيدم ﴿.. وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ﴾ [آل عمران:83] فرمود ظهور و تحقق اين آيه و قتي است كه علي (ع) مي‌گويد من نسبت بساير مردم سزاوارترم بمضمون اين آيه: ﴿وَأَقْسَمُواْ بالله جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ لاَ يَبْعَثُ اللهُ مَن يَمُوتُ بَلَى وَعْدًا عَلَيْهِ حَقّاً وَلكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ﴾ [النحل:38].
ترجمة راوي: محمد بن مسعود عياشي گرچه مورد توثيق علماي رجال مي‌باشد – مگر مرحوم شيخ محمد نجل شهيد ثاني كه در وثاقتش خدشته كرده‌است- ؛ ولي چون غالباً از ضعفا روايت مي‌كرد از اينرو رواياتش چندان مورد اعتماد نيست، در هر حال اين روايت از لحاظ ارسال ضعيف است، زيرا عياشي بطوري كه مرحوم شيخ در رجالش مي‌نويسد از كساني‌است كه از ائمه (ع) روايت نكرده، ظاهرش اين است كه زمان ائمه را درك نكرده باشد؛ بنا بر اين نمي‌تواند بدون واسطه از صالح بن ميثم كه از اصحاب حضرت باقر بوده نقل روايت كند، زيرا صالح بر فرض اينكه پس از وفات حضرت باقر كه در سال (114) بوده صد و بيست سال هم عمر كرده باشد، باز نمي‌توان تصور كرد كه عياشي بتواند او را ملاقات نمايد، زيرا وفات حضرت عسكري در سال (260) و موقع غيبت كبري در سال (328) بوده‌است.
عنوان روايت: (ضعيف)  

25- (عامر بن معقل) از ابي حمزه نقل مي‌كند كه «حضرت ابي جعفر به او فرموده بود از جلالت علي (ع) همين بس كه اهل رجعت را مي‌كشد و اهل بهشت را تزويج مي‌كند».
ترجمة راوي: عامر بن معقل مهمل و گمنام است.
عنوان روايت: (ضعيف: مهمل)

26- صاحب كتاب «منتخب البصاير» عين همين مضمون را نيز از عامر بن معقل نقل مي‌كند.
عنوان روايت: (ضعيف: مهمل)

27- در تفسير (علي بن ابراهيم) از حضرت صادق روايت شده كه تمام پيغمبران رجعت مي‌كنند براي اينكه به علي (ع) ياري كنند، همين است معني آيه ﴿... لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنصُرُنَّهُ ...﴾ [آل عمران: 81].
عنوان روايت: (حسن)

28- (سليمان بن داود المنقري) از شهر بن حوشب نقل مي‌كند كه «حجاج باو گفته بود تفسير اين آيه مرا عاجز كرده و معني آنرا نمي‌فهمم: ﴿وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ ... ﴾ [النساء: 159]. بخدا قسم امر مي‌كنم تمام افراد يهودي و نصراني را گردن بزنند (شهر) گفت: مراد از اين آيه اين نيست كه فهميده‌ايد؛ مقصود اين است كه عيسي پيش از قيامت از آسمان بدنيا نزول مي‌كند و تمام افراد يهود و غيره باو ايمان مي‌آورند و در بهشت سر حضرت مهدي (ع) نماز مي‌گذارند، حجاج گفت تو اين را از كجا فهميدي شهر گفت از حضرت باقر (ع) شنيده‌ام».
ترجمة راوي: ابن غضائري مي‌گويد سليمان بن داود المنقري جدا ضعيف است و در مسائل مهمه زياد حديث جعل مي‌كرد. علامه در قسم ثاني از خلاصه و مجلسي او را در عداد ضعفا قرار داده اند(248). شهر بن حوشب امامي ولي مجهول الحال است(249).
عنوان روايت: (ضعيف)  

29- علي بن ابراهيم در تفسيرش در ذيل اين آيه ﴿بَلْ كَذَّبُواْ بِمَا لَمْ يُحِيطُواْ بِعِلْمِهِ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيلُهُ كَذَلِكَ كَذَّبَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ... ﴾ [يونس:39](250) مي‌گويد: روايت شده كه اين آيه دربارة رجعت نازل شده‌است.
عنوان روايت: (ضعيف: مرسل)(251)

30- (علي بن ابراهيم) در ذيل آية ﴿وَلَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِي الأَرْضِ لاَفْتَدَتْ بِهِ ...﴾ [يونس:54](252). مي‌گويد: «مرويست كه اين آيه اصلا اينطور بوده‌است: ﴿وَلَوْ أَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ آل محمد حقَّهم﴾ ما في الأرض (جميعا) لافتدت به في ذلك الوقت، يعني الرجعه»
عنوان روايت: (ضعيف: مرسل)(253)31- علي بن ابراهيم مي‌گويد: «از حضرت صادق (ع) معني اين آيه را پرسيدند: ﴿وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِن كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا...﴾ [النمل:83](254) فرمود، مردم درباره‌اش چه مي‌گويند؟ سائل گفت مي‌گويند كه راجع به قيامت است، فرمود مگر خداوند در قيامت از هر امت فوجي را محشور كرده و بقيه را بحال خودشان و اگذار مي‌كند؟ نه، اين طور نيست، اين آيه مربوط برجعت است آيه راجع به قيامت اين است: ﴿... وَحَشَرْنَاهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا ﴾ [الكهف: 47].»
عنوان روايت: (ضعيف: مرسل)(255)

32- بطوري كه (عمر بن عبد العزيز) و (ابراهيم بن منير) خبر مي‌دهند معاويه ابن عمار مي‌گويد آيه ﴿... فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا﴾ را (256) در حضور حضرت صادق تلاوت كردم، فرمود اين آيه راجع به دشمنان ما هست كه در رجعت (عذره) مي‌خورند.
ترجمة راوي: علماي رجال مانند: علامه، نجاشي، ابن داود و كشي و مجلسي در وجيزه و... عمر بن عبد العزيز را از ضعفا و حتي بعضي او را از (غلاة) مي‌دانند، فضل بن شاذان مي‌گويد اين مرد اغلب چيزهاي قبيح و منكر را روايت مي‌كرده‌است(257). ابراهيم بن منير امامي ولي مجهول الحال است(258).
عنوان روايت: (ضعيف)  

33- «در كتاب منتخب البصائر نيز عين همين مضمون از همين روات نقل شده‌است.».

34- (علي بن ابراهيم) در ذيل اين آيه: ﴿وَحَرَامٌ عَلَى قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُونَ﴾ [الأنبياء: 95]. از جمعي روايت كرده كه «حضرت صادق و حضرت باقر (ع) فرموده‌اند هر قريه‌اي كه خداوند اهلش را در اثر عذاب هلاك بكند، در رجعت بر نمي‌گردند»(259)، سپس مي‌گويد: اين آيه بزرگترين دليل رجعت است، زيرا احدي از مسلمين انكار ندارد كه تمام مردم: چه آناني كه در اثر عذاب هلاك شده و چه آناني كه هلاك نشده‌اند، بسوي قيامت بر مي‌گردند، پس اينكه خدا در اينجا مي‌گويد هلاك شدگان بعذاب بر نمي‌گردند بايد مرادش رجعت باشد، يعني آناني كه در اثر عذاب هلاكشان مي‌كنيم در رجعت برنمي‌گردند، ولي در قيامت براي اينكه داخل در جهنم شوند خواهند بر گشت.
عنوان روايت: (حسن)

35- علي بن ابراهيم قمي در تفسيرش از جمعي روايت كرده كه حضرت صادق فرموده «پيغمبر (ص) يك روز رفت در مسجد ديد علي (ع) در حالتي كه سرش را روي مجموعة ريكي گذارده، خوابيده‌است، با پايش او را تكاني داده فرمود بلند شو اي «دابة خدا» در اين بين يكي از اصحاب عرض كرد آيا ما هم مي‌توانيم يكديگر را باين اسم بناميم؟ فرمود: نه بخدا، اين از اسمهاي مخصوص به علي است؛ علي است همان (دابه) اي كه خدا مي‌گويد ﴿وَإِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كَانُوا بِآَيَاتِنَا لَا يُوقِنُونَ﴾ [النمل:82](260) سپس رو كرد به علي (ع) و فرمود: خدا در آخر الزمان تو را با نيكوترين صورتي خروج مي‌دهد، راوي به حضرت صادق عرض مي‌كند سني‌ها در اين آيه (تكلمهم): مشتق از (كلم) قرائت مي‌كند، فرمود زخمين كند خدا آنانرا با آتش جهنم، بايد (تكلمهم) مشتق از كلام ق