ه ‌كافران  را  بجاي  مومنان  دوست  خود  برمي‌گزينند،  آيا  اينها  مي‌خواهند  از آنان‌كسب  عزت  و آبرو كنند  با  اينكه  همه  عزتها  مخصوص  خدا  و از آن  او است‌ ؟   و  خداوند  درقرآن  (‌اين  حكم  را)  بر  شما  نازل‌كرده  و  به  شما  دستور داده ‌كه  هنگامي‌كه  بشنويدكه  افرادي  آيات  خدا  را  انكار  و  استهزاء  مي‌نمايند  -‌اگر  در  مجلس  آيات  خدا  مورد كفر و  استهزاء  واقع  شد  -‌يا  آنها  ننشينيد،  تا  به  سخن  دگري  بپردازند،  زيرا  دراين  صورت  شما  هم  مثل  آنان  خواهيد  بود  خداوند  منافقان  وكافران  را  همگي  در  دوزخ  جمع  مي‌كند.  منافقان  همانها  هستندكه  پيوسته  انتظارمي‌كشند  ومراقب  شما  هستند  اگرفتح  و  پيروزي  نصيب  شماگردد،  مي‌گويند  آيا  ما  با  شما  نبوديم  (‌پس  ما  نيزسهيم  در  افتخارات  و  غنائم  هستيم‌)  و  اگر  بهره‌اي  نصيب‌ كافران ‌گردد،  مي‌گويند  آيا  ما  شما  را  تشويق  به  مبارزه  و  عدم  تسليم  در  برابر  مومنان  نمي‌كرديم‌؟  (‌پس  با  شما  سهيم  خواهيم  بود)  خداوند  در  ميان  شما  در  روز  رستاخيز  داوري  مي‌كند  و  هرگز  براي  كافران  نسبت  به  مومنان  راه  تسلطي  قرار  نداده  است‌]"‌.  اين  آيات  متضمن  معاني  زير  مي باشند:

1-‌همانا  منافقان ‌كساني‌،  هستند كه ‌كافران  را  بدوستي  بر مي گزينند  و  با  آنان  مودت  مي‌،‌ورزند  و  پنهاني  آنها  را  ياري  مي‌كنند  و  از  ولايت  و  دوستي  مومنان  تجاوز كرده  و  اعتراض مي نمايند. 
2-‌اينان  با  اين  عمل‌ خويش  عزت  و  آبرو  و  قوت  خود  را  پيش  كافران  طلب‌كنند  و  اين عملشان  خطا  است‌،  چون  در  واقع  عزت  و  آبرو  و  قدرت  واقعي  همه اش‌،  از  آن  خدا  و  پيامبر  او  و  مومنان  است‌:" ولله العزة ولرسوله وللمؤمنين ولكن المنافقين لا يعلمون.  
٣-‌اين منافقان  مراقب  هستند،‌كه  حال  مومنان  چه  طور خواهد  شد،  اگر  خداوند  فتح  و ظفر و پيروزي‌،  نصيب  آنان  كرد،  مي‌گويند:  ما  دردين  وجهاد  با  شما  هستيم  و  اگركافران  بهره‌اي  ازاين  پيروزي  يافتند،  اين  منافقان  به‌كافران  مي‌گويند:  آيا  ما  شما  را  محافظت  نكرديم  و  اذيت  و  آزار  مومنان  را  از  شما  دور  نساختيم‌،  كه  آنان  را  خوار  ساختيم  و  اسرارشان  را  برشما  برملا  نموديم‌،  تا  اينكه  پيروز شديد،  پس  از  آنچه  كه  بدست  آورده‌ايد، سهم ما را نيز بدهيد. 
٤-‌براستي  خداوند  هرگز كافران  را  بر  مومناني‌كه  در  ايمان  خود  اخلاص  دارند  و  حدود  خدا  را  مراعات  مي‌كنند،  پيروز  نمي‌كند  و  هرگزكافران  اين  امكان  را  نخواهند  يافت‌،‌كه  برمومنان  صادق  و  مخلص  و  متقي‌،  پيروز  شوند.  (‌پس  اگر  مومنان  مغلوب  كافران‌گردند،  بايد  درحال  خويش  تجديدنظركنند  و  بدانند  اخلاص  و  اتحاد  و  عمل  بدين  را  مهمل  گذاشته‌اند)‌.  گروهي  از  مسلمانان  با  گروهي  ازكافران  دوستي  برقرار  كرده  بودند،  چون  با  هم  قرابت  و  خويشاوندي  داشتند  يا  همسايه  بودند  يا  با  هم  پيمان  داشتند  و  اين  موالات  و  دوستي  براي  سلامتي  جامعه  مسلمين  خطرناك  بود  لذا  خداوند  مومنان  را  ازاين  موالات  و  دوستي  زيانمند  برحذر  داشت  وگفت‌:" يأيها الذين آمنوا لا تتخذوا بطانة من دونكم لا يألونكم خبالا ودوا ما عنتم قد بدت البغضاء من أفواههم وما تخفي صدورهم أكبر قد بينا لكم الايات إن كنتم تعقلون  آل عمران  ١١٨  [‌اي  كساني  كه  ايمان  آورده‌ايد  از  غير  خود  يعني  از  غير  مومنان  محرم  اسرار  انتخاب  نكنيد.  آنها  از  هرگونه  شر  و  فسادي  درباره  شماكوتاهي  نمي‌كنند،  آنها  دوست  دارند  شما  در  زحمت  و  رنج  باشيد  (‌نشانه‌هاي‌)  دشمني  از  دهان  آنها  آشكار  است  و  آنچه  در  دل  پنهان  دارند  از  آن  هم  مهمتر  است  ما آيات  و  راههاي  پيشگيري  ازشر آنها)  را  براي  شما  بيان‌كرديم  اگر  انديشه  و  خرد  خود  را  بكار  اندازيد]"‌.  در  اين  آيه  مومنان  منع  شده‌اند  از اينكه  غيرمومنان  را  محرم  اسرار  و  دوستان  خود  قراردهند  وآنها  را  بر  اسرار  و  رازهاي  خويش  مطلع  سازند  و  اسرار  ويژه  مسلمانان  را  در  اختيار  آنها  قرار  دهند،  زيرا  اين  دوستي  خاص‌،  موجب  فساد  و  تباهي  امور  مسلمين  مي‌شود  و كافران  دوست  دارند  و  آرزو  مي‌كنندكه  مومنان  دچار  ضرر  و  زيان  گردند.  و  خطاب  به  مومنان  مي‌فرمايد  علامات  دشمني  آنها  ازسخنانشان  پيدا  است  چون  دشمني  آنها  با  شما  بقدري  شديد  است‌،‌كه  برايشان  دشوار  است  آن  را  پنهان‌كنند  و  براستي  دشمني  وكينه  و  عداوت  و  حقد  آنها  در  دلشان  نيست  بشما  نيرومندتر  و  شديدتراز  آنست‌كه  بزبان  مي‌آورند  وكينه‌شان  بسيار  شديد  است .و  سرشت  و  طبيعت  ايمان  

مانع  ازاين  است‌،‌كه  مومن  با  دشمني  موالات  و  دوستي‌كند،‌كه  منتظرفرصت  يافتن  از  او  باشد  تا  بر  وي  ضر‌به  واردكند،  اگرچه  اين‌كافر  نزديكترين  خويشاوند  او  باشد.  قرآن‌كريم  مي‌گويد:" لا تجد قوما يؤمنون بالله واليوم الاخر يوادون من حاد الله ورسوله ولو كانوا آباءهم أو أبناءهم أو إخوانهم أو عشيرتهم أولئك كتب في قلوبهم الايمان وأيدهم بروح منه  ...  مجادله  ٢٢  [تو  نمي‌يابي  قومي‌كه  بخدا  و  روز  رستاخيز  ايمان  داشته  باشند  و  با  اين  حال‌كساني  را  دوست  داشته  باشندكه  مخالفت  امر  خدا  و پيامبر  او  را  مي‌كنند  يعني‌كساني‌كه  مومن  باشند  نمي‌شود  نسبت  بدشمنان  خدا  و  پيامبر صلي الله عليه و سلم    دوست  باشند،  و  براي  مومنان  شايسته  نيست‌كه  چنين  باشند  و  مومنان  از دوستي  با  دشمنان  خدا  و  پيامبر صلي الله عليه و سلم    دوري  مي‌كنند  حتي  اگر اين ‌كافران  دشمن  خدا  و  رسول  پدرانشان  يا  فرزندانشان  يا  برادرانشان  يا  قوم  و  قبيله  و  عشيره‌شان  باشند،  چنين  مومناني‌كه  ازكافران  دشمن  خدا  و  پيامبر  دوري  مي‌كنند  و  با  آنان  دوستي  برقرار  نمي‌سازند  و  مهر  نمي‌ورزند،  خدا  ايمان  را  در  دلشان  ثابت‌كرده  وآنان  را  بنور  لطف  و  علم  و  هدايت  خويش  تا‌ييدكرده  است‌...]‌".

اين  آيه  بوضوح  بيان  مي‌داردكه  براي  مومن  صحيح  نيست‌كه  با  دشمنان  ديني  خود  مودت  و  صداقت  داشته  باشد،  اگرچه  اين  دشمنان  پدر  يا  برادر  يا  فرزند  او  باشند،  بنابراين  حكم  قرآن  با  اين‌كساني‌كه  با استعمارگران  و  دشمنان  عرب  و  مسلمانان  همكاري  مي‌كنند  واضح  و آشكار است  و اين ‌كار تنها  خيانت  است  بخدا  و  كتاب  خدا  و  برسول  خدا  و  به  پيشوايان  مسلمين  و  به  عامه  مسلمين  و  اينگونه  اشخاص‌كه  خود  را  مسلمان  مي‌دانند  حق  اسلام  و  حق  تاريخ  و  حق  همسايگي  و  حق  مظلومان  و  حق  ميهن  خويش  و  حق  حال  و  آينده  آن  را  مراعات  نكرده‌اند  و  اين  خيانت  پيشگان  با  اين  رفتار و تصرفشان  خود  را  به  شيطان  فروخته  و رسوائي  و ننگ  را  براي  خويش  مسجل‌كرده‌اند  رسوائي  روزگار  و  ننگ  هميشگي‌.....اعتراف  بحقوق  فرد  و کرامت  و  احترام  او  در  اسلام

اسلام  بعد  از  اينکه  سلامتي  و  امن  و آس