اشته شد.
دوم: مردي از انصار مي گويد: براي تشييع جنازه مردي از انصار همراه با رسول الله (ص) از خانه بيرون رفتيم، من نوجواني ، همراه با پدرم بودم. رسول الله (ص) بر كنار قبر نشست و به گوركن فرمود: قبر را از جانب سر و از جانب پاها گشاد كن و افزود كه براي او در بهشت خوشه هاي زيادي منتظر است.(10) 
94- كندن لحد و شق(11)  هر دو جايز است . چرا كه در زمان رسول الله (ص) اينها معمول بودند، البته لحد بهتر است و در اين خصوص سه حديث آمده است:
1- روايت است كه در مدينه دو مرد وجود داشت كه يكي لحد و ديگري راست گور مي ساخت. وقتي رسول خدا (ص) وفات كرد، اصحاب استخاره نمودند و گفتند: دنبال آنها كسي را مي فرستيم هر كدام زودتر آمد حفر قبر را به او مي سپاريم. از قضا كسي كه لحد مي ساخت زودتر آمد و قبر رسول خدا را حفر نمود و براي آن لحد ساخت. (ابن ماجه، احمد و طحاوي)
و اين حديث شواهدي نيز از اين قبيل دارد:
1- «عن ابن عباس قال دخل قبر النبي (ص) العباس و علي و الفضل و سوي لحده رجل من الانصار و هو الذي سوي لحود قبور الشهداء يوم البدر».(12) 
ترجمه: عباس ، علي و فضل در قبر رسول الله (ص) داخل شدند. مردي از انصار لحد قبر رسول الله (ص) را آماده كرد. او همان كسي بود كه لحد قبرهاي شهداي بدر را در روز بدر آماده كرده بود.
2- عامر بن سعد بن ابي وقاص مي گويد: پدرم گفت:
براي من لحد حفر كنيد و خشت خام روي آن بچينيد. همانطور كه، با قبر رسول الله (ص) چنين كردند. (13) 
3- «عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) اللَّحْدُ لَنَا وَالشَّقُّ لِغَيْرِنَا».(14) 
(لحد براي ما و شق (شكافتن) براي ديگران است).
امام نووي در المجموع مي گويد: علما بر اين اجماع دارند كه هم لحد و هم راست گور هر دو مشروع هستند. با اين تفاوت كه در زمين سخت كه در آن خطر ريزش وجود ندارد لحد و در غير اينصورت راست گور بهتر است.
95- دفن كردن دو يا بيش از دو ميت در حالت اضطرار در يك قبر اشكالي ندارد و در اين صورت حق تقدم با كسي است كه از فضل بيشتري برخوردار بوده است. در اين خصوص چند حديث آمده است:
اول: «عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ (رض) قَالَ كَانَ النَّبِيُّ (ص) يَجْمَعُ بَيْنَ الرَّجُلَيْنِ مِنْ قَتْلَى أُحُدٍ فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ ثُمَّ يَقُولُ أَيُّهُمْ أَكْثَرُ أَخْذًا لِلْقُرْآنِ فَإِذَا أُشِيرَ لَهُ إِلَى أَحَدِهِمَا قَدَّمَهُ فِي اللَّحْدِ وَقَالَ أَنَا شَهِيدٌ عَلَى هَؤُلاَءِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَأَمَرَ بِدَفْنِهِمْ فِي دِمَائِهِمْ وَلَمْ يُغَسَّلُوا وَلَمْ يُصَلَّ عَلَيْهِمْ ،قال: جابر فدُفن أبي و عمي يومئذ في قبر واحد».(15) 
ترجمه: رسول الله (ص)  دو و سه شهيد از شهداي احد را در يك پارچه ( كه آن را قطعه قطعه مي كردند) كفن نمود، سپس فرمود: كدام يك از آنان بيشتر قرآن مي داند؟ هنگامي كه به يكي از آنها اشاره مي شد كه قرآن بيشتري فرا گرفته است، او را بر ديگري در لحد مقدم مي داشت و مي فرمود: من روز قيامت در حق اينها گواهي مي دهم. رسول الله (ص)  دستور داد تا آنان را با خونهايشان دفن كنند و غسل داده نشدند و رسول الله (ص)  بر آنان نماز نخواند. جابر (رض) مي گويد: پدر و عمويم آن روز در يك قبر دفن كرده شدند.(16) 
دوم: «عَنْ أَبِي قَتَادَةَ أَنَّهُ حَضَرَ ذَلِكَ قَالَ أَتَى عَمْرُو بْنُ الْجَمُوحِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ قَاتَلْتُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّى أُقْتَلَ أأَمْشِي بِرِجْلِي هَذِهِ صَحِيحَةً فِي الْجَنَّةِ وَكَانَتْ رِجْلُهُ عَرْجَاءَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) نَعَمْ فَقُتِلُوا يَوْمَ أُحُدٍ هُوَ وَابْنُ أَخِيهِ وَمَوْلًى لَهُمْ فَمَرَّ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فَقَالَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْكَ تَمْشِي بِرِجْلِكَ هَذِهِ صَحِيحَةً فِي الْجَنَّةِ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) بِهِمَا وَبِمَوْلاَهُمَا فَجُعِلُوا فِي قَبْرٍ وَاحِدٍ». (17) 
ترجمه: عمربن جموح نزد رسول الله (ص) آمد و گفت: اي پيامبر خدا (ص) ! بفرمائيد اگر من در راه خدا قتال كنم و كشته شوم، با پاي سالم به بهشت خواهم رفت؟ (پايش لنگ بود) رسول الله (ص) فرمود: بلي. سرانجام او و برادر زاده اش و غلامي از آنان، در روز احد كشته شدند، رسول الله (ص)  ازكنار او رد شد و فرمود: من تو را در بهشت مي بينم كه با پاهاي سالم در آنجا قدم مي زني. رسول خدا (ص) امر كرد تا آن دو، همراه با غلامشان در يك قبر دفن شوند.
سوم: جابر (رض) مي گويد: پدرم اولين شهيد معركه بود و با او كسي ديگر در قبر دفن گرديد. اين احاديث بيانگر فضيلت قاري قرآن هستند. حافظ ابن حجر مي گويد: اين برتري شامل اهل فقه و انديشمندان نيز مي شود. امام شافعي مي گويد: به وقت ضرورت مي توان دو يا سه جنازه را در يك قبر دفن نمود و هر كدام كه داراي فضل و سن بيشتري است، حق تقدم بر ديگران را دارد. البته نبايد زني را با مردي در يك قبر دفن بكنند و اگر چاره اي جز آن نبود،‌زن را پشت سر مرد دفن نمايند و در ميان آنها توده اي خاك قرار بدهند.
96- مردان بايد ميت را دورن قبر بگذارند، ‌نه زنان. حتي اگر ميت زن باشد. چرا كه:
1-در زمان رسول الله (ص) عرف چنين بود و تا امروز عمل مسلمانان بر اين منوال است و حديثي به روايت انس (رض) نيز در اين باره در بيان مساله شماره 99 خواهد آمد.
2-مردان در اين كار، از توان جسمي بالاتري نسبت به زنان بر خوردار هستند.
3-اگر مسئوليت قرار دادن ميت، درون قبر به عهده زنان باشد، احتمال كشف عورت آنان در انظار مردان بيگانه وجود دارد.
97- اولياي ميت ، براي قرار دادن ميت به داخل قبر بدليل آيه (وألوالأرحام بعضهم اولي ببعض) (انفال:75)، ‌از ديگران حق تقدم دارند. علاوه بر اين،‌حديث علي (رض) نيز بدين مطلب اشاره داردكه مي گويد: رسول الله (ص) را غسل دادم. آنچه كه در ديگر اجساد مي ديدم، در جسد رسول الله (ص) نيافتم. رسول الله (ص) در حيات و بعد از وفات پاك بود. چهار نفر مسئوليت تدفين او را به عهده داشتند. علي،‌عباس ، فضل و صالح غلام رسول الله (ص)  كه لحد را حفر نمود و (بعد از دفن) خشت خام روي آن چيد.(18) 
در روايت ابوداود آمده استٍ: علي (رض) بعد از فراغت از دفن گفت: «انما يلي الرجل اهله» 
(كار تدفين و تجهيز ميت را خويشاوندان اش به عهده بگيرند).
عبدالرحمن بن ابزي مي گويد: همراه با عمر بن خطاب (رض) بر جنازه زينب بنت جحش (همسر رسول الله (ص) ) نماز خواندم. عمر بن خطاب (رض) با گفتن چهار تكبير، نماز جنازه را خواند و سپس از ازواج مطهرات درباره اين كه چه كساني يا چه كسي او را داخل قبر بگذارد، پرسيد. راوي مي گويد: عمر (رض) دوست داشت كه اين كار را خودش انجام دهد. آنها گفتند:
همان كسي كه در زندگي او را سرپرستي مي كرد، ايشان را داخل قبر بگذارد. عمر گفت: راست مي گوييد.
98-براي شوهر جايز است كه امر تجهيز و تدفين همسر خود را شخصاً به عهده بگيرد. بدليل حديث عايشه (رض) كه فرمود: رسول الله (ص) در نخستين روز بيماري خود به خانه من آمد و من دچار سر درد بودم. گفتم : واي سرم. رسول الله (ص) 