ند(32). 
نکات: جملة: «... لِلدِّينِ حَنِيفًا....» دلالت دارد بر اینکه دین اسلام دین فطری است یعنی اگر گفته در جهان خالق مدبر دانائی است فطرت انسانی آن را تصدیق دارد و اگر کارهای زشت را نهی نموده فطرتا آنها بد است. و جملة: وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ(31)مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ .... دلالت دارد بر اینکه ایجاد تفرقة در دین حکم شرک را دارد و نزد خدا پاداش مشرکین را دارد. و جملة: وَكَانُوا شِيعًا دلالت دارد که تفرقه اندازان خود را شیعة زید و یا شیعة عمرو می‌دانند و نام شیعه بر خود می‌گذارند. از رسول خدا(ص) نقل شده که فرمود: «من أراد أن یفرق أمر هذه الأمة و هو جمیع فاضربوه بالسیف کائنا ما کان». یعنی هر کس بخواهد در میان امت من تفرقه بیندازد با شمشیر او را بزنید. در تاریخ طبری، جلد 4، صفحة 479 از رسول خدا(ص) روایت شده که فرمود: «ألا إن هذه الأمة لابد مفترقة کما افترقت الأمم قبلهم، فنعوذ بالله من شر ما هو کائن .... ألا و إن هذه الأمة ستفترق علی ثلاث و سبعین فرقة، شرها فرقة تنتحلنی و لا تعمل بعملی، فقد أدرکتم و رأیتم فالزموا دینکم و اهدوا بهدی نبیکم(ص) و اتبعوا سنته، و اعرضوا ما أشکل علیکم علی القرآن فما عرفه القرآن فالزموه و ما أنکره فردوه، و ارضوا بالله جل و عز ربا و بالإسلام دینا و بمحمد(ص) و بالقرآن حکما و إماما». و جملة: كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيهِمْ فَرِحُونَ دلالت دارد که احزاب دینی که بنام دین تفرقه انداخته‌اند، اعمال و شعائر حزبی و بدعت‌های خود را محکم می‌چسبند و به آن شادمان و خوشند و چنان علاقه دارند که خیال می‌کنند خدا دستور داده و شعائر الناس را شعائر الله می‌شمرند. و ضمنا باید دانست رسول خدا(ص) که فرموده: شیعة علی هم الفائزون، کلمة شیعه در این حدیث شیعه لغوی است نه شیعة اصطلاحی حزبی، و شیعة لغوی بمعنی پیرو است. متأسفانه شیعة اصطلاحی حزبی که خود را فرقه‌ای مقابل فرق دیگر می‌دانند پیرو علی(ع)  یعنی شیعة لغوی نیستند زیرا اصول دین و فروع دینی که آنحضرت به آنه معتقد بود قبول ندارند و از خود کم و زیاد کرده اند، پس اینان فائز نیستند، بلکه آن شیعة بمعنی لغوی که مانند حضرت علی(ع) خود را مسلمان بداند و اصول و فروع اسلام را کم و زیاد نکرده باشد و خود را فرقة جدای از مسلمین محسوب نکند و دعوت به مذهب ننماید چنانکه خود حضرت علی(ع) چنین بود، چنین شیعه‌ای رستگار است، زیرا مانند حضرت مسلمان بوده و به کتاب و سنت عمل خواهد نمود. آیه 33 الی 35
متن آیه:
وَإِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُمْ مُنِيبِينَ إِلَيهِ ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُمْ مِنْهُ رَحْمَةً إِذَا فَرِيقٌ مِنْهُمْ بِرَبِّهِمْ يشْرِكُونَ(الروم/33) لِيكْفُرُوا بِمَا آتَينَاهُمْ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ(الروم/34) أَمْ أَنْزَلْنَا عَلَيهِمْ سُلْطَانًا فَهُوَ يتَكَلَّمُ بِمَا كَانُوا بِهِ يشْرِكُونَ(الروم/35)
ترجمه: و چون مردم را محنتی رسد پروردگار خود را بخوانند بازگشت کنان به او، سپس چون رحمت خود را به آنان بچشاند آنگاه گروهی از ایشان به پروردگارشان شرک می‌آورند(33) تا به آنچه دادیمشان کفران کنند، پس بهره برید که بزودی خواهید دانست(34) آیا بر ایشان دلیلی نازل کرده‌ایم که دربارة آنچه با خدا شریک می‌کردند سخن بگوید(35). 
نکات: این آیات دلالت دارد که مشرکین در سختی‌ها و گرفتاری‌ها خدا را می‌خواندند و رفع گرفتاری‌ها را از خدا می‌خواستند و به خدا معتقد بودند، أما وقت خوشی مشرک می‌شدند و به غیر خدا توسل و توجه داشتند و غیر خدا را سمیع و بصیر می‌پنداشتند، و خدا فرموده این کارشان دلیلی از طرف ما ندارد. پس مردم زمان ما نیز باید بدانند که توجه و توسل به غیر خدا کفر است و دلیلی از ما أنزل الله ندارد. باضافه بت پرستان در سختی و گرفتاری‌ خدا را می‌خواندند، ولی منحرفین زمان ما در گرفتاری‌ها و سختی‌ها بندگان خدا را می‌خوانند و از بت‌پرستان منحرف‌ترند!! آيه 121
متن آيه:
الَّذِينَ آتَينَاهُمُ الْكِتَابَ يتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ أُولَئِكَ يؤْمِنُونَ بِهِ وَمَنْ يكْفُرْ بِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ
ترجمه: و آنانکه بر ایشان کتاب فرستادیم آن طوریکه سزاوار تلاوت باشد تلاوت می‌کنند، آنان به آن ایمان می‌آورند، وکسانیکه به آن کافر شوند خود زیان‌کارند.(121)
نکات: مقصود از یتلونه حق تلاوته اصحاب رسول خدایند، و حق تلاوت این است که با تدبر و تفکر بخواند و بفهمد و به آن عمل کند، در این صورت قدردانی از قرآن کرده و إلا از زیان‌کاران خواهد بود. علی(ع) فروده اصحاب رسول خدا قرآن را خوب گرفتند و آن را یاری نمودند (به خطبة 121 نهج‌البلاغه چاپ بیروت – 1387 ه‍. ق رجوع شود).آیه 36 الی 38
متن آیه:
وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِهَا وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيدِيهِمْ إِذَا هُمْ يقْنَطُونَ(الروم/36) أَوَلَمْ يرَوْا أَنَّ اللَّهَ يبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يشَاءُ وَيقْدِرُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يؤْمِنُونَ(الروم/37) فَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ ذَلِكَ خَيرٌ لِلَّذِينَ يرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ(الروم/38)
ترجمه: و چون مردم را رحمتی بچشانیم بآن خوش و غره شوند و اگر بسزای اعمالی که کرده‌اند حادثة بدی به ایشان رسد آن وقت همانان مأیوس کردند(36) آیا ندیدند که خدا روزی هر که را بخواهد می‌گشاید و یا تنگ می‌گیرد براستی که در این برای مردم با ایمان عبرت‌ها است(37) پس حق خویشاوندان و مسکین و ابن السبیل را بده، این برای آنان که رضای خدا می‌جویند بهتر است و آنان خود رستگارند(38). 
نکات: یکی از علل بدبختی و بیچارگی بشر همین است که در حال ثروت و نعمت مغرور می‌شود و در حال فقر و سختی یأس به خود راه می‌دهد، در حالی که طبق این آیات مقدرات خود را باید بدست خدای حکیم بداند، و حالت نعمت و فقر برای او عبرت باشد و اگر با ثروت شد اول حق خویشان را بدهد زیرا خدا ابتدا به ذکر ایشان نموده است. آیه 39 الی 40
متن آیه:
وَمَا آتَيتُمْ مِنْ رِبًا لِيرْبُوَ فِي أَمْوَالِ النَّاسِ فَلَا يرْبُو عِنْدَ اللَّهِ وَمَا آتَيتُمْ مِنْ زَكَاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ(الروم/39) اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يمِيتُكُمْ ثُمَّ يحْييكُمْ هَلْ مِنْ شُرَكَائِكُمْ مَنْ يفْعَلُ مِنْ ذَلِكُمْ مِنْ شَيءٍ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يشْرِكُونَ(الروم/40)
ترجمه: و آنچه ربا بدهید که مال مردم را زیاد کنید پس نزد خدا زیاد نمی‌گردد و آنچه زکاتی بدهید که رضای خدا را بخواهید پس آنانند که مال خود را زیاد کرده‌اند(39) خدا است که شما را آفریده و سپس روزیتان داده سپس شما را بمیراند و باز زنده‌تان کند آیا از شریکانی که شما دارید کسی هست که چیزی از این کارها بکند منزه و 