ز جابر رض روايت نموده‌اند، آمده است كه: «جابر گفته است: در يكي از غزوه‌ها ما در حضور رسول خداص بوديم و پس از بازگشت در نزديكي‌هاي مدينه رسول خداص فرمود: پيش از رفتن به منزل موهايتان را شانه كنيد و آن را روغن بزنيد و موهاي زائد بدن را برداريد». 
هم‌چنان كه گفته شد، مرد نيز بايد به خواست و علاقه همسرش حداقل در محيط خانه خود را بيارايد و لباس و آراستگي موردنظر او را مراعات كند، ابن عباس مي‌فرمايد: «هم‌چنان كه همسرم خود را براي من آرايش مي‌كند، من نيز براي او همين كار را مي‌كنم؛ زيرا خداوند سرچشمه زيبايي‌هاست و زيبايي را دوست مي‌دارد».
6- تأديب مشروع
هرگاه زن راه نافرماني و سركشي را در پيش بگيرد و كارهاي ناصوابي را انجام بدهد، شوهر حق دارد كه براي اصلاح او اقداماتي را انجام بدهد. قرآن اين اقدامات را به چهار مرحله تقسيم نموده و مي‌فرمايد:‏‏ الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاء بِمَا فَضَّلَ اللّهُ بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَبِمَا أَنفَقُواْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ فَالصَّالِحَاتُ قَانِتَاتٌ حَافِظَاتٌ لِّلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ اللّهُ وَاللاَّتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَاهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضَاجِعِ وَاضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلاَ تَبْغُواْ عَلَيْهِنَّ سَبِيلاً إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيّاً كَبِيراً ‏ وَإِنْ خِفْتُمْ شِقَاقَ بَيْنِهِمَا فَابْعَثُواْ حَكَماً مِّنْ أَهْلِهِ وَحَكَماً مِّنْ أَهْلِهَا إِن يُرِيدَا إِصْلاَحاً يُوَفِّقِ اللّهُ بَيْنَهُمَا إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيماً خَبِيراً ‏	(النساء / 34-35)
«مردان سرپرست (و نگهبان‏) زنانند؛ زيرا خداوند (براي اداره امور منزل و مسئوليت‌هايي را بر عهده مرد قرار داده و براي اداي اين مسئوليت‌ها) بعضي (از مردان) را بر برخي (از زنان) برتري بخشيده است و از اموال خود براي (خانواده) خرج مي‌نمايند. زنان خوب و صالح آنهايي هستندكه فرمانبردار (اوامر خداوند و دستورات مشروع شوهران خود) بوده و اسرار (زناشويي) را نگاه مي‌دارند زيرا خداوند به حفظ آنها دستور داده است و زناني را كه از سركشي و نافرماني آنها نگران هستيد، نصيحت كنيد (اگر مؤثر واقع نشد) از هم‌بستري با آنها خودداري كنيد و بستر خويش را جدا نمائيد! (اگر باز هم كارساز نبود) آنها را به روش مناسب تنبيه بدني بنمائيد. پس اگر به راه صواب آمدند و مطيع فرمان (مشروع و معقول) شما شدند ديگر آنها را آزاد ندهيد، بي‌گمان خداوند بلندمرتبه و بزرگوار است * اگر (ميان زن و شوهر اختلاف پيش آمد) و نگران بوديد كه باعث جدايي ميان آنها بشود، داوري از خانواده شوهر و داوري را از خانواده زن (انتخاب كنيد و براي حل اختلاف نزد آنها) بفرستيد اگر اين دو داور به راستي بخواهند آنان را آشتي بدهند، خداوند آن دو را موفق مي‌نمايد. بي‌گمان خداوند مطلع (بر ظاهر مردم) و (از اسرار نيات آنها) آگاه است». 
اين آيه قرآن بيانگر اين حقيقت است كه زنان صالحه و پرهيزكار و ملتزم نيازي به ارشاد و تنبيه ندارند. اما زناني كه راه سركشي و نافرماني را در پيش مي‌گيرند، به تنبيه و اصلاح احتياج پيدا مي‌كنند و به خاطر جلوگيري از فروپاشي خانواده و اصلاح و تهذيب، مراحل زير بايد عملي بشود.
اول: ‌اندرز و ارشاد. مرد با روشي حكيمانه و پسنديده همسر خويش را كه راه عناد و نافرماني را در پيش گرفته، نصيحت كند و با شيوه‌هاي مختلف اشاره و كلام و گاهي با عتابي آرام توجه او را به مسئوليت خويش جلب نمايد.
دوم: ترك هم‌بستري. چنانچه موعظه حكيمانه و دلسوزانه كارساز نباشد، شوهر بستر خود را از او جدا كند و در اطاقي ديگر يا دورتر از او بخوابد؛ زيرا چنين روشي مي‌تواند بر روي او تأثير رواني بگذارد و او را وادار به تجديدنظر در سركشي و نافرماني خود بنمايد. به هر صورت مدت زمان ترك بستر نبايد از چهار ماه ـ كه مدت ايلاء است ـ بيشتر باشد.
سوم: تنبيه بدني. چنانچه ترك هم‌بستري هم كارساز نباشد، مرد به شيوه‌اي كه چهره و اعضاي حساس بدن زن آسيب نبيند اقدام به زدن غيرشديد او مي‌نمايد و اين كار گاهي تنها راه متوجه كردن زنان سركش و خودكامه به در پيش گرفتن راه صواب است. زني كه اندرز و خيرخواهي شوهر و ترك بستر نتوانسته است از خودخواهي و بدرفتاري او جلوگيري نمايد.
برخي از فقها مي‌گويند كه زدن بدان معني نيست كه مرد با تمام توان به وسيله تركه يا طناب يا چيزي ديگر ضربه‌هايي را بر بدن زن وارد نمايد، بلكه گا هي سيلي آرامي مي‌تواند مشكل را حل كند و زن را متوجه عدم احساس مسئوليت خود بنمايد و به زدن بيشتر نيازي نباشد.
از آن‌جا كه برخي از زنان، حاضر به شنيدن نصيحت و دلسوزي هيچ‌كس نيستند و با خودخواهي و بي‌توجهي به مصالح خانواده راه نادرستي را در پيش مي‌گيرند و تنها راه‌حل باقيمانده همين زدن و تنبيه نمودن آنهاست، نبايد اسلام را مورد انتقاد قرار داد. مشروعيت زدن زنان سركش و بي‌مسئوليت از اين فرموده رسول خداص در حجه الوداع است كه فرموده‌اند:
«سفارش به مردم را براي رفتار درست با زنان فراموش نكنيد، زنان در نزد شما امانت‌اند، به جز همين حقوق شرعي،‌ حق ديگري بر آنان نداريد. مگر آن‌كه كار خلافي را مرتكب شوند. در اين صورت (پس از اندرز) هم‌بستري با آنها را ترك كنيد و به روشي آرام آنها را تنبيه نمائيد و چنانچه به راه صواب و اطاعت برگشتند به هيچ‌وجه آنان را آزار ندهيد! بدانيد كه شما بر زنان خود حق و حقوقي دارند و آنها نيز بر شما داراي حق و حقوقي هستند. حق شما بر آنها اين است كه هيچ‌كس را كه شما از ايشان بدتان مي‌آيد به بستر و منزل خود راه ندهند و بدانيد حق آنها هم بر شما اين است كه به بهترين روش ممكن خوراك و لباس آنها را تهيه كنيد (و با آنان معاشرت نماييد)».  
و در حديث ديگري آمده است كه مردي از رسول خداص پرسيد زن چه حقوقي بر عهده مرد دارد؟ رسول خداص فرمود: «هرگاه به غذا نياز داشت، مواد غذايي را فراهم كند و هرگاه به لباس احتياج داشت، لباس مناسب او را تهيه نمايد و بر چهره او نزند و سخن زشت به او نگويد و هرگاه خواست او را جز در محدوده، خانه ترك نكند».
در واقع ترك هم‌بستري و تنبيه بدني آخرين راه‌حل بايد باشد و در واقع همانند بيماري جسمي است كه چنانچه راه‌هاي ديگري براي معالجه وجود داشته نبايد به عمل جراحي متوسل شد و چنانچه شوهر از حد معمول و لازم تجاوز نمايد، ستمكار تلقي مي‌شود و بايد به اندازه‌اي كه زن را زخمي نموده يا آزار داده مجازات بشود.
چهارم:‌ دادگاه خانوادگي. چنانچه هيچ‌ يك از راه‌حل‌هاي گذشته مؤثر واقع نشود و هدف مورد نظر را كه اصلاح و به راه آمدن زن ناشزه و سركش است، محقق نشد، شوهر موضوع را با قاضي و محكمه شرعي در جريان قرار دهد تا اقدام به تشكيل دادگاه خانوادگي بنمايد و داوري را از طرف خانواده زن و داوري را از طرف خانواده مرد معين كند كه مسئوليت‌ آنها تلاش براي ايجاد مصالحه ميان زن و مرد است و 