م‌ في‌ آخر ايامه‌ كان‌اكثر ما يقرأ عليه‌ المثالب‌، حضرته‌ و رجل‌ يقرا عليه‌:ان‌ عمر رفس‌ فاطمه‌ حتي‌ اسقطت‌ بمحسن‌ في‌ خبر آخر، في‌ قوله‌ تعالي‌: و جاء فرعون‌ عمر و قبله‌ ابوبكر و المؤتفكات‌ عائشة‌ و حفصة‌ فوافقته‌ علي‌ ذلك‌ ثم‌ إنه‌ حين‌ أذّن‌ النّاس‌ بهذا الاذان‌ المحدث‌ وضع‌ حديثاً متنه‌: تخرج‌ نار من‌ قعر عدن‌ تلتقط‌ مبغضي‌ آل‌ محمد و وافقته‌ عليه‌، و جاءني‌ ابن‌ سعيد في‌ أمر هذا الحديث‌، فسألني‌، فكبر عليه‌ واكثر الذكر له‌ بكل‌ قبيح‌ و تركت‌ حديثه‌ و اخرجت‌ عن‌ يدي‌ ما كتبته‌ عنه‌... تركته‌ و لم‌ احضر جنازته‌ (ميزان الاعتدال، ج1، ص: 139، شماره شرح حال: 552، دار الفکر، بيروت)
يعني‌: وي‌ در تمام‌ عمرش‌ پوينده‌ي‌ راه‌ راست‌ بود، سپس‌ در آخرين‌ روزهاي‌ عمرش‌، بيشتر آنچه‌ بر وي‌ خوانده‌ مي‌شد، مطاعن‌(صحابه‌ پيامبر) بود، چنانكه‌ باري‌ من‌ نزد وي‌ حاضر شدم‌ در حالي كه‌ مردي‌ در محضر وي‌ اين‌ خبر را مي‌خواند: عمر لگدي‌ به‌ فاطمه‌ زد و او فرزندش‌ را به‌ نام‌ محسن‌ سقط‌ كرد!!
و در روايتي‌ ديگر آيه‌ قرآن‌ را اين گونه‌ مي‌خواند: و جاء فرعون‌ عمر و قبله‌ ابوبكر و المؤتفكات‌ عائشة‌ و حفصة‌!!! (ترجمه: و آمد عمر فرعون و قبل از ابوبکر و اهالي شهرهاي زير و رو شده و عايشه و حفصه حال آنکه در قرآن آمده است: و جاء فرعون و من قبله و المؤتفکات بالخاطئة سوره الحاقة: 9)
چنانكه‌ من‌ نيز با او موافقت‌ نمودم‌، سپس‌ زماني كه‌ مردم‌ به‌ اذان‌ جديد (مبتدعانه‌) (منظور محمد بن احمد کوفي از اذان مبتدعانه، افزودن حي علي خير العمل است، چنانکه در سخنان وي در ميزان الاعتدال ج1، ص: 139 مي آيد که ما بخاطر عدم تطويل بحث از ذکر آن خودداري نموديم) اذان‌ مي‌گفتند، ابن‌ ابي‌ دارم‌ حديثي‌ وضع‌نمود كه‌ متن‌ آن‌ عبارت‌ بود از: آتشي‌ از سرزمين‌ عدن‌ خارج‌ مي‌شود و دشمنان‌ خاندان‌ محمد (صلي الله عليه وسلم) را بر مي‌چيند چنانچه‌ من‌ آن‌ روايت‌ را پذيرفتم‌.
ابن‌ سعيد نزد من‌ آمد و درباره‌ي‌ روايت‌ مذكور از من‌ پرسيد. (و پس‌ از آنكه‌ مطلع‌ شد كه‌ من‌ آن‌ را از ابن‌ ابي‌ دارم‌ روايت‌ كرده‌ام‌ بر آشفت‌ و بر ابن‌ ابي‌ دارم‌ خشم‌ گرفت‌ و تا مي‌توانست‌ زشتيهاي‌ وي‌ را بازگو نمود. طوري‌ كه‌ پس‌ از آن‌ من‌ از وي‌ حديث‌ روايت‌ نكردم‌ و آنچه‌ را كه‌ به‌ روايت‌ وي‌ نوشته‌ بودم‌، به‌ دور انداختم‌،... رابطه‌ با او را براي‌ هميشه‌ قطع‌ نمودم‌ و به‌ نماز جنازه‌ وي‌ شركت‌ نكردم‌
حال‌ واقعيت‌ امر را بررسي‌ نمائيم‌ و نقل‌ نويسندگان‌ مقاله‌ دردانه‌ي‌ كوثر و يورش‌ به‌ خانه‌ي‌ وحي‌ را با عبارت‌ كتاب‌ ميزان‌ الاعتدال‌ مطابقت‌دهيم‌ تا حقيقت‌ سخنان‌ انتسابي‌ ابن‌ ابي‌ دارم‌ و شخصيت‌ دروغ‌ پرداز وي‌ مشخص‌ گردد و حذف‌ و قطع‌ در سخنان‌ محمد بن‌ احمد بن‌حماد كوفي‌، و ساختگي‌ بودن‌ شهادت‌ فاطمه‌ زهرا (رضي‌الله عنها) بر همگان‌ واضح‌ گردد.
عبدالفتاح‌ عبدالمقصود و كتاب‌ الامام‌ علي‌ بن‌ ابي‌طالب‌:
ناگفته‌ پيداست‌ كه‌ هرگاه‌ داستان‌ پردازي‌ همچون‌ عبدالفتاح‌ عبدالمقصود، درباره‌ي‌ زندگي‌ حضرت‌ علي‌(رضي الله عنه) كتابي‌ مشتمل‌ بر 9جلد بنويسد و در هيچ‌ جاي‌ آن‌، مرجع‌ و مأخذي‌ را ذكر نكند، به‌ رسم‌ داستان‌ پردازي‌ و تطويل‌ موضوعات‌ ناگزير داستان‌ سوزاندن‌ خانه‌ فاطمه‌ زهرا (رضي‌الله عنها) را نيز به ميان‌ خواهد آورد. كه‌ ما نيز وي‌ را در اين‌ باره‌ معذور مي‌دانيم‌. 
اما داستان‌ وي‌ از چند جهت‌ قابل‌ رد است‌. 
اولاً: كتاب‌ الامام‌ علي‌ بن‌ ابي‌ طالب‌ به‌ سبك‌ انشاء و داستان‌ نويسي‌، نوشته‌ شده‌ است‌ و در هيچ‌ جاي‌ آن‌ مرجع‌ و مأخذي‌ ذكرنشده‌ است‌ تا ما به‌ صحت‌ و سقم‌ خبر وي‌ پي‌ ببريم‌. 
ثانياً: مؤلف‌ كتاب‌ الامام‌ علي‌ بن‌ ابي‌طالب‌ مسايلي‌ را عنوان‌ نموده‌ و نقدهايي‌ را بر خلفاي‌ راشدين‌ و صحابه‌ي‌ پيامبر اسلام‌ رواداشته‌ كه‌ بر خلاف‌ عقيده‌ي‌ اهل‌ سنت‌ و جماعت‌ است‌؛ قطعاً گفته‌ها و برداشت‌هاي‌ هر نويسنده‌اي‌ مورد قبول‌ همگان‌ نيست‌، و ادعاي‌هر كس‌ بايد با ارائه‌ دليل‌ باشد.
نه‌ هر كه‌ چهره‌ بر افروخت‌، دلبري‌ داند نه‌ هر كه‌ آينه‌ سازد، سكندري‌ داند
هزار نكته‌ي‌ باريكتر ز مو، اينجاست‌ نه‌ هر كه‌ سر بتراشد، قلندري‌ داند
(شمس الدين حافظ شيرازي، ديوان حافظ، ص: 148، غزل: 127، سازمان امور فرهنگي و کتابخانه هاي تهران، آستان قدس 1971 م)
ثالثاً: مؤلف‌ كتاب‌ الامام‌ علي‌ بن‌ ابي‌ طالب‌ در جايي‌ ديگر كتاب‌ خويش‌ حضرت‌ عمر فاروق‌(رضي الله عنه) را در تهديد به‌ سوزاندن‌ خانه‌ فاطمه‌ زهرا (رضي‌الله عنها) معذور و ماجور مي‌داند چنانكه‌ مي‌گويد:
چيزي‌ كه‌ فكر عمر را مشغول‌ مي‌داشت‌ همان‌ حفظ‌ وحدت‌ بود و هر چه‌ از او صادر مي‌شد در اين‌ راه‌ بود، چه‌ سر سختي‌ وخشونتي‌ كه‌ گاه‌ و بيگاه‌ از او سر مي‌زد يا نرمي‌و ملاطفتي‌ كه‌ سنجيده‌ و پسنديده‌ بود؛ عمر مي‌نگريست‌ كه‌ امواج‌ حوادث‌ در اين‌روزها سخت‌ بدين‌ گوشه‌ متوجه‌ است‌. اين‌ حوادث‌ باقي‌ چيزها را از نظر او برده‌ و بي‌ ارزش‌ كرده‌ بود، اين‌ مرد در نظر خود حق‌داشت‌ و براي‌ هدفش‌ بي نهايت‌ مخلص‌ بود. (عبد الفتاح عبد المقصود، الامام علي بن ابي طالب، ج1، ص: 324، چاپ سوم 1353 هـ ش 1395 هـ ق، طلوع خورشيد، ترجمه سيد محمد طالقاني)
رابعاً: سخن‌ وزين‌ و متين‌ مترجم‌ كتاب‌ الامام‌ علي‌ بن‌ ابي‌طالب‌ است‌ كه‌ در پاورقي‌ ذكر شده‌ است‌ ولي‌ نويسندگان‌ مقاله‌ دردانه‌ي‌ كوثر ويورش‌ به‌ خانه‌ي‌ وحي‌ آن‌ را ناديده‌ گرفته‌اند؛ مترجم‌ كتاب‌ آقاي‌ سيد محمود طالقاني‌ مي‌گويد: 
مؤلف‌ محترم‌ با مقدمه‌اي‌ كه‌ پيش‌ از اين‌ داستان‌ ذكر كرده‌، خواسته‌ براي‌ اين كار عذري‌ پيش‌ آورد و تا حدّي‌ پرده‌ پوشي‌ كندـ گرچه‌ در يكي‌ از فصلها (جلد چهارم‌ واقعه‌ صفين‌ صفحات‌ 273 تا 278)اين‌ داستان‌ را آشكارتر ذكر كرده‌ است‌ ـ ما هم‌ از جهت‌ صلاح‌حال‌ مسلمانان‌، نه‌ از جهت‌ بيان‌ حقايق‌ تاريخي‌، نظر مؤلف‌ را مي‌پسنديم‌.
زيرا با وضعي‌ كه‌ مسلمانان‌ دارند، دامن‌ زدن‌ بدين‌ آتش‌، بيش‌ از پيش‌، هستي‌ مسلمانان‌ را مي‌سوزاند. مي‌سزد كه‌ از امير المؤمنين‌پيروي‌ كنيم‌ و سوز و درد داستان‌ آتش‌ را پنهان‌ داريم‌، مترجم‌ كه‌ خود وارث‌ خوني‌ و فكري‌ اين‌ خانه‌ است‌، در ميان‌ اطاق‌ در بسته‌، با اشك‌ ديده‌ و آه‌ درون‌ اين‌ چند صفحه‌ را ترجمه‌ كرده‌ است‌ ولي‌ در محافل‌ عمومي‌ از شرح‌ آن‌ خودداري‌ مي‌كند (عبد الفتاح عبد المقصود، الامام علي بن ابي طالب، ج1، ص 327، چاپ طلوع خورشيد، مترجم سيد محمود طالقاني،