مي‌رود. زيرا رسول خداص مي‌فرمايد:
«همه شما مسئول هستيد و در مقابل مردم مسئوليت داريد. رهبر نسبت به مردم مسئوليت دارد و مرد خانواده نيز در برابر اعضاي آن داراي مسئوليت است و زن در خانواده مسئوليت نگهداري از حرمت و ثروت آن را بر دوش دارد». 
هم‌چنان كه ملاحظه مي‌كنيد در اين حديث منزلت مرد خانواده پس از منزلت رهبري حكومت قرار گرفته و از طرف ديگر پس از مرد، زن نيز در مورد امور خانواده داراي مسئوليت مي‌باشد و بايد نسبت به سر و سامان دادن، مرتب نمودن، تربيت، تهيه مايحتاج، محافظت و حفظ سلامت آن، احساس مسئوليت بنمايد.

دوم : مسئوليت‌ مادي
مسئوليت‌هاي مختلف مادي مانند: پرداخت مهريه و هزينه‌هاي ازدواج و تأمين نفقه اعم از تهيه خوراك، لباس، مسكن و ... برعهد مرد قرار دارد و عملاً مرد خدمتكار خانواده مي‌باشد و براساس همين خدمتكاري است كه استحقاق رياست همراه با حكمت و مشورت را پيدا نموده است.
به همين خاطر هرگاه مرد همه امكانات زندگي را در حد توان و امكان براي همسرش فراهم نمايد، براي اداره صحيح امور خانواده و با توجه به اين‌كه مرد با علم و آگاهي از دخل، درآمد و تجارب اقتصادي و اجتماعي بهتر مي‌تواند پس از مشورت با اعضاي خانواده، مصالح آنها را مراعات كند، زن نيز بايد از او فرمانبرداري كند. اما اگر مرد به مسئوليت‌هاي قوامت و سرپرستي خود عمل نكند، بايد انتظار داشته باشد كه همسرش مطيع و گوش به فرمان او باشد. اما اگر بدون عذر و دليل از شوهرش اطاعت ننمايدف زني سركش و ناشزه به شمار مي‌آيد و حقوق او نسبت به شوهر ساقط مي‌شود.
سنت است كه مرد در امور زندگي با همسر خويش مشورت نمايد و در اين مورد رسول خداص را سرمشق خويش قرار دهد. او مدام با اصحاب و همسران خود مشورت مي‌فرمود؛ زيرا خداوند متعال به او دستور داده بود كه:
وَشَاوِرْهُمْ فِي الأَمْرِ(آل عمران / 159)
«در امور با آنان مشورت كن». 
و در مورد صفات اهل ايمان خداوند فرموده است:
وامرهم شوري بينهم (الشوري / 38)
«آنها امورشان را با مشورت حل و فصل مي‌نمايند». 
سنت رسول خداص به صراحت به زنان دستور مي‌دهد كه در راستاي انتظام امور خانواده، تحقق مصالح، جلوگيري از مفاسد، تأمين خير و دفع شر و زيان از همسران‌شان اطاعت نمايند. رسول خداص مي‌فرمايد:
«هرگاه خانمي نمازهاي روزانه‌اش را بخواند و ماه رمضان را روزه بگيرد و ناموس خويش را حفظ نمايد و از شوهرش اطاعت كند، قطعاً به بهشت مي‌رود». 
و در حديث ديگر مي‌فرمايد:
«هرگاه مرگ به سراغ زني بيايد و شوهرش از او راضي بوده باشد، وارد بهشت مي‌شود». 
معمولاً‌زنان عاقل، انديشمند، با شرافت و با كرامت كه عقل، حكمت و فرهنگ‌شان بر ناداني،‌ سطحي‌نگري و ناآگاهي‌شان برتري دارد، در امور مشروع و صحيح و به خاطر حفظ نظم و اداره خانواده و مصلحت آن از شوهران خود اطاعت مي‌نمايند و فرزندان خود را به خوبي تربيت كنند و به رضايت خداوند و جنت او نائل مي‌گردند.
زني كه بدون عذر و دليل از شوهرش اطاعت نمي‌نمايد خود را در معرض خشم و نفرين خداوند قرار مي‌دهد. رسول خداص مي‌فرمايد:
«هرگاه مردي زن خود را به بسترش فرا بخواند (و زن بدون معذوريت) او را اطاعت ننمايد و مرد از او خشمگين شود، تا صبح كه مي‌شود ملائك او را نفرين مي‌كنند». 
2- منزل محوري
معمولاً‌مردان نسبت به همسران خود اهل غيرت‌اند و به هيچ‌وجه راضي نيستند كه ديگران با چشم طمع به آنان نگاه كنند و از همه توان خود براي حمايت او در مقابل بدكاران و بدخواهان بهره مي‌گيرند و از طرف ديگر مسئوليت‌هاي فراوان اداره منزل و از همه مهم‌تر تربيت و نگهداري فرزندان و اداره اموال منزل و پرداختن به نظافت و پخت و پز و ... ايجاب مي‌نمايد كه زنان به جز در موارد لازم و ضروري منزل را ترك ننمايند.
شايد اين سخن به مزاق عده‌اي ناآگاه كه كوركورانه از فرهنگ غربي پيروي مي‌نمايند، خوش نيايد و آن را توهين به زنان و زيرپا نهادن كرامت و آزادي زنان به شمار بياورند. بايد به اين‌گونه آدم‌ها گفت كه: در مورد آزادي و كرامت انسان‌ها در اشتباه بزرگي قرار داريد، زيرا حفظ كرامت و حريت انسان در آزادي انديشه، اخلاق و فرهنگ از اسارت بردگي و تقليد بيگانگان است و پر كردن مجالس و محافل از سخنان پوچ و بيهوده در واقع زمينه ‌ساز فساد و تباهي‌اند و حضور زنان در مجالس غيرعلمي و رفت و آمدهاي غيرضروري، زيان‌آلود است كه منزلت و حريتشان زيرپا نهاده مي‌شود و در معرض طمع و تهديد بدخواهان قرار مي‌گيرد. از طرف ديگر هم‌چنان كه گفته شد كارها و مسئوليت‌هاي منزل به اندازه‌اي زياد است كه گاهي زنان در شبانه‌روز، مشكل از عهده آن برمي‌آيند.
خداوند متعال خطاب به زنان مي‌فرمايد:‏ وَقَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَلَا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ  ‏(الاحزاب / 33)
«(اي خانم‌ها) در خانه‌هاي خود بمانيد (و جز براي كارهاي ضروري از آن خارج نشويد) و هم‌چون جاهليت پيشين (در ميان مردان) ظاهر نگرديد». 
اين آيه هرچند خطاب به همسران رسول خداص نازل گرديده، اما زنان مسلمان ديگر در هر عصر و زماني بايد راه و رسم آنها را در پيش گيرند و الگوي خويش قرار دهند و هم‌چنين لازم است زنان به مسئوليت خود عمل كنند و بدون اطلاع مرد و بدون ضرورت از منزل خارج نشوند. هرچند شوهر حق ندارد از سركشي هفته‌اي يك بار او به پدر و مادر و عيادت آنان جلوگيري نمايد؛ اما به خاطر حفظ صفا و صميميت و جلوگيري از بي‌سر و ساماني منزل، زن بايد با اجازه و اطلاع شوهر از منزل خارج شود. البته چنانچه مرد مانع از سركشي زن به پدر و مادرش بشود، به خاطر آن‌كه قطع صله رحم و محبت خويشاوندي است حرام مي‌باشد و زن را به نافرماني شوهر وادار مي‌نمايد.
مواردي مانند: كمك به مداواي پدر و مادر، عيادت از آ‌نها، بردن آنها پيش پزشك و ماندن در كنار آنها در بيمارستان ـ چنانچه به غير از او كس ديگري نباشد يا نتواند آن كارها را انجام بدهد ـ جزو ضروريات به شمار مي‌رود. در اين موارد بهتر است از شوهر اجازه بخواهد و چنانچه شوهر اجازه ندهد، زن مي‌تواند اين فرمان همسرش را ناديده بگيرد و به خدمت پدر يا مادرش بشتابد.
هم‌چنين زنان مي‌توانند بدون اجازه شوهر براي اداي فريضه حج به مكه بروند، به شرط آن‌كه در رفت و برگشت محرمي همراه آنها باشد. روزه گرفتن ماه رمضان نياز به اجازه شوهر ندارد، اما براي روزه مستحب از شوهر بايد اجازه گرفت؛ زيرا رسول خدا ص فرموده‌اند:
«روزه گرفتن زني كه همسرش حضور دارد بدون اجازه او جايز نيست». 
بسياري از زنان كه براي كار ضروري از منزل خارج مي‌شوند، براي حفظ كرامت و حيثيت خويش و جلوگيري از فساد و فتنه، حجاب و متانت كافي را مراعات مي‌نمايند. اما متأسفانه تعدادي از زنان و دختران هم بدون توجه به عواقب ايماني، اجتماعي، خانوادگي و شخصي آن با سر و بدن نيمه عريان وارد كوچه، بازار، معابر و اماكن عمومي مي‌شوند. (و متوجه نيستند كه خودنمايي و بي