 به‌ اين‌ حقيقت‌ پي‌ برده‌ بود كه‌ اساس‌ و بنيان‌ زندگي‌ زناشويي‌، اخلاص‌ و محبّت‌ و ايجاد جوّي‌ از سرور و شادي‌ در قلب‌ همسر است‌» (1).
او مي‌دانست‌ كه‌ يك‌ زن‌ مي‌تواند كمك‌ بزرگي‌ براي‌ شوهرش‌ در رويارويي‌ با مشكلات‌ باشد و با اخلاق‌ و رفتار نيكو و دعاهاي‌ مخلصانه‌ مي‌تواند بار سنگين‌ مشكلات‌ همسر مؤمنش‌ را سبك‌ نمايد.
او با همين‌ روحيه‌ و بر مبناي‌ همين‌ اصول‌، زندگاني‌اش‌ را با رسول‌الله ـ (ص) ـ به‌ سر مي‌برد و همواره‌ در برخورد با پيامبر، تبسم‌ از لب‌هايش‌ دور نمي‌شد و از اينكه‌ مي‌توانست‌ كمك‌ كوچكي‌ براي‌ پيامبر باشد، اظهار خوشحالي‌ و خرسندي‌ مي‌كرد.
------------------------------------------
1) عايشة المبرّئة، ص‌ 22.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3.txt">شناسنامه</a><a class="text" href="w:text:4.txt">تقديم‌</a><a class="text" href="w:text:5.txt">مقدمه</a><a class="text" href="w:text:6.txt">نكته‌اي‌ قابل‌ توجه‌</a><a class="folder" href="w:html:7.xml">بخش‌ اول‌: عايشه ‌ي‌ صدّيقه‌ (رض)</a><a class="folder" href="w:html:15.xml">بخش‌ دوم‌: عايشه‌ي‌ صدّيقه (رض) از ازدواج‌ تا ابتلا</a><a class="folder" href="w:html:28.xml">بخش‌ سوم‌: عايشه ‌ي‌ صدّيقه‌ (رض) از برائت‌ تا رحلت‌ </a><a class="folder" href="w:html:53.xml">بخش‌ چهارم‌: عايشه ‌ي‌ صدّيقه‌ (رض)، فضايل‌ و امتيازات‌ </a><a class="text" href="w:text:61.txt">پاسخ به يك شبهه</a><a class="text" href="w:text:62.txt">سخن‌ آخر</a><a class="text" href="w:text:63.txt">منابع‌ و مآخذ</a></body></html>حضرت‌ عايشه ـ رضي‌الله عنهاـ عقيده‌ داشت‌، حتی در صورت‌ پيش‌آمدها و اتفاق‌هاي‌ ناگوار، زنان‌ نبايد با چهره‌ي‌ غمناك‌ و قلب‌ اندوهناك‌ با شوهرانشان‌ روبرو شوند. او مي‌گويد: «براي‌ زني‌ كه‌ ايمان‌ دارد، جايز نيست‌ كه‌ از سه‌ روز بيشتر به‌ عزا بنشيند، مگر براي‌ شوهرش‌».
از ديدگاه‌ مادر مؤمنان‌، زن‌ بايد هميشه‌ براي‌ شوهرش‌ فداكاري‌ كند و در هر حال‌ رضايت‌ شوهر را جلب‌ نمايد.
زني‌ از عايشه –رضی الله عنها-‌ پرسيد: «آرايش‌ براي‌ زن‌ تا چه‌ حد جايز است‌؟»
عايشه –رضی الله عنها-‌ در جواب‌ گفت‌: «اگر شوهر داري‌، چنانچه‌ بتواني‌ هر دو چشم‌ خود را درآورده‌ و بهتر و قشنگ‌تر از اول‌ آنها را در جاي‌ خود قرار دهي‌، اين‌ كار را انجام‌ بده‌»(1). (منظور حضرت‌ عايشه –رضی الله عنها-‌ اين‌ است‌ تا آنجا كه‌ مي‌تواني‌ موجبات‌ رضايت‌ شوهر را فراهم‌ نمايي‌). آري‌! اين‌ است‌ عقيده‌ي‌ حضرت‌ عايشه ـ رضي‌الله عنهاـ آن‌ زن‌ نمونه‌ و فداكار، نسبت‌ به‌ همسر خويش‌.
-------------------------------------
1) عايشة المبرّئة، ص‌ 23.شركت‌ زنان‌ در ميدان‌ جهاد امري‌ است‌ مباح‌، اما آنان‌ در غير ضرورت‌ شديد، حق‌ ندارند در رويارويي‌ با دشمن‌ شمشير بكشند، اما مي‌توانند با كمك‌ به‌ مجروحان‌، درست‌ كردن‌ غذا، پرستاري‌ از مجاهدان‌ و... در جهاد سهمي‌ داشته‌ باشند.
عايشه صديقه‌ ـ رضي‌الله عنهاـ نيز در چندين‌ غزوه‌ همراه‌ پيامبر ـ (ص) ـ بود، براي‌ مجاهدان‌ آب‌ مي‌برد، به‌ مريضان‌ رسيدگي‌ مي‌كرد و...
از غزوه‌هاي‌ مهمي‌ كه‌ ايشان‌ شركت‌ داشته‌اند مي‌توان‌ به‌ «اُحد» و «احزاب‌» اشاره‌ نمود.
در سال‌ ششم‌ هجري‌ نيز در غزوه‌ «بني‌ مصطلق‌» حضور داشت‌.منافقيني‌ كه‌ در صف‌ اصحاب‌ بودند و همچنين‌ يهودياني‌ كه‌ بغض‌ و كينه‌ي‌ اسلام‌ را در دل‌ داشتند، دائماً در فكر ضربه‌ زدن‌ به‌ رسول‌الله ـ (ص) ـ بودند. آنان‌ توان‌ ديدن‌ فتوحات‌ و پيروزي‌هاي‌ رسول‌اكرم‌ ـ (ص) ـ را نداشتند.
هرگاه‌ رسول‌ الله ـ (ص) ـ در غزوه‌اي‌ پيروز مي‌شد، آنان‌ عزا مي‌گرفتند.
سال‌ ششم‌ هجري‌ كه‌ رسول‌ الله ـ (ص) ـ براي‌ جنگ‌ با قبيله‌ي‌ «بني‌مصطلق‌» وارد معركه‌ شد، آنان‌ را شكست‌ داد. در اين‌ جنگ‌ رئيس‌ منافقين‌، «عبدالله بن‌ ابي‌»، نيز حضور داشت‌. او كاملاً پيامبر ـ (ص) ـ را زير نظر مي‌گرفت‌ و به‌ دنبال‌ بهانه‌اي‌ براي‌ شكستن‌ صفوف‌ اصحاب‌ و بدنام‌ كردن‌ رسول‌الله ـ (ص) ـ مي‌گشت‌.
منافقان‌ آخرين‌ دسيسه‌ي‌ خويش‌ را به‌ كار گرفتند، سياه‌ترين‌ مكر را طراحي‌ نمودند. اما اين‌ دسيسه‌ چيست‌؟ و چه‌ كسي‌ را قرباني‌ آن‌ مي‌كنند؟عايشه –رضی الله عنها-‌ و افك (1): ‌
آري‌! آنكه‌ مورد اتهام‌ قرار مي‌گيرد، دختر ابوبكر صديق‌ ـ (رض) ـ است‌. همان‌ كسي‌ كه‌ اثري‌ از جاهليّت‌ و شرك‌ و بت‌پرستي‌ در خانه‌اش‌ رسوخ‌ نكرد و خود و اهلش‌ از پيشتازان‌ ميدان‌ ايمان‌ و جهاد به‌ شمار مي‌آيند.
آنكه‌ مورد اتهام‌ قرار مي‌گيرد، عايشه –رضی الله عنها-‌، ام‌المؤمنين‌، همسر محبوب‌ رسول‌الله ـ (ص) ـ است‌.
بهانه‌اي‌ به‌ دست‌ منافقين‌ مي‌افتد و بدين‌ شكل‌ عايشه‌ي‌ صدّيقه‌ در تيررس‌ حسودان‌ و منافقان‌ قرار مي‌گيرد.
منافقان‌ كه‌ شبانه‌روز دنبال‌ بهانه‌ مي‌گشتند، فرصتي‌ به‌ دست‌ آوردند و ـ نعوذ بالله ـ تهمت‌ زنا را به‌ مادر مؤمنان‌، عايشه ي‌ صديقه‌، نسبت‌ دادند و بدين‌ شكل‌ جامعه‌ي‌ اسلامي‌ به‌ سوي‌ امتحان‌ و آزمايشي‌ سخت‌ و بزرگ‌ قدم‌ برداشت‌.
-----------------------------------------
1) افك‌؛ در لغت‌ به‌ معناي‌ دروغ‌ بزرگ‌ و شاخدار، تهمت‌ و بهتان‌ است‌، اما هرگاه‌ در كتب‌ سيره‌ و حديث‌ كلمه‌ي‌ «افك‌» مي‌آيد، حتماً مسئله‌ي‌ حضرت‌ عايشه –رضی الله عنها-‌ مطرح‌ مي‌شود و اين‌ واژه‌ براي‌ داستان‌ تهمتي‌ كه‌ منافقان‌ بر ام‌المؤمنين‌ عايشه‌ي‌ صديقه‌–رضی الله عنها- بستند، اختصاص‌ يافته‌ است‌.به‌ راستي‌، محنت‌ و درد و رنج‌ «افك‌» همان‌ تهمتي‌ كه‌ منافقان‌ و كوردلان‌ به‌ مادر مؤمنان‌ صديقه‌ كبری‌، پرورش‌ يافته‌ي‌ دست‌ ابوبكر (رض) و شكوفا شده‌ي‌ زير دست‌ محمد مصطفي‌ (ص) نسبت‌ دادند، مسلمانان‌ را با صبر و شكيبايي‌ بسيار طاقت‌فرسايي‌ روبه‌ رو مي‌كند.
معلوم‌ مي‌شود كه‌ تقدير الهي‌ و تدبير ربّاني‌ مي‌خواست‌، درسي‌ مهم‌ را به‌ مسلمانان‌ در جامعه‌ي‌ اسلامي‌ بدهد، و همگان‌ را مورد ابتلاء و آزمايش‌ قرار دهد.
انگار پروردگار مي‌خواهد در امتحاني‌ بزرگ‌، صبر و استقامت‌ عده‌اي‌ را محك‌ بزند، عده‌اي‌ را به‌ دوزخ‌ بفرستد و مقام‌ و منزلت‌ شخصي‌ را تا ابد بالا و بالا ببرد.
آري‌! امتحان‌ بسيار سختي‌ است‌، پاكي‌ و ناموس‌ خانه‌ي‌ نبوّت‌ و تربيت‌ يافته‌ي‌ خانه‌ي‌ ابوبكر (رض) و همسر رسول‌الله (ص) وسيله‌ي‌ اين‌ امتحان‌ قرار مي‌گيرد.افك‌؛ دروغي‌ بي‌بنياد و دردي‌ جانكاه (1):
ام‌ المؤمنين‌ عايشه صديقه‌ ـ رضي‌الله عنهاـ داشت‌ پله‌هاي‌ صعود و ترقي‌ به‌ عالم‌ ملكوت‌ و علوي‌ را يكي‌ پس‌ از ديگري‌ پشت‌ سر مي‌گذاشت‌ و هر لحظه‌ به‌ درجات‌ قُرب‌ حق‌ نائل‌ مي‌گشت‌.
اين‌ بار مولايش‌ مي‌خواست‌، او را فنا‌ در خويش‌ كند و از همه‌ي‌ مخلوقات‌ او را بريده