سیاری از موارد به گمراهی و غلط رفته است. و کلمة وَيدْعُ بسکون دال و ضم عین از مادة دعو می‌باشد، چنانکه مورد توافق تمام قراء است و ما نیز طبق همین ترجمه کردیم. و در کتابت قرآن واو لام الفعل نوشته نشده است. در صورتی که طبق قواعد باید نوشته شود چون در قرآن صحابه و تابعین که از روی قرآن رسول خدا(ص) استنساخ می‌کردند نوشته نبوده بعد از ایشان برای اینکه تغییر و تصرفی در چگونگی کتابت قرآن نشود ننوشته‌اند و این دلیل بر این است که کاملاً در حفظ و نقل قرآن چنانکه بوده، مواظبت شده است. آیه 12
متن آیه:
وَجَعَلْنَا اللَّيلَ وَالنَّهَارَ آيتَينِ فَمَحَوْنَا آيةَ اللَّيلِ وَجَعَلْنَا آيةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِتَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَالْحِسَابَ وَكُلَّ شَيءٍ فَصَّلْنَاهُ تَفْصِيلًا
ترجمه: و شب و روز را دو آیت و نشانة قدرت و دلیل خلق بر مصالح دین و دنیا قرار دادیم پس آیة شب را تاریک نمودیم و آیة نهار را روشنی قرار دادیم تا از فضل پروردگار خودتان بجوئید و تا شمارة سال‌ها و حساب را بدانید و هر چیزی را توضیح دادیم توضیح کاملی(12). 
نکات: فَمَحَوْنَا آيةَ اللَّيلِ، محو در اینجا بمعنی جعلناها محوا می‌باشد یعنی؛ شب را محوکننده و تاریک قرار دادیم. یعنی؛ شب اشیاء را از نظر محو می‌کند. یعنی آن را مظلم قرار دادیم. پس آن را برطرف کرده و روز را روشنی و وسیلة بینائی قرار دادیم، و اینها نشانة قدرت و تدبیر منظم حق‌تعالی و دلیل بر حکمت اوست. باضافه بواسطة آمدن شب و روز انسان می‌تواند به کسب و کار و راحتی بپردازد و بواسطة ماه و خورشید و هلال و بدر شدن ماه می‌تواند ساعات و هفته و ماه و سال را بحساب در آورد. «سبحان الخالق المدبر». آیه 13 الی 15
متن آیه:
وَكُلَّ إِنْسَانٍ أَلْزَمْنَاهُ طَائِرَهُ فِي عُنُقِهِ وَنُخْرِجُ لَهُ يوْمَ الْقِيامَةِ كِتَابًا يلْقَاهُ مَنْشُورًا(الإسراء/13) اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَى بِنَفْسِكَ الْيوْمَ عَلَيكَ حَسِيبًا(الإسراء/14) مَنِ اهْتَدَى فَإِنَّمَا يهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَمَنْ ضَلَّ فَإِنَّمَا يضِلُّ عَلَيهَا وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا(الإسراء/15)
ترجمه: و خیر و شر هر انسانی را ملازم گردنش نمودیم و برای او در روز قیامت کتابی را بیرون می‌آوریم که آن را گشوده می‌بیند(13) کتابت را بخوان امروز نفس تو بر خودت حساب‌کنندة کافی است(14) هر کس هدایت یابد پس همانا برای خودش هدایت یافته و هر کس گمراه شد پس همانا علیه خودش گمراه می‌شود و هیچ بردارنده‌ای گناه دیگری را بر ندارد و ما عذاب‌کننده نباشیم تا بفرستیم رسولی را(15). 
نکات: طَائِرَهُ در اینجا عمل انسان است که تشبیه به طائر شده و طائر پرنده می‌باشد. خدا می‌فرماید: پروندة عمل مانند پرنده به گردن صاحبش چسبیده و ملازم اوست و از او جدا نشود. و طائر را بمعنی بخت نیز گرفته‌اند، بخت خوب و بد دارد. نیک بختی و بدبختی، چون عمل انسان سبب نیکبختی و بدبختی او می‌شود، اطلاق مسبب بر سبب شده و سبب را که عمل باشد طائر گفته‌اند. و معنی؛ وَنُخْرِجُ لَهُ... این است که اوصاف و نقوشی که در نفس انسان از تکرار عمل حاصل شده، روز قیامت از عمق روح و بدن بصورت کتابی خارج می‌شود. و جملة: وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا، دلالت دارد بر عدل إلهی که بی‌جهت کسی را عذاب نمی‌کند، و تا پیامبر نفرستد و رضا و غضب إلهی را به مردم نرساند عذابی نمی‌کند. اگر کسی بگوید: پس عقل چه کاره است؟ آیا خدا بواسطة حکم عقل عذاب نمی‌کند؟ جواب این است که؛ احکام عقلیه برای جلب نفع و دفع ضرر باقی است و هر چه عقل حکم کند اثر وضعی آن مترتب خواهد شد. اما عذاب أخروی و یا عذاب دنیوی إلهی لطفا قبل از بعثت رسول برداشته شده است. و جملة: وَلَا تَزِرُ.... دلالت دارد که هیچ کس را برای گناه کس دیگر عذاب نمی‌کنند، مگر اینکه شخصی به اجبار سبب عمل دیگری شده باشد که گناه و مؤاخذه بر سبب خواهد بود. اما خدا اطفال را به گناه و کفر پدران عذاب نمی‌کند و میت را به گریة اهلش نباید عذاب کند. و روایت رسول خدا(ص) «إن المیت لیعذب ببکاء أهله»، صحت و سقمش معلوم نیست. آیه 16 الی 17
متن آیه:
وَإِذَا أَرَدْنَا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا فِيهَا فَحَقَّ عَلَيهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيرًا(الإسراء/16) وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُونِ مِنْ بَعْدِ نُوحٍ وَكَفَى بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا(الإسراء/17)
ترجمه: و چون اراده کنیم هلاکت قریه‌ای را که بزرگان و متنعمان ایشان را فرمان داده‌ایم پس در آن نافرمانی کنند و حکم به عذاب بر آن ثابت شود پس از آن هلاکشان کنیم هلاکت کاملی(16) و چه بسیار از مردم قرن‌های پس از نوح را هلاکت کرده‌ایم و بس است که پروردگارت به گناهان بندگانش آگاه و بیناست(17). 
نکات: جملة: أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا، صفت است برای قَرْيةً یعنی چون بزرگان و ثروتمندان قَرْيةً نافرمانی کنند و زیردستان آنان قهرا از ایشان پیروی کنند و این باعث می‌شود که خدا ارادة عذاب و هلاکت ایشان کند. پس اشکال نشود به اینکه چگونه خدا ارادة هلاکت ایشان می‌کند و وسائل هلاکت ایشان را فراهم می‌کند. و جملة وَكَفَى بِرَبِّكَ... دلالت دارد که غیر از خدا احدی از مخلوق به گناهان بندگان او آگاهی ندارد، پس روایاتی که می‌گوید اعمال بندگان را فلان پیامبر و یا فلان بندة صالح می‌داند و یا برای او می‌برند تماما مجعول و برخلاف قرآن و برخلاف عدالت و ستاریت حق است. أَمَرْنَا بمعنی؛ کثرنا نیز آمده است یعنی؛ «کثرنا عدد المترفین ففسقوا»، و آمرنا و امرنا نیز قرائت شده که بمعنی کثرنا باشد. آیه 18 الی 20
متن آیه:
مَنْ كَانَ يرِيدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُ فِيهَا مَا نَشَاءُ لِمَنْ نُرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُ جَهَنَّمَ يصْلَاهَا مَذْمُومًا مَدْحُورًا(الإسراء/18) وَمَنْ أَرَادَ الْآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَئِكَ كَانَ سَعْيهُمْ مَشْكُورًا(الإسراء/19) كُلًّا نُمِدُّ هَؤُلَاءِ وَهَؤُلَاءِ مِنْ عَطَاءِ رَبِّكَ وَمَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّكَ مَحْظُورًا(الإسراء/20)
ترجمه: هر کس دنیا را بخواهد برای او در این دنیا تعجیل می‌کنیم آنچه بخواهیم برای هر کس بخواهیم سپس برای او دوزخ را قرار می‌دهیم که به آن در آید در حالی که نکوهش و رانده شده باشد(18) و هر کس سرای دیگر را بخواهد و برای آن سعی خود را بانجام رساند در حالی که او مؤمن باشد پس آنان سعیشان مورد تشکر است(19) همه را مدد می‌دهیم آنان و آنان (یعنی دنیا طلبان و آخرت طلبان) را از عطاء پروردگارت و عطاء پروردگارت باز داشته و ممنوع نبوده است(20). 
نکات: جملة: «مَنْ كَانَ يرِيدُ الْعَاجِلَةَ... »، و«.. وَمَنْ أَرَادَ الْآخِرَةَ »، دلالت دارد که هر 