اه مرجع، گمراه بود و یا حکمی بر خلاف ما أنزل الله داد، پیروان و مقلدین او روز قیامت نمی‌توانند وزر و وبال خود را به گردن مرجع خود بگذارند، و اگر به مرجع بگویند «فَهَلْ أَنْتُمْ مُغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ اللَّهِ مِنْ شَيءٍ»، شما می‌توانید عذاب را از ما کفایت کنید؟ آن بزرگان می‌گویند: برای ما و شما فراری از عذاب نیست. با بودن چنین آیاتی در قرآن چگونه مسلمین بی‌خبر مانده و هر دسته به دنبال بزرگان خود افتاده و عقائد و اعمال خرافی را که ضد قرآنست پذیرفته‌اند به بهانة تقلید و یا سکوت مرجع. آیه 22
متن آیه:
وَقَالَ الشَّيطَانُ لَمَّا قُضِي الْأَمْرُ إِنَّ اللَّهَ وَعَدَكُمْ وَعْدَ الْحَقِّ وَوَعَدْتُكُمْ فَأَخْلَفْتُكُمْ وَمَا كَانَ لِي عَلَيكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ إِلَّا أَنْ دَعَوْتُكُمْ فَاسْتَجَبْتُمْ لِي فَلَا تَلُومُونِي وَلُومُوا أَنْفُسَكُمْ مَا أَنَا بِمُصْرِخِكُمْ وَمَا أَنْتُمْ بِمُصْرِخِي إِنِّي كَفَرْتُ بِمَا أَشْرَكْتُمُونِ مِنْ قَبْلُ إِنَّ الظَّالِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
ترجمه: و چون کار گذشت شیطان گوید: بدرستی که خدا شما را وعدة حقی داد و من شما را وعده دادم پس با شما خلاف کردم و مرا بر شما تسلطی نبود جز اینکه شما را دعوت کردم پس مرا اجابت کردید پس مرا ملامت نکنید و خودتان را ملامت کنید من فریادرس شما نیستم و شما فریادرس من نیستید براستی که من به آنچه از پیش (در دنیا) مرا شریک خدا ساختید کافرم (قبول ندارم) براستی که ستمگران برایشان عذاب دردناک است(22). 
نکات: جملة لَمَّا قُضِي الْأَمْرُ دلالت دارد که چون کار از کار گذشت و تکلیف دوزخی و بهشتی معلوم شد و حکم خدا به عذاب و یا ثواب تعلق گرفت بحث و عداوت شیطان و پیروانش شروع خواهد شد. و جملة: مَا كَانَ لِي عَلَيكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ  دلالت دارد بر اینکه شیطان تسلطی بر بشر ندارد، بشر بمیل نفس خود به خطا می‌رود بدلیل جملة: لُومُوا أَنْفُسَكُمْ در این آیه. و مقصود از جملة:إِنِّي كَفَرْتُ بِمَا أَشْرَكْتُمُونِ مِنْ قَبْلُ ، اینست که پیش از شما کافر شدم به آن خدائی که مرا شریک او قرار داده‌اید در اطاعت. و ممکن است ما در «بِمَا أَشْرَكْتُمُونِ» را ماء مصدریه بگیریم، پس معنی چنین می‌شود من به شرک آوردن شما در اینکه مرا مطاع قرار دادید مانند خدا، کافرم و این شرک شما را قبول ندارم. و مقصود از قَبْلُ، همین دنیاست که در دنیا شیطان را مطاع قرار دادند. معلوم می‌شود اطاعت غیرخدا یک نوع از شرک است. آیه 23 الی 26
متن آیه:
وَأُدْخِلَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ تَحِيتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ(الإبراهيم/23) أَلَمْ تَرَ كَيفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيبَةً كَشَجَرَةٍ طَيبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّمَاءِ(الإبراهيم/24) تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا وَيضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يتَذَكَّرُونَ(الإبراهيم/25) وَمَثَلُ كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ مَا لَهَا مِنْ قَرَارٍ(الإبراهيم/26)
ترجمه: و آنانکه ایمان آورده و کارهای شایسته را انجام دادند وارد بهشت‌هایی شوند که از زیر آنها نهرها جاری است جاودانند بارادة پروردگارشان، تحیت ایشان در آنجا سلام است(23) آیا ندیدی چگونه خدا مثل زده است کلمة پاکیزه را مانند درخت پاکیزه، اصل و ریشة آن ثابت و شاخه‌های آن در آسمان است(24) میوة خود را در هر زمانی بارادة پروردگارش می‌آورد و خدا مثل‌ها برای مردم می‌زند که ایشان پند گیرند(25) و مثل کلمة خبیثه مانند درخت خبیثی است که از روی زمین ریشه‌کن شده باشد که قراری برای آن نباشد(26). 
نکات: چون فرجام پیروان رؤساء و شیاطین را بیان کرد، در این آیات به سرانجام اهل ایمان اشاره کرده و فرموده:أُدْخِلَ .... بضم همزه که فعل مجهول باشد و مقصود آن که ایشان را با تشریفات وارد بهشت کنند نه آنکه خودشان به بهشت در آیند. و مقصود از کلمة پاکیزه، کلمة: «لا إله إلا الله» و توحید است که ریشة آن در اعماق د‌ل‌ها و شاخ و برگ آن پیدا و عبارتست از اعمال حسنه و عبادات و خدمات به بندگان خدا و اخلاق زیبا. و اما كَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ، عبارت است از کفر و شرک که شاخ و برگ آن نتایج سیئه و اخلاق رذیله و اعمال زشت و اذیت و آزار و ظلم و ستم می‌باشد، چنانکه درخت بی‌ریشه که قرار ندارد و میوة خوب نمی‌دهد، کفر و شرک نیز چنین است، انسان مشرک ثبات قدمی در خیر ندارد و هر روز متمایل به یک بت و یا باب الحوائجی است. آیه 27 الی 30
متن آیه:
يثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَفِي الْآخِرَةِ وَيضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ وَيفْعَلُ اللَّهُ مَا يشَاءُ(الإبراهيم/27) أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْرًا وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ(الإبراهيم/28) جَهَنَّمَ يصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ(الإبراهيم/29) وَجَعَلُوا لِلَّهِ أَنْدَادًا لِيضِلُّوا عَنْ سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى النَّارِ(الإبراهيم/30)
ترجمه: خدا آنان را که ایمان آورده‌اند ثابت می‌دارد بسبب قول ثابت در زندگی دنیا و در آخرت و ستمگران را به گمراهی می‌گذارد و خدا آنچه بخواهد می‌کند(27) آیا کسانی را که نعمت خدا را به کفر تبدیل کردند ندیدی کسانی که قوم خود را به سرای هلاکت فرود آوردند(28) یعنی دوزخ وارد آن می‌شوند در حالی که بد جای قراریست(29) و برای خدا مانندها قرار دادند تا از راه او گمراه گردانند بگو کامرانی کنید زیرا که بازگشت شما بسوی آتش است(30). 
نکات: جملة «يثَبِّتُ اللَّهُ ...» دلالت دارد که حق‌تعالی دل اهل توحید را از لغزش و از کفر حفظ می‌کند و از تزلزل‌های فکری نجات می‌دهد، بخلاف آنان که به خدا ایمان ندارند که همواره متزلزل و در عقیده‌ای نیستند، موحدین وقت رفتن از دنیا و همچنین وقت زنده شدن برای حضور در قیامت در حفظ إلهی بوده و عقیدة ثابت ایشان باعث نجاتشان می‌شود (ببرکت کلمة توحید) و مأمورین قبض روح کلمة توحید را به آنان یادآوری می‌کنند. و در حدیثی آمده که چون فرزند آدم به آخرین ساعات دنیا و اولین ساعات آخرت برسد، مال و فرزند و عمل او در نظرش مجسم می‌شود پس توجهی به مال خود کند و بگوید: «و الله إنی کنت علیک حریصاً فما لی عندک»؟ در جواب می‌گوید: خذ منی کفنک، پس توجهی به فرزندش کند و گوید: «و الله إنی کنت لکم محبا و علیکم لمحامیا فماذا لی عندکم»؟ در جواب می‌گویند: ما تا لب قبر می‌آئیم و ترا در آن پنهان می‌کنیم، پس توجهی به عمل خود کند و بگوید: «و الله إنی کنت علیک لزاهدا و کنت علي ثقیلاً فماذا لی عندک»؟ در جواب می‌گوید: من قرین تو و با تو هستم در قب