ت آنرا پی کردند. و مقصود از جملة: فَذَرُوهَا تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ ، این است که مخارجی ندارد بگذارید در زمین خدا بچرد، ولی وجود او از جهاتی برای معجزه است: 1- از سنگ خلق شده. 2- در جوف کوه خدا او را به چنین صورتی درآورده و 3- بدون تماس با نر حامله شده. 4- بدون تولد وتناسل به این صورت درآمده. 5- یک روز آب می‌آشامد و روز دیگر همة شما را از شیر خود سیراب می‌کند. و خدا سه روز به ایشان مهلت داد بلکه توبه کنند، ولی بزرگانشان با وسوسه مانع از توبة ایشان شدند، تا اینکه حضرت صالح(ع) به ایشان گفت روز اول صورتشان زرد خواهد شد و روز دوم سرخ و روز سوم سیاه، و چون این احوال را دیدند و یقین به عذاب پیدا کردند، ولی عناد و تعصب مانع از توبة ایشان شد و همه مهیای عذاب شدند.آیه 66 الی 68
متن آیه:
فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نَجَّينَا صَالِحًا وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَمِنْ خِزْي يوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِي الْعَزِيزُ(هود/66) وَأَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جَاثِمِينَ(هود/67) كَأَنْ لَمْ يغْنَوْا فِيهَا أَلَا إِنَّ ثَمُودَ كَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلَا بُعْدًا لِثَمُودَ(هود/68)
ترجمه: پس چون فرمان ما آمد صالح را با آنانکه ایمان آورده بودند با او نجات دادیم برحمتی از جانب ما و نجات بخشیدیم از خواری آنروز، براستی که پروردگار تو نیرومند عزیز است(66) و آنان را که ستم کرده بودند صیحه گرفت پس در خانه‌های خود برو افتادند(67) گویا اقامت در آن نکرده بودند، آگاه باش که قوم ثمود کافر به پروردگار خود شدند، آگاه باش برای قوم ثمود دور باش است.(68)
نکات: مقصود از الصَّيحَةُ، صدا و صاعقة آسمانی است که در اثر آن زمین لرزید و گوشها پاره شد و دلها طپید و جانها از بدنها خارج و برو به زمین خوردند و مقصود از دورباش دوری از رحمت است.آیه 69 الی 73
متن آیه:
وَلَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُنَا إِبْرَاهِيمَ بِالْبُشْرَى قَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ فَمَا لَبِثَ أَنْ جَاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ(هود/69) فَلَمَّا رَأَى أَيدِيهُمْ لَا تَصِلُ إِلَيهِ نَكِرَهُمْ وَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمِ لُوطٍ(هود/70) وَامْرَأَتُهُ قَائِمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنَاهَا بِإِسْحَاقَ وَمِنْ وَرَاءِ إِسْحَاقَ يعْقُوبَ(هود/71) قَالَتْ يا وَيلَتَى أَأَلِدُ وَأَنَا عَجُوزٌ وَهَذَا بَعْلِي شَيخًا إِنَّ هَذَا لَشَيءٌ عَجِيبٌ(هود/72) قَالُوا أَتَعْجَبِينَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ رَحْمَتُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ عَلَيكُمْ أَهْلَ الْبَيتِ إِنَّهُ حَمِيدٌ مَجِيدٌ(هود/73)
ترجمه: و به تحقیق فرستادگان ما نزد ابراهیم با بشارت آمدند و گفتند: سلام (بر تو). گفت: سلام (بر شما). پس درنگ نکرد که گوسالة بریانی آورد(69) پس چون دید دستهای ایشان به آن گوشت نمی‌رسد (و از آن گوشت نمی‌خوردند) ایشان را نشناخت و در دل ترسی از ایشان گرفت، گفتند: مترس براستی که ما به سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم(70) و زن او ایستاده بود که خندید. پس او را به اسحاق مژده دادیم و از نسل اسحاق یعقوب را (71) گفت: ای وای مرا آیا فرزند آورم و حال آنکه من پیره‌زنم و این شوهرم پیرمرد است براستی که این البته چیزی عجیب است(72) گفتند: آیا از فرمان خدا تعجب می‌کنی؟ رحمت خدا و برکات او بر شما خانواده، بدرستی که او ستودة بزرگوار است.(73)
نکات: حق‌تعالی پس از ذکر قصة حضرت نوح و هود و صالح(ع) بیان قصة حضرت ابراهیم و لوط(ع) را کرده که چون مأمورین إلهی یعنی فرشتگان آمدند نزد ابراهیم برای بشارت‌دادنِ او را به فرزند و برای خبردادن او را به هلاکت قوم لوط، حضرت ابراهیم(ع) که بسیار مهمان دوست بود فوری گوساله‌ای بریان کرد و برای ایشان حاضر نمود ولی دید ایشان دست به سوی غذا دراز نمی‌کنند. چون هرگاه دشمنی به کسی وارد می‌شد از غذای او نمی‌خورد، ابراهیم(ع) ملائکه را نمی‌شناخت و خیال می‌کرد اینان که غذا نمی‌خورند قصد عداوتی دارند، این است که او را ترس گرفت، و این قصه دلالت داردکه انبیاء(ع) از أمور غیبی و تکوینی بی‌خبرند. و جملة: رَحْمَتُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ عَلَيكُمْ أَهْلَ الْبَيتِ، با اینکه خطاب به زن ابراهیم حضرت ساره است مذکر آمده برای تغلیب، یعنی خانواده‌ای را به خطاب مذکر خطاب می‌کنند باعتبار مدیر ایشان که مرد است. بنابراین در آیة 33 سورة احزاب اگر بگوئیم  إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ، خطاب به زنان رسول خدا(ص) است اشکالی ندارد.آیه 74 الی 76
متن آیه:
فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ الرَّوْعُ وَجَاءَتْهُ الْبُشْرَى يجَادِلُنَا فِي قَوْمِ لُوطٍ(هود/74) إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ(هود/75) يا إِبْرَاهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هَذَا إِنَّهُ قَدْ جَاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَإِنَّهُمْ آتِيهِمْ عَذَابٌ غَيرُ مَرْدُودٍ(هود/76)
ترجمه: پس چون دلهره از ابراهیم برطرف شد و او را بشارت به فرزند آمد با ما دربارة قوم لوط مجادله می‌کرد(74) بدرستی که ابراهیم محققا بردبار دلسوز بازگشت‌کننده بود(75) ای ابراهیم از این اعراض کن، حقیقت این است که فرمان پروردگارت آمده و براستی که عذابی ایشان را خواهد آمد که برگشت ندارد.(76)
نکات: مجادلة حضرت ابراهیم(ع) چون با مأمورین إلهی بوده، خدا فرموده با ما مجادله می‌کرد، و این مجادله برای عدم رضا به فرمان إلهی نبود و لذا خدا او را تمجید کرده که او بردبار دلسوز بود. معلوم می‌شود که مجادلة حضرت ابراهیم(ع) از دلسوزی برای قوم لوط بوده تا شاید خدا به ایشان رحم کند و عذابشان نکند، و لذا چون ملائکه گفتند: *إِنَّا مُهْلِكُو أَهْلِ هَذِهِ الْقَرْيَةِ&  ابراهیم(ع) گفت: اگر پنجاه مرد مؤمن در آن باشد آیا هلاکشان می‌كنید؟ گفتند: نه. گفت اگر چهل نفر باشد؟ گفتند: نه. گفت: سی نفر باشد چطور؟ گفتند: نه. تا به ده نفر رسید؟ گفتند: نه. گفت: اگر در آن قریه یک مرد مسلمان باشد آنرا هلاک می‌کنید؟ گفتند: نه. گفت بدرستی که لوط(ع) در آن قریه است؟ گفتند: ما داناتریم و او را نجات می‌دهیم. آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ وَبَشِّرِ الَّذِين آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ كُلَّمَا رُزِقُواْ مِنْهَا مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقاً قَالُواْ هَذَا الَّذِي رُزِقْنَا مِن قَبْلُ وَأُتُواْ بِهِ مُتَشَابِهاً وَلَهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَهُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ‏

ترجمه: و به آنانکه ایمان آورده و کارهای شایسته نموده‌اند بشارت بده که برای ایشان باغهائی است که از زیر درختان آنها نهرها جاری است، هر زمان که از میوه‌های آن روزی ایشان گردد گویند این همان است که از پیش‌روزی ما شده بود و برای ایشان میوه‌های شبیه به هم(در طعم و لذت و رنگ) آورده شود و مخصوص ایشانست در آن باغها زنان پاکیزه و پ