 ابی شیبه 3/91
8) مصنف ابن ابی شیبه 3/91
9) مصنف عبدالرزاق 9/800
10) مصنف ابن ابی شیبه 3/87، جمع الجوامع 2/1401- بوسیدن همسر در حال احرام
علی (رض) می‌گوید: هر کسی در حال احرام زنش را ببوسد، باید گوسفندی ذبح کند(1) .
 2-کشتن حیوان مهاجم در حال احرام
 مجاهد از علی (رض) روایت می‌کند که‌ اگر کفتار به فرد محرم حمله کرد باید آن را بکشد و اگر قبل از آن که به او حمله کند آن را کشت، بر او ذبح یک گوسفند واجب می‌شود (2)  و دلیلش فرموده‌ الهی است که می‌فرماید:
(فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ) (البقره/ 173)
(هر کس که مجبور شد بدون آن که تجاوز کند گناهی بر اونیست).
چون اگر فرد در حال احرام حیوان مهاجم را نکشد، حیوان او را خواهد کشت، بنابراین او مجبور است آن را بکشد و حیوانی که حمله می‌کند از جمله حیوانات موذی به حساب می‌آید که کشتن آن جایز است (3) .
3- کشتن کلاغ
از دیدگاه علی (رض) فرد مُحرم می‌تواند کلاغ را بکشد(4) ، چون پیامبر (ص) می‌فرماید: پنج حیوان فاسق و موذی هستند که در حَرَم هم کشته می‌شوند: موش و عقرب و کلاغ و مرغ موش خوار و سگ درنده(5) .
4- شک در طواف
امیر المؤمنین (رض) می‌گوید: هر گاه کعبه را طواف نمودی و ندانستی که طواف را کامل کرده‌ای یا نه، با انجام دادن طواف دیگر شک را رفع کن چون خداوند به خاطر اضافه بودن عذاب نمی‌دهد(6) .
5- فراموشی در طواف
 اگر فردی فراموش کرد و بیش از تعداد سنّت طواف کرد، به آن اضافه کند تا دو طواف شوند، علی رضی الله عنه در مورد مردی که فراموش می‌کند و به جای هفت دور هشت دور طواف می‌کند، می‌گوید: باید شش شوط دیگر بدان اضافه نماید تا چهارده شوط یعنی دو طواف شوند و آنگاه چهار رکعت نماز طواف انجام دهد.(7) 
6- نیابت برای ادای حج
از دیدگاه علی (رض) هر کسی توان مالی برای رفتن به حج داشت، امّا به علّت سالخوردگی یا بیماری توانایی جسمی ‌نداشت، باید کسی دیگر به نیابت از او به حج برود، چنان که ‌ابن حزم و غیره ‌از علی (رض) عنه نقل کرده‌اند(8)  و علی (رض) در مورد پیرمرد سالخورده می‌گوید او باید با نفقه و هزینه خود شخصی را آماده کند تا به نیابت از او حج را انجام دهد (9)  دلیلش حدیثی است که‌ابن عباس روایت می‌کند: زنی از قبیله خثعم گفت: ای پیامبر خدا(ص) پدرم پیرمرد سالخورده‌ای است و حج بر او فرض است، امّا نمی‌تواند روی شتر بنشیند؟ پیامبر (ص) فرمود: تو به نیابت از او حج کن(10)  و این دلیلی است بر اینکه‌از دیدگاه علی و همفکرانش استطاعت و توانایی مالی برای وجوب حج بر مکلف کافی است و در مورد توانایی جسمی‌کافی است که با کمک کسی دیگر حج کند، خواه ‌آن فرد را اجاره نماید یا به هر صورتی دیگر او را به جای خود به حج بفرستد(11) .
7- شک در تعداد سنگ‌های پرتاب شده
از دیدگاه‌ امّام علی اگر حاجی در تعداد سنگ‌هایی که به جمره‌ها پرتاب کرده شک کرد، آنچه در آن شک دارد را دوباره ‌انجام دهد، ابی مجلز روایت می‌کند که مردی از ابن عمر پرسید و گفت: من جمره را سنگباران کرده‌ام امّا نمی‌دانم شش سنگ زده‌ام یا هفت، گفت: نزد آن مرد یعنی علی برو، مرد به سوی علی (رض) رفت و از او پرسید، علی گفت: اگر من در نماز چنین اشتباهی بکنم آن را اعاده می‌کنم، مرد آمد و ابن عمر را از سخن علی آگاه کرد، ابن عمر گفت: راست گفته ‌است، شیخ می‌گوید: گویا منظور علی این بوده‌است که رکعاتی را که در آن شک دارم دوباره می‌خوانم، همچنین سنگ‌هایی که در زدن آن شک هست دوباره زده می‌شوند.(12) 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1) فتح العزیز شرح الوجیز 7/480
2) مصنف ابن ابی شیبه 4/6
3) فقه‌الامام 1/403
4) مصنف ابن ابی شیبه 4-94
5) سنن ترمذی 1/166 حسن صحیح
6) مصنف ابن ابی شیبه 4/96
7) مصنف عبدالرزاق ش 9814
8) المحلی 7/61، المغنی 30/228
9) المحلی 7/61
10) مسلم 2/974 ش 7335
11) فقه‌الامام علی 1/420
12) بیهقی 5/149 نقل از فقه‌الامام علی 1/4181- یافتن حیوان اندکی قبل از مرگ آن
اگر اندکی پیش از مرگ حیوان، کسی آن را ذبح کند خوردن آن جایز است و از دیدگاه علی (رض) علامت زنده بودن حیوان قبل از ذبح این است که ‌یکی از اعضایش بعد از ذبح تکان بخورد(1)  و او می‌گوید: حیوانی که ضربه خورده ‌یا حیوانی دیگر او را شاخ زده‌یا از جای بلندی افتاده ‌است؛ اگر در حالی یافته شد که دست یا پایش را تکان می‌داد ذبح می‌شود و از آن خورده می‌شود، (2)  دلیلش فرموده ‌الهی است که می‌فرماید: 
(حُرِّمَتْ عَلَيْکُمُ الْمَيْتَةُ وَالْدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللّهِ بِهِ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيحَةُ وَمَا أَکَلَ السَّبُعُ إِلاَّ مَا ذَکَّيْتُمْ) (المائده/ 3).
 (اي مؤمنان! ) بر شما حرام است (خوردن گوشت) مردار، خون (جاري)، گوشت خوك، حيواناتي كه به هنگام ذبح نام غير خدا بر آنها برده شود و به نام ديگران سر بريده شود، حيواناتي كه خفه شده‌اند، حيواناتي كه با شكنجه و كتك كشته شده‌اند، آنهائي كه‌از بلندي پرت شده و مرده‌اند، آنهائي كه بر اثر شاخ‌زدن حيوانات ديگر مرده‌اند، حيواناتي كه درندگان از بدن آنها چيزي خورده و بدان سبب مرده‌اند، مگر اين كه (قبل از مرگ بدآنها رسيده و) آنها را سر بريده باشيد.
وجه ‌استدلال در اینجاست که با حیوانات ذبح شده در همه موارد فوق را استثناء کرده و می‌فرماید:(إِلاَّ مَا ذَکَّيْتُمْ):(مگر اين كه (قبل از مرگ بدآنها رسيده و) آنها را سر بريده باشيد).(3) 
2-  ذبح مسیحیان عرب
از دیدگاه علی (رض) حیواناتی را که عرب‌های مسیحی ذبح می‌کنند حلال نیست، چنانکه طبری و غیره‌ از علی نقل کرده‌اند(4)  و از عبیده سلمانی روایت است که گفت: خوردن حیواناتی که عرب‌های مسیحی ذبح می‌کنند، حلال نیست، چون آنها از آئین مسیحیت فقط به شرابخواری پایبند هستند(5)  در روایتی دیگر آمده ‌است: حیواناتی را که مسیحیان قبیله‌ی بنی تغلب ذبح می‌کنند نخورید چون آنها از آئین مسیحیت تنها به خوردن شراب پایبند هستند(6)  و استدلال نموده به اینکه ‌آنها به آموزه‌ها و حرامها و حلال‌های آیین مسیحیت پایبند نیستند، بنابراین آنها مسیحی به شمار نمی‌آیند، امّا حقیقت امر این است که خداوند متعال زمانی ذبیحه‌ی مسیحی‌ها را برای ما حلال اعلام فرمود که‌ آنها از اصل تعالیم مسیحیت در عقیده و احکام منحرف شده بودند، امّا باز هم خداوند حیواناتی را که ‌آنها ذبح می‌نمایند، حلال نموده و جمهور صحابه و فقها بر همین نظر هستند(7) .
3- حیوانی که‌ از روی غرور و فخر فروشی ذبح می‌شود
 از دیدگاه علی (رض) حیوانی که‌ از روی غرور و فخر فروشی کشته می‌شود، حرام است، از جارود بن ابی سُبره روایت است که گفت: مردی از بنی ریاح که‌ابن وشیل نام داشت و شاعری بزدل بود که فرزدق شاعر با او رقابت و مسابقه داد که هر گاه شتران به آب وارد شدند، هر یک صد تا از شترانشان را بکشند و وقتی شتران به آب آمدند هر دو با شمشیرهایشان بلند شدند و شتران را پی می‌زدند، آنگ