 جايز دانسته اند.

نهان شدن: 
وقتي که فرد مسلمان در سفر يا مکاني است که جاي مخصوصي براي قضاي حاجت وجود ندارد، بايد کارش را در جايي دور از چشم مردم و با رعايت پوشانيدن خويش، به جز آن اندازه از جايي که براي قضاي حاجت بايد بيرون بماند، انجام دهد. از جابر -رضي الله عنه- نقل شده که مي گويد: همراه پيامبر صلى الله عليه و سلم در يک سفر خارج شديم، و رسول الله صلى الله عليه و سلم براي قضاي حاجت نمي رفتند مگر آنکه از ديد همه مخفي مي گشت و کسي او را نمي ديد. [ابن ماجه]
آن حضرت صلى الله عليه و سلم از کنار دو قبر مي گذشت، فرمود: (إنهما ليعذبان، وما يعذبان في كبير: أما أحدهما فكان لا يستتر من بوله، وأما الآخر فكان يمشي بالنميمة.) يعني: «آن دو عذاب مي شوند و در چيز بزرگي عذاب نمي شوند! اما يکي از آن ها از بول (ادرار) پرهيز نمي کرد و ديگري سخن چيني مي کرد.» [متفق عليه]

استنجاء: 
همان پاک نمودن محل بول يا نجاست با آب يا سنگ مي باشد. خداوند سبحان اصحاب -رضوان الله عليهم- را، به خاطر آنکه با آب استنجا مي کردند، مدح نموده و مي فرمايد: {فيه رجال يحبون أن يتطهروا والله يحب المطهرين} [توبه: 108] يعني: «در آن مردانى‏اند كه دوست دارند خود را پاك سازند و خدا كسانى را كه خواهان پاكى‏اند دوست مى‏دارد.»

استجمار: 
استفاده از سه عدد سنگ براي زدودن نجاست مي باشد. اين عمل براي وقتي است که آب در دسترس نبوده و مي توان به جاي سنگ از کاغذ توالت يا چيزي مانند آن نيز استفاده کرد.

ادرار ننمودن در مسير باد: 
تا آنکه نجاست به سويش بازنگردد.

بول نکردن در آب راكد: 
رسول الله صلى الله عليه و سلم از بول نمودن در آب راكد نهى فرموده است. [نسائي]

ادرار ننمودن در سوراخ ها: 
تا مبادا حشره يا آسيبي به او برسد.

نشستن موقع ادرار: 
نشستن هنگام بول نمودن از ايستادن بهتر است، براي آنکه نجاست به سمتش برنگشته و بدنش نجس نشود. اگر از برنگشتن ادرار به طرف خودش مطمئن باشد مي تواند به صورت ايستاده نيز ادرار نمايد.

شستن دست ها و پاکيزه داشتن آن ها: 
مسلمان همواره سعي مي کند که دستانش بعد از قضاي حاجت را با آب و صابون بشويد.

دعاء هنگام خروج: 
پيامبر صلى الله عليه و سلم وقتي از دستشويي خارج مي شد مي فرمود: (غفرانك) يعني: «[الهي! به اميد]آمرزش تو!» [ابوداود] و نيز مي فرمود: (الحمد لله الذي أذهب عني الأذى وعافاني) يعني: «سپاس خدايي را که از من ناپاکي را دور کرد و به من عافيت بخشيد.» [ابن ماجه]

وضوء: 
بلال بن رباح -رضي الله عنه-  بعد از هربار قضاي حاجت وضوء مي گرفت و نماز مي خواند، پيامبر صلى الله عليه و سلم به او فرمود: (يا بلال، حدثني بأرجى عمل عملتَه في الإسلام، فإني سمعت دَفَّ نعليك بين يدي في الجنة (أي: اذكر لي أفضل عمل عملتهَ؛ لأنني سمعت صوت أقدامك في الجنة في رؤيا رأيتها بالأمس). قال بلال: ما عملت عملا أرجى عندي من أني لم أتطهر طهورًا في ساعة من ليل أو نهار إلا صليتُ بذلك الطهور ما كُتِبَ لي أن أصلي.) يعني: «اي بلال! براي من از اميدوار کننده ترين عملي که در اسلام انجام داده اي را بازگو کن، زيرا من صداي کفش هايت را پيشاپيش خود در بهشت شنيدم.
بلال گفت: من عملي انجام نداده ام که اميدوار کننده تر باشد برايم از آنکه هيچ لحظه اي از روز يا شب طهارتي نکردم و وضوئي نگرفتم، مگر اينکه با آن طهارت به اندازه اي که برايم مقدور شده بود نماز گزاردم.» [متفق عليه]
....................
مترجم: مسعود
مصدر: سايت نوار اسلام
IslamTape.Comپيامبر صلى الله عليه وسلم براي اصحابش تعريف مي کند که مردي داشت در راهي مي رفت، سخت تشنه شد و دنبال آب مي گشت تا بنوشد. و چاهي را ديد در آن فرو شد و آب آشاميد، و بعد از آن بيرون شد، ناگهان سگي را ديد که از شدت تشنگي زبان از کامش برآمده بود، از تشنگي خاک خيس را مي خورد. با خود گفت: اين سگ هم مثل من به سختي تشنه شده، پس به چاه درآمده کفشش را آب کرده آنرا بدهن خود گرفت، از چاه بالا آمد و سگ را سيراب کرد، خداوند مزد اين عمل را داد و او را آمرزيد. صحابه گفتند: يا رسول الله، آيا در کمک کردن به چارپايان پاداش داده مي شود؟ آن حضرت صلى الله عليه و سلم فرمود: (في كل ذات كَبِد رَطْبَة أجر) يعني: « در(کمک به) هر جگر تازه اي پاداش است.» [متفق عليه]
***
خداوند انسان را خلق کرد و او را کرامت بخشيد و حيوانات را براي خد.مت به او در برآوردن نيازهايش به تسخيرش در آورد. انسان از گوشت و شير آن ها تغذيه نموده و لباس هايش را از پشم و پوست آنان مي سازد و برخي را براي زيبايي و علاقه نگاه مي دارد. 

خداوند متعال مي فرمايد: {والأنعام خلقها لكم فيها دفء ومنافع ومنها تأكلون. ولكم فيها جمال حين تريحون وحين تسرحون. وتحمل أثقالكم إلى بلد لم تكونوا بالغيه إلا بشق الأنفس إن ربكم لرءوف رحيم. والخيل والبغال والحمير لتركبوها وزينة ويخلق ما لا تعلمون} [نحل: 5-8] يعني: « و چارپايان را براى شما آفريد در آنها براى شما [وسيله] گرمى و سودهايى است و از آنها مى‏خوريد * و در آنها براى شما زيبايى است آنگاه كه [آنها را] از چراگاه برمى‏گردانيد و هنگامى كه [آنها را] به چراگاه مى‏بريد * و بارهاى شما را به شهرى مى‏ب رند كه جز با مشقت بدنها بدان نمى‏توانستيد برسيد قطعا پروردگار شما رئوف و مهربان است * و اسبان و استران و خران را [آفريد] تا بر آنها سوار شويد و [براى شما] تجملى [باشد] و آنچه را نمى‏دانيد مي آفريند.»

از جمله آدابي که بايد انسان مسلمان در برخورد با حيوانات رعايت کند، موارد زير مي باشند:
شكر خداوند به خاطر اين نعمت: 
اين کار با استفاده و به کار بستن درست و بجاي آن حيوان و دادن حق خداوند، زکات و صدقات، که در آن است به انجام مي رسد.

مهرباني با حيوانات: 
مسلمان براي حيوانات غذا، آب و مكان مناسبي را مهيا مي کند. عرب همواره به اسب اهميت داده و به تربيت آن همت مي گمارد و مي کوشيد تا اصالت آن را به خوبي محفوظ دارد. پيامبر صلى الله عليه و سلم با عباي خود صورت اسبش را دست مي کشيد. صحابي جليل القدر حضرت ابوقتاده رضي الله عنه گربه اي را ديد که دنبال آب مي گشت، ظرف آب را برايش مايل نمود تا آنکه آب نوشيد و بازگشت.
رسول خدا صلى الله عليه و سلم از زني که وارد آتش دوزخ شده است بخاطر آنکه گربه اي را زنداني کرده و آن را از خوردن و نوشيدن باز داشته است. آن حضرت صلي الله عليه و سلم: (دخلت امرأة النار في هِرَّة ربطتها، فلم تطعمها، ولم تدْعها تأكل من خشاش (حشرات) الأرض) يعني: « زني وارد دوزخ گشت به خاطر گربه ايکه آن را بسته و نه طعامش داده و نه گذاشت که از حشرات و گزندگان زمين بخورد.» [متفق عليه]
همچنين آن حضرت صلى الله عليه و سلم مي فرمايد: (ما من مسلم يغرس غرسًا أو يزرع زرعًا؛ فيأكل منه طير أو إنسان أو بهيمة إلا كان له به صدقة) يعني: «مسلماني نيست که نهالي را بکارد يا کشتي را زراعت نمايد و از آن پرندگان يا انساني بخورد مگر آنکه براي او بخاطر آن صدقه اي نباشد.» [مسلم]

بار بيش از طاقت بر آنان سوار نکنند: 
مسلمان با سوار کردن باري بيش از