وضو  نداشتید،  صورتتان  را  و  دستهایتان  را  تا  آرنج  بشوئید  و  سرتان  را  مسح‌ كنید  و  پاهایتان  را  تا  قوزكهای  آنها  نیز  بشوئید،  و  اگر  جنب  بودید  غسل ‌كنید  (‌آنگاه  نماز  بگزاید)  ]"[2].   

و  ابن  عمر رضی  الله  عنهما گفته  است‌ كه‌:  پیامبر صلی الله علیه و سلم  فرمود:" (لا يقبل الله صلاة بغير طهور، ولا صدقة من غلول)  [‌خداوند  نماز  بدون  پاكی‌ (‌داشتن  وضو  و  جنب  نبودن‌)  و  صدقه  و  بخشش  از  مال  دزدی  را  نمی‌پذیرد]"‌.  جز  بخاری  همه  محدثین‌،  آن  را  روایت  كرده‌اند .  

3- با‌یستی  تن  و لباس  و  مكا‌نی ‌كه  در آن  نما‌ز گزارده  می‌شود  از  هرگونه  پلیدی محسوس  پا‌ك  و  بدور  با‌شد:  

البته‌،  این  شرط  در  صورتی  است‌ كه  نمازگزار،  بتواند  آن  را  مراعات‌ كند،  ولیكن  اگر  نتواند  آن  را  مراعات‌ كند،  با  وجود  آن  پلیدی‌،  نیز  نماز  خود  را  می‌گزارد،  و  بعداً  اعاده  و  دوباره  بجای  آوردن  آن  لازم  نیست‌.  دلیل  شرعی  پاكی  تن  حدیثی  است ‌كه  از  انس  روایت  شده  است‌كه‌:  پیامبر صلی الله علیه و سلم  فرمود:" (تنزهوا من البول، فإن عامة عذاب القبر منه) [خود  را  از  ادرار  پاك ‌كنید،  زیرا  بیشتر  عذاب  قبر  در  اثر  آن  پیش  می‌آید]"‌.  دارقطنی  آن  را  روایت  كرده  و  آنرا  ‌“‌حسن‌“  دانسته  است‌.  از  علی‌ رضی الله عنه  روایت  شده  است  كه  گفت‌:  من  فراوان “‌مذی‌“  داشتم  بنا  برعایت  مقام  فاطمه  دختر  پیامبر صلی الله علیه و سلم،  خودم  از  ایشان  سوال  نكردم‌،  بلكه ‌كسی  را  به  حضور  ایشان ‌فرستادم  تا  در‌باره  حكم  آن  از  پیامبر صلی الله علیه و سلم سوال ‌كند،  آنكس  از  پیغمبر صلی الله علیه و سلم  پرسیده  بود  و  ایشان  فرموده  بود:" (توضأ واغسل ذكرك) [وضو بگیر و  شرمگاه  خود  را  بشوی‌]"‌.  بخاری  و  دیگران  آن  را  روایت‌ كرده‌اند.  و  باز  هم  از  عایشه  رضی  الله  عنها  روایت  شده  است ‌كه  پیامبر صلی الله علیه و سلم به  مستحاضه  (‌زن  همیشه  در  حیض‌)  فرموده  است‌:" (اغسلي الدم عنك وصلي)[خود  را  از  خون  بشوی  و  نماز  بگزار]"‌.

و  اما  دلیل  پاكی  لباس‌:  خداوند  می‌فرماید:" (وثيابك فطهر)  [و  جامه‌ات  را  پاكیزه  گردان]"‌.

از  جابر  بن  سمره  روایت  شده  كه  گفت‌:  شنیدم  مردی  از  پیامبر صلی الله علیه و سلم  سوال  كرد:" : أصلي في الثوب الذي آتي فيه أهلي؟ قال: (نعم إلا أن ترى فيه شيئا فتغسله [‌آیا  می‌توانم  در  جامه‌ای ‌كه  در  آن  با  همسر  خود  نزدیكی‌ كرده‌ام‌،  نماز  بجای  آورم‌؟ ‌گفت‌:  آری‌،  مگر  چیزی  در آن  ببینی‌،‌ كه  آنوقت  باید  آن  را  بشوئی‌]"‌.  احمد  و ابن  ماجه  آن  را  با  سندی  كه  راویان  آن  مورد  اطمینان  هستند،  روایت ‌كرده‌اند.  از معاویه  روایت  شده  است‌ كه  گفت‌:  از  ام  المومنین  ام  حبیبه  (‌خواهرش‌)  سوال ‌كردم‌:  آیا  پیامبر صلی الله علیه و سلم  در  جامه‌ای ‌كه  در آن  با  همسران  خود  نزدیكی  می‌كرد،  نماز  می‌گزارد؟ ‌گفت‌:  آری‌،  اگر آن  جامه  پلید  نمی‌شد“‌‌.  احمد  و  صاحبان  سنن  مگر  ترمذی  آن  را  روایت  كرده‌اند.  از  ابوسعید  روایت  شده  است‌ كه‌:  پیامبر صلی الله علیه و سلم  نماز  را  شروع‌ كرد  و  در  اثنای  آن  نعلین  خود  را  در آورد  و  مردم  نیز كفشهای  (‌نعلهای‌)  خود  را  درآوردند،  همینكه  نماز  تمام  شد،  فرمود:" (لم خلعتم)؟ [چرا  نعلهای  خود  را  در آوردید؟‌]"‌گفتند:  ترا  دیدیم ‌كه  در آوردی  ما  نیز  در آوردیم‌،  فرمود:" (إن جبريل أتاني فأخبرني أن بهما خبثا فإذا جاء أحدكم المسجد فليقلب نعليه ولينظر فيهما فإن رأى خبثا فليمسحه بالارض ثم ليصل فيهما) [جبریل  پیش  من  آمد  و  به  من  خبر  داد كه ‌كفشهایم  (‌نعلهایم‌)  ناپاك  و آلوده  است‌،  پس  هرگاه  یكی  از شما  به  نمازگاه  رفت‌،  نعلین  خود  را  وارونه‌ كند  و بدانها  بنگرد،  اگر در آنها  آلودگی  و  ناپاكی  دید،  جای  آلودگی  را  بر  خاك  بمالد،  سپس  در  آنها  نماز  بگزارد]"‌.  احمد  و  ابوداود  و  حاكم  و  ابن  حبان  و  ابن  خزیمه  آن  را  روایت‌ كرده‌اند،  ابن  خزیمه  آن  را  ‌“‌صحیح‌‌“  دانسته  است  -‌البته  آنوقت  مسجد  مفروش  نبود  واكنون  فقط  در صحرا  این  حالت  پیش  می‌آید  -‌.

 از  این  حدیث  مستفاد  سمی گردد كه  هرگاه  نمازگزاری  به  نماز  شروع‌ كرد  و  در  جامه‌اش  آلودگی  بود،‌ كه  از آن  بی‌اطلاع  بود،  یا  آن  را  فراموش  نموده  بود،  سپس  در  اثنای  نماز  متوجه  آن  آلودگی ‌گردید،  بر  وی  واجب  است ‌كه  آن  آلودگی  را  برطرف  نماید،  سپس  به  نمازش  ادامه  دهد  و از همانجا كه  بجای  آورده  بود  شروع‌ كند  و آن  را  به  اتمام  برساند  و  اعاده  آن  لازم  نیست‌.

 و اما  دلیل  طهارت  و  پاكی  محلی‌ كه  در آن  نماز گزارده  می‌شود:  ازابوهریره  روایت شده  است‌ كه‌:  یك  نفر عرب  بیابانی  در مسجد  ادرار كرد،  مردم  به  طرف  او رفتند  تا  او  را كتك  بزنند،  پیامبر صلی الله علیه و سلم  فرمود:" (دعوه وأريقوا على بوله سجلا من ماء، أو ذنوبا (1) من ماء، فإنما بعثتم ميسرين ولم تبعثوا معسرين      [‌او را  بحال  خود  بگذارید  و  یك  سطل  آب  بر  جای  ادرار  او  بریزید،  بی‌گمان  رسالت  شما  آنست‌ كه ‌كار  را  بر مردم  آسان  بگیرید،  نه  اینكه ‌كار  را  بر مردم  سخت  و  تنگ  بگیرید]‌’‌’‌.  همه  محدثین  مگر  مسلم  آن  را  روایت  كرده‌اند  .

شوكانی  دلایل ‌كسانی  را كه  طهارت  لباس  را  شرط  می دانند  مورد  مناقشه  قرار  داده  و گفته‌:  اگر  این  دلایل  درست  باشد  مفید  آنستكه  پاكیزگی  لباس  برای  نمازگزار  واجب  است‌،  پس  هر كس  نماز  بگزارد  و  لباسش  آلوده  باشد،  او  واجبی  را  ترك‌ كرده  است‌،  اما  نمازش  باطل  نیست‌،  پس  طهارت  و  پاكی  لباس  شرط  صحت  و  درستی  نماز  نیست  اگر چه  واجب  هم  هست‌.

دركتاب  ‌“‌الروضه  الندیه‌“‌  آمده  است  كه‌:  جمهور  فقهاء‌،  سه  طهارت  را  در  نماز  واجب  می‌دانند:

-  طهارت  تن  

-  طهارت  لباس  

-  طهارت  جایی‌ كه  در  آن  نمازگزارده  می‌شود.

گروهی  آن  را  شرط  صحت  و  درستی  نماز  می‌دانند،  و گروهی  آن  را  سنت  می‌دانند،  در  حقیقت  این  طهارتها  واجب  هستند.  بنابر این  اگر كسی  لباسش  آلوده  باشد  و  بعمد  در آن  نماز  بگزارد،  واجبی  را  ترك ‌كرده  و  نمازش  درست  می‌باشد.  

4-ستر  عو‌رت  (‌پوشانیدن  شرمگاه‌)‌:
دلیل  آن  آیه  زیر  است‌:" (يا بني آدم خذوا زينتكم عند كل مسجد [ای  فرزندان  آدم  زینت  خود  را  نزد  هر مسجدی  (‌و  یا  در هر  زمان  سجده  و  نمازی‌)  با  خود  بگیرید]"  (‌اعراف‌/  ٣١)‌.

مراد  از زینت  چیزی  است‌ كه  شرمگاه  را  بپوشاند  و  مراد  از  مسجد  نماز  است‌،  یعنی  بهنگام  نماز  عورت  و  شرمگاه  خود  را  بپوشانید.  از سلمه  بن  الاكوع  روایت  شده  است ‌كه  گفت‌: ‌گفتم  ای  رسول  خدای‌،  آیا  در  پیراهن  (‌بلند  و  باز  خود)  نماز  بگزارم‌؟  فرمود:" (نعم زرره ولو بشوكة )[‌آری‌،  ولی  آن  را  دگمه  بیندازید  و  بخیه  كنید  و  ببندید  حتی  اگر با  خاری  هم  باشد]"  بخار