فتن به نماز عيد فطر
521 ـ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ (رض) قَالَ: كَانَ رَسُولُ الله (ص) لا يَغْدُو يَوْمَ الْفِطْرِ حَتَّى يَأْكُلَ تَمَرَاتٍ. وفي رواية عنه قال: وَيَأْكُلُهُنَّ وِتْرًا. (بخارى: 953)
ترجمه: انس ابن مالك (رض) مي‏گويد: رسول الله (ص) روز عيد فطر تا چند عدد خرما نمي خورد، به عيدگاه تشريف نمي‏برد. و در روايتي ديگر آمده است كه در خوردن آنها، عدد فرد را رعايت مي‏كرد.
 
باب (15): كسي كه مي گويد: ايمان يعني عمل كردن
25 ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) سُئِلَ: أَيُّ الْعَمَلِ أَفْضَلُ؟ فَقَالَ: «إِيمَانٌ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ». قِيلَ: ثُمَّ مَاذَا؟ قَالَ: «الْجِهَادُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ». قِيلَ: ثُمَّ مَاذَا؟ قَالَ: «حَجٌّ مَبْرُورٌ». (بخارى:26) 
ترجمه: از ابو هريره (رض) روايت است كه مي گويد: از رسول الله (ص) سؤال شد: كدام عمل، بهتر است؟ فرمود: ايمان به خدا و رسولش. پرسيدند: سپس چه كاري؟ فرمود: «جهاد در راه الله». سؤال شد: بعد از آن، چه كاري؟ فرمود: «حج مقبول». 

باب (3): خوردن در روز عيد قربان
522 ـ عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ (رض) قَالَ: سَمِعْتُ رَسُوْلُ الله (ص) يَخْطُبُ، فَقَالَ: «إِنَّ أَوَّلَ مَا نَبْدَأُ فِي يَوْمِنَا هَذَا أَنْ نُصَلِّيَ، ثُمَّ نَرْجِعَ فَنَنْحَرَ، فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَقَدْ أَصَابَ سُنَّتَنَا». (بخارى:951)
ترجمه: براء بن عازب (رض) مي‏گويد: شنيدم كه رسول الله (ص) در خطبه روز عيد، فرمود: اولين كاري كه امروز بايد انجام دهيم، اين است كه نماز بخوانيم. سپس، به خانه هاي خود برگرديم و قرباني كنيم. و هركس، چنين كند، به سنت ما عمل كرده است».
523 ـ وَعَنْهُ (رض) قَالَ: خَطَبَنَا النَّبِيُّ (ص) يَوْمَ الاضْحَى بَعْدَ الصَّلاةِ، فَقَالَ:  «مَنْ صَلَّى صَلاتَنَا وَنَسَكَ نُسُكَنَا فَقَدْ أَصَابَ النُّسُكَ، وَمَنْ نَسَكَ قَبْلَ الصَّلاةِ فَإِنَّهُ قَبْلَ الصَّلاةِ وَلا نُسُكَ لَهُ». فَقَالَ أَبُو بُرْدَةَ، خَالُ الْبَرَاءِ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَإِنِّي نَسَكْتُ شَاتِي قَبْلَ الصَّلاةِ، وَعَرَفْتُ أَنَّ الْيَوْمَ يَوْمُ أَكْلٍ وَشُرْبٍ، وَأَحْبَبْتُ أَنْ تَكُونَ شَاتِي أَوَّلَ مَا يُذْبَحُ فِي بَيْتِي، فَذَبَحْتُ شَاتِي وَتَغَدَّيْتُ قَبْلَ أَنْ آتِيَ الصَّلاةَ، قَالَ: «شَاتُكَ شَاةُ لَحْمٍ». قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَإِنَّ عِنْدَنَا عَنَاقًا لَنَا جَذَعَةً هِيَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ شَاتَيْنِ، أَفَتَجْزِي عَنِّي؟ قَالَ: «نَعَمْ، وَلَنْ تَجْزِيَ عَنْ أَحَدٍ بَعْدَكَ». (بخارى:955)
ترجمه: براء بن عازب (رض) مي‏گويد: رسول خدا (ص)  در خطبه نماز عيد قربان، فرمود: «هر كس كه مثل ما نماز بخواند و بعد از نماز، مثل ما قرباني كند، قرباني اش بجا مي باشد. و هر كس كه قبل از نماز، ذبح كند، از او پذيرفته نمي شود». راوي ميگويد: دايي من ؛ابوبرده؛ عرض كرد: يا رسول الله ! من قبل از نماز، قرباني خود را ذبح نمودم چون فكر مي‏كردم كه امروز، روز خوردن و نوشيدن است. و همچنين دوست داشتم كه نخست، گوسفندم در خانه ام ذبح گردد. لذا قبل از اينكه به نماز بيايم، از گوشت آن خوردم. آنحضرت (ص) فرمود: «گوسفند تو براي گوشت خوردن، ذبح شده است». ابو برده گفت: ما يك ماده بزغالة خرد سالي داريم كه از دو گوسفند، نزد من پسنديده تراست. آيا قرباني كردن آن، درست است؟ رسول الله (ص) فرمود: «بلي، اما بعد از تو، براي كسي ديگر، جايز نيست».

باب (4): رفتن به عيدگاه بدون منبر 
524 ـ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ (رض) قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) يَخْرُجُ يَوْمَ الْفِطْرِ وَالأضْحَى إِلَى الْمُصَلَّى، فَأَوَّلُ شَيْءٍ يَبْدَأُ بِهِ الصَّلاةُ، ثُمَّ يَنْصَرِفُ، فَيَقُومُ مُقَابِلَ النَّاسِ، وَالنَّاسُ جُلُوسٌ عَلَى صُفُوفِهِمْ، فَيَعِظُهُمْ وَيُوصِيهِمْ وَيَأْمُرُهُمْ، فَإِنْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَقْطَعَ بَعْثًا قَطَعَهُ، أَوْ يَأْمُرَ بِشَيْءٍ أَمَرَ بِهِ ثُمَّ يَنْصَرِفُ. قَالَ أَبُو سَعِيدٍ: فَلَمْ يَزَلِ النَّاسُ عَلَى ذَلِكَ حَتَّى خَرَجْتُ مَعَ مَرْوَانَ، وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ فِي أَضْحًى أَوْ فِطْرٍ، فَلَمَّا أَتَيْنَا الْمُصَلَّى، إِذَا مِنْبَرٌ بَنَاهُ كَثِيرُ بْنُ الصَّلْتِ، فَإِذَا مَرْوَانُ يُرِيدُ أَنْ يَرْتَقِيَهُ قَبْلَ أَنْ يُصَلِّيَ، فَجَبَذْتُ بِثَوْبِهِ، فَجَبَذَنِي، فَارْتَفَعَ فَخَطَبَ قَبْلَ الصَّلاةِ، فَقُلْتُ لَهُ: غَيَّرْتُمْ وَاللَّهِ. فَقَالَ: أَبَا سَعِيدٍ، قَدْ ذَهَبَ مَا تَعْلَمُ. فَقُلْتُ: مَا أَعْلَمُ وَاللَّهِ خَيْرٌ مِمَّا لا أَعْلَمُ، فَقَالَ: إِنَّ النَّاسَ لَمْ يَكُونُوا يَجْلِسُونَ لَنَا بَعْدَ الصَّلاةِ، فَجَعَلْتُهَا قَبْلَ الصَّلاةِ. (بخارى:956)
ترجمه: ابوسعيد خدري (رض) مي‏گويد: رسول الله (ص) روز عيد فطر و عيد قربان، به عيدگاه مي رفت و اولين كاري كه انجام مي‏داد، برگذاري نماز بود. پس از اتمام نماز، مقابل نمازگزاراني كه در صفها نشسته بودند، مي ايستاد و به موعظه آنها مي پرداخت، آنان را وصيت  مي كرد و دستورات لازم را صادر مي فرمود. و اگر مي خواست لشكري را به جايي اعزام نمايد، يا دستور انجام كار ديگري بدهد، در همانجا اقدام مي كرد. آنگاه، بر مي گشت. راوي مي گويد: پس از رسول خدا (ص)  مردم به همين شيوه عمل مي كردند تا زمان مروان، فرا رسيد. روزي با مروان كه حاكم مدينه بود به عيدگاه رفتم. در آنجا، منبري وجود داشت كه كثير بن صلت آن را ساخته بود. ناگهان، متوجه شدم كه مروان مي خواهد قبل از نماز، بالاي منبر برود و خطبه بخواند. من لباسش را گرفتم و  او را پايين كشيدم. ولي  او خود را از دست من، رها ساخت و  بالاي منبر رفت و قبل از نماز، بايراد خطبه پرداخت. گفتم: بخدا سوگند، شما سنت رسول الله (ص) را تغيير داديد. مروان گفت: اي ابوسعيد! آنچه را تو ميداني اكنون نمي‏شود بر آن عمل كرد. گفتم: به خدا سوگند، آنچه را كه مي‏دانم، بهتر است از آنچه كه نمي‏دانم. ( يعني خطبه بعد از نماز، بهتر است از خطبه قبل از نماز). مروان گفت: چون مردم بعد از نماز، براي شنيدن خطبه ما نمي‏نشينند، بدينجهت آنرا قبل از نماز، خواندم.
 
باب (5): پياده و سواره رفتن به عيدگاه و 
نماز خواندن بدون اذان و اقامه
525 ـ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِاللَّهِ رَضِيَ الله عَنْهُمَا قَالا: لَمْ يَكُنْ يُؤَذَّنُ يَوْمَ الْفِطْرِ وَلا يَوْمَ الأَضْحَى. (بخارى:960)
ترجمه: ابن عباس و جابر بن عبد الله رضي الله عنهم مي‏گويند: روز هاي عيد فطر و عيد قربان، براي نماز عيد، اذان گفته نمي‏شد.
باب (6): خطبه عيدين بعد از نماز است
526 ـ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ الله عَنْهُمَا قَالَ: شَهِدْتُ الْعِيدَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (ص) وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمَانَ رَضِيَ اللَّه عَنْهمْ، فَكُلُّهُمْ كَانُوا يُصَلُّونَ قَبْلَ الْخُطْبَةِ. (بخا