راين‌ صعود خويش، به‌ دست‌آويزي‌ محكم‌ و ريسماني‌ متين‌ كه‌ در آن‌ كوه‌ فروآويخته‌ شده‌ است‌ چنگ‌ مي‌زند و به‌ مدد آن‌ دست‌آويز، به‌ آن‌ كوه‌ بالا مي‌رود تا به‌ قله‌ آن‌ مي‌رسد.
«و بازگشت‌ كارها به‌سوي‌ الله است‌» نه‌ به‌سوي‌ غير وي‌ و پاداش‌هايتان‌ را از او دريافت‌ مي‌كنيد نه‌ از غير وي‌ پس‌ با نيروي‌ ايمان‌ و صلابت‌ عمل، به‌ اوجگاه‌ رضاي‌ او صعود كنيد.
 
سوره لقمان آيه  23
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَن كَفَرَ فَلَا يَحْزُنكَ كُفْرُهُ إِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوا إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هركه‌ كافر شد، نبايد كفر وي‌ تو را اندوهگين‌ كند» زيرا كفر وي‌ به‌ تو زياني ‌نمي‌رساند «بازگشتشان‌ به‌سوي‌ ماست‌ و آنان‌ را از آنچه‌ كرده‌اند آگاه‌ مي‌كنيم‌» يعني: آنان‌ را از اعمال‌ زشت‌ و ننگينشان‌ خبر مي‌دهيم‌ و در برابر آن‌ مجازاتشان‌ مي‌كنيم‌ «در حقيقت‌ خدا به‌ راز دلها داناست‌» و هيچ‌ چيز از اين‌ رازها بر او پنهان‌ نمي‌ماند زيرا رازها در نزد خداوند (ج) مانند امور علني، آشكار است‌ بنابراين، حق‌ تعالي‌ با آنان‌ به‌ حسب‌ علم‌ خويش‌ درباره‌شان‌ رفتار مي‌كند.
 
	سوره لقمان آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ نُمَتِّعُهُمْ قَلِيلاً ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ إِلَى عَذَابٍ غَلِيظٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنان‌ را اندكي‌ برخوردار مي‌سازيم‌» يعني: كفار را در دنيا مدت‌ اندكي‌ مجال ‌مي‌دهيم‌ تا از آن‌ برخوردار و بهره‌مند شوند پس‌ اين‌ بهره‌مندي‌ هرچند بسيار باشد، باز هم‌ اندك‌ است‌ زيرا نعمت‌ زوال‌پذير با نعمت‌ هميشگي‌ قابل‌ قياس‌ نيست‌ و كم‌تر از كمترين‌ است‌ «سپس‌ آنان‌ را به‌سوي‌ عذابي‌ سخت‌ ناگزير مي‌سازيم‌» و آنان‌ را با بيچارگي‌ به‌سوي‌ عذاب‌ دوزخ‌ مي‌رانيم‌.
 
	سوره لقمان آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر از آنان‌ بپرسي: چه‌كسي‌ آسمانها و زمين‌ را آفريده ‌است‌؟ قطعا مي‌گويند: خداوند» يعني: اعتراف‌ مي‌كنند به‌ اين‌ كه‌ خداوند (ج) آفريننده‌ آنهاست‌ و جوابي ‌غير از اين‌ ندارند زيرا دلايلي‌ كه‌ آنها را از نسبت ‌دادن‌ آفرينش‌ به‌سوي ‌غير خداوند (ج) باز مي‌دارد، به‌نحوي‌ آشكار و نمايان‌ است‌ كه‌ ناگزير به‌ آن‌ اقرار كرده‌اند «بگو» اي‌ محمد ص! «الحمدلله‌» ستايش‌ از آن‌ خداست‌ بر اين‌ اعتراف ‌شما پس‌ بعد از اين‌ اعتراف، ديگر چگونه‌ غير او را مي‌پرستيد و معبودان‌ باطل‌ را براي‌ وي‌ شريك‌ قرار مي‌دهيد؟ «بلكه‌ اكثرشان‌ نمي‌دانند» يعني: نمي‌نگرند و تدبر نمي‌كنند تا بدانند كه‌ فقط آفريننده‌ اين‌ چيزهاست‌ كه‌ سزاوار پرستش‌ مي‌باشد، نه‌ غير وي‌.
 
	سوره لقمان آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنچه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌ از آن‌ خداست‌» در ملك‌ و در آفرينش‌ پس ‌غير وي‌ به‌هيچ ‌وجه‌ سزاوار پرستش‌ نيست‌ «درحقيقت، خدا همان‌» ذات‌ «بي‌نياز است‌» از غير خويش‌ و «حميد» است، يعني‌ سزاوار حمد و ستايش‌ است‌؛ هرچند هم‌ كسي‌ حمد او را نگويد.
 
	سوره مريم آيه  82
‏متن آيه : ‏
‏ كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«نه‌ چنين‌ است‌، به‌ زودي‌ عبادتشان‌ را انكار مي‌كنند» يعني‌: قضيه‌ چنان‌ نيست‌ كه ‌آنان‌ پنداشته‌اند بلكه‌ به‌ زودي‌ آن‌ معبودان‌، پرستش‌ كفار را براي‌ خود محكوم ‌كرده‌ و اين‌ صفت‌ را از خود نفي‌ مي‌كنند؛ آن‌ روز كه‌ خداي‌ سبحان‌ آنها را گويا و ناطق‌ گرداند «و ضد آنان‌ مي‌گردند» يعني‌ خداياني‌ كه‌ از سوي‌ اين‌ پرستشگران ‌گمراه‌ مايه‌ عزت‌ پنداشته‌ مي‌شدند پس‌ از آن‌ همه‌ دوستي‌ و علاقه‌ و ايماني‌ كه‌ نثار آنها كرده‌اند، دشمن‌ و مخالفشان‌ مي‌شوند.
	 سوره لقمان آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ أَنَّمَا فِي الْأَرْضِ مِن شَجَرَةٍ أَقْلَامٌ وَالْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِن بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ كَلِمَاتُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر همه‌ درختان‌ زمين‌ قلم‌ شوند و دريا مركب‌ و هفت‌ درياي‌ ديگر به‌ آن‌ مدد برساند، كلمات‌ الهي‌ به‌ پايان‌ نرسد» يعني: اگر درختاني‌ كه‌ در دنياست‌ همه‌ قلم ‌شوند و آب‌ دريا همگي‌ جوهر و مركب‌ گردد آن‌گاه‌ كلمات‌ خداوند (ج) كه‌ چون ‌بخواهد با آنها سخن‌ مي‌گويد ـ كه‌ اين‌ كلمات‌ عبارت‌ از علم‌ خداوند (ج) و امر وي‌ هستند ـ با آن‌ قلمها و مركبها نوشته‌ شود، قطعا آب‌ دريا به‌پايان‌ مي‌رسد درحالي‌ كه‌ كلمات‌ خدا(ج) به‌پايان‌ نرسيده ‌است، هرچند در پشت‌ سر آن‌ دريا هفت ‌دريايي‌ ديگر باشد كه‌ به‌ آن‌ مدد رسانده‌ و به‌ ياري‌ آن‌ دريا آمده‌ باشد. ذكر عدد هفت‌ بر وجه‌ مبالغه‌ است‌ نه‌ بر وجه‌ حصر زيرا در كلام‌ عرب‌ عدد هفت‌ و هفتاد وهفتصد براي‌ تعبير از كثرت‌ به‌كار مي‌روند «بي‌گمان‌ خداوند غالب‌ با حكمت ‌است‌» غالب‌ است‌؛ زيرا چيزي‌ او را عاجز نمي‌تواند كرد، حكيم‌ است‌ در خلق، امر، شرع‌ و تمام‌ امور پس‌ هيچ‌ فردي‌ از مخلوقاتش‌ از دايره‌ حكمت‌ و علمش ‌بيرون‌ نيست‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ آمده‌ است: چون‌ آيه‌  (‏ وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُم مِّن الْعِلْمِ إِلاَّ قَلِيلاً ‏) «اسراء/85» درباره‌ يهود نازل‌ شد، آنان‌ گفتند: چگونه‌ به‌ ما اندكي‌ از علم‌ داده‌ شده‌ در حالي‌ كه‌ خداوند (ج) تورات‌ را كه‌ در آن‌ كلام‌ و احكام‌ وي‌ است‌ به‌ ما داده‌ است‌؟ پس‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ شد.
 
سوره لقمان آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ مَّا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ إِلَّا كَنَفْسٍ وَاحِدَةٍ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آفريدن‌ و برانگيختن‌ شما، جز مانند آفريدن‌ و برانگيختن‌ يك‌ تن‌ نيست‌» يعني: قدرت‌ خداوند (ج) بر آفرينش‌ و برانگيختن‌ همه‌ خلق‌ در روز قيامت، همانند قدرت‌ وي‌ بر آفرينش‌ يك‌ تن‌ است‌ پس‌ اندك‌ و بسيار در پيشگاه‌ قدرت‌ وي‌ يكسان‌ مي‌باشد، از آن‌ روي‌ كه‌ خداوند متعال‌ بر همه‌چيز قادر و تواناست‌ «بي‌گمان‌ خداوند شنواست‌» براي‌ هر آنچه‌ كه‌ شنيدني‌ است‌ «بيناست‌» به‌ هرآنچه‌ كه‌ ديدني ‌است‌.
مفسران‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ گفته‌اند: آيه‌ كريمه‌ درباره‌ ابي‌بن‌خلف‌ و جمعي ‌ديگر از مشركان‌ نازل‌ شد كه‌ به‌ رسول‌‌خدا‌ص گفتند: خ