داي‌ سبحان‌ را شنيدند، آن‌ را با انكار تلقي‌ كرده‌ و نسبت‌ به‌ آن‌ اظهار ناآشنايي‌ كردند «آيا براي ‌چيزي‌ سجده‌ بريم‌ كه‌ تو به‌ ما فرمان‌ مي‌دهي‌» يعني: براي‌ رحماني‌ سجده‌ بريم‌ كه‌ تو ما را به‌ سجده‌ كردن‌ براي‌ او فرمان‌ مي‌دهي‌؟ «و بر رميدنشان‌ مي‌افزايد» يعني: فرمان‌ دادن‌ به‌ سجده‌ بر نفرت‌ و رمندگي‌شان‌ از دين‌ و دوري‌شان‌ از آن‌ مي‌افزايد.
علما بر اين‌ امر كه‌ اين‌ آيه‌ از آيات‌ سجده‌ تلاوت‌ است‌، اتفاق‌ نظر دارند.
 
	سوره فرقان آيه  61
‏متن آيه : ‏
‏ تَبَارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّمَاء بُرُوجاً وَجَعَلَ فِيهَا سِرَاجاً وَقَمَراً مُّنِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مبارك‌ است‌ آن‌ كسي‌ كه‌ در آسمان‌ برجهايي‌ آفريده‌ است‌» مراد از بروج: برجهاي‌ ستارگان‌، يعني‌ منازل‌ دوازده‌گانه‌ آن‌ است‌ كه‌ عبارتند از: حمل‌، ثور، جوزا، سرطان‌، اسد، سنبله‌، ميزان‌، عقرب‌، قوس‌، جدي‌، دلو و حوت‌. آنها را «برج‌» يعني‌ قصر بلند ناميدند زيرا ستارگان‌ براي‌ ساكنان‌ خود همچون‌ كاخ‌هاي ‌بلندي‌ هستند «و در آن‌ چراغي‌ قرار داد» يعني: در آسمان‌ خورشيد فروزاني‌ قرار داد «و ماه‌ تاباني‌» كه‌ با طلوع‌ خود زمين‌ را روشن‌ مي‌كند ولي‌ نور آن‌ مانند نور خورشيد، فروزان‌ و گرمابخش‌ نيست‌. شيخ‌ سعيد حوي‌ در تفسير «الأساس‌»مي‌گويد: «در يك‌ قرائت‌ ديگر (سرجا) آمده‌ است‌، سرج‌ جمع‌ سراج‌ است‌ و سراج‌ همان‌ خورشيد است‌ پس‌ آيه‌ كريمه‌ ـ بنابراين‌ قرائت‌ ـ به‌ وجود خورشيدهاي‌ متعدد اشاره‌ مي‌كند نه‌ به‌ يك‌ خورشيد و اين‌ همان‌ معنايي‌ است‌ كه‌ مردم‌ آن‌ را فقط در اين‌ عصر شناخته‌ و دريافته‌ اند. آري‌! دريافته‌ اند كه‌ ستارگان ‌همه‌ خورشيدهايي‌ مانند خورشيد ما هستند ولي‌ از آنجا كه‌ اين‌ ستارگان‌ از ما دورند، كوچك‌ به‌ نظر مي‌رسند».
 
	سوره مريم آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ او را از زيرپاي‌ او ندا داد» يعني‌: چون‌ جبرئيل‌(ع) اين‌ سخن‌ مريم ‌عليهاالسلام‌ را شنيد، او را از فرودست‌ وي‌ ندا داد زيرا جبرئيل‌(ع) در زير آن‌ تل‌ يا در زير آن‌ درخت‌ خرما بود. به‌قولي‌: منادي‌ خود عيسي‌(ع) بود و مادرش‌ را چنين ‌ندا داد؛ «كه‌ اندوه‌ مخور، بي‌گمان‌ پروردگارت‌ از زيرپاي‌ تو جوي‌ آبي‌ پديد آورده‌ است‌» سري‌: جوي‌ آب‌ كوچكي‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ از فرودست‌ مريم ‌برايش‌ جاري‌ كرد تا از آن‌ بياشامد. به‌قولي‌: مراد از سري‌ در اينجا عيسي‌(ع) است ‌زيرا به‌ مردان‌ بزرگ‌ و باعظمت‌، سري‌ مي‌گويند.
 
	سوره فرقان آيه  62
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ أَرَادَ أَن يَذَّكَّرَ أَوْ أَرَادَ شُكُوراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ ذاتي‌ كه‌ شب‌ و روز را جانشين‌ يك‌ديگر قرار داد» كه‌ يكي‌ از آنها در پي ‌ديگري‌ مي‌آيد، سپس‌ اين‌ مي‌رود و آن ‌ديگر مي‌آيد لذا شب‌ و روز در روشنگري ‌و تاريكي‌ و افزوني‌ و كمي‌ از پي‌ يك‌ديگر مي‌آيند «براي‌ كسي‌ كه‌ خواهان ‌پند گرفتن‌ است‌» يعني: چون‌ پندگيرنده‌ عبرت‌آموز، در اختلاف‌ شب‌ و روز بينديشد، به‌ اين‌ حقيقت‌ پي‌ مي‌برد كه‌ انتقال‌ شب‌ و روز از حالي‌ به‌ حال‌ ديگر، ناگزير نقل‌دهنده‌اي‌ دارد «يا» براي‌ كسي‌ كه‌ «خواهان‌ سپاس‌گزاري‌ است‌» و مي‌خواهد كه‌ خداي‌ عزوجل‌ را بر نعمت‌هاي‌ بزرگ‌ و الطاف‌ بسياري‌ كه‌ درآفرينش‌ شب‌ و روز نهاده‌ است‌، شكر و سپاس‌ گزارد.
ابن‌ كثير در تفسير آيه‌ مي‌گويد: «يعني‌ حق‌ تعالي‌ شب‌ و روز را براي‌ تعيين‌ اوقات‌ عبادت‌، پي‌آمد يك‌ديگر قرار داده‌ است‌ پس‌ كسي‌ كه‌ در شب‌ عملي‌ از او فوت‌ شود، آن‌ را در روز جبران‌ مي‌كند و كسي‌ كه‌ در روز عملي‌ از او فوت‌ شود، آن‌ را در شب‌ جبران‌ مي‌كند».
 
سوره فرقان آيه  63
‏متن آيه : ‏
‏ وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَاماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بندگان‌ رحمان‌ كساني‌اند كه‌ بر روي‌ زمين‌ فروتنانه‌ راه‌ مي‌روند» هون: آرامش‌ و وقار، بدون‌ تكبر، گردن‌كشي‌ و فخرورزي‌ است‌. البته‌ مراد اين‌ نيست‌ كه‌ فرمان‌ خداي‌ رحمان‌ اين‌ است‌ كه‌ بندگان‌ به‌ مانند بيماران‌ ـ به‌طور ساختگي‌ و ريايي‌ ـ به‌شكستگي‌ راه‌ روند بلكه‌ مراد اين‌ است‌ كه‌ آنان‌ با عزت‌ و گردن‌فرازيي‌ گام‌ برمي‌دارند كه‌ نشانه‌ مؤمن‌ متواضع‌ براي‌ خدا(ج) است‌ چنان‌كه‌ رسول‌ خدا ص در راه‌ رفتن‌ چنان‌ حركت‌ مي‌كردند كه‌ گويي‌ از مكان‌ بلند و مرتفعي‌ فرود مي‌آيند. بعضي ‌از سلف‌ صالح‌ نيز راه‌ رفتن‌ به‌ پژمردگي‌ و تصنع‌ را مكروه‌ مي‌دانستند تا بدانجا كه‌ روايت‌ شده ‌است: عمر(رض) جواني‌ را ديد كه‌ سست‌ و پژمرده‌ راه‌ مي‌رود، فرمود: تو را چه‌ شده است‌، آيا بيماري‌؟ گفت: نه‌ اي‌ اميرالمؤمنين‌! آن‌گاه‌ عمر(رض) شمشير خويش‌ را بر سرش‌ بلند كرد و به‌ او فرمان‌ داد تا با نيرومندي‌ و چابكي‌ راه‌ برود. «و» بندگان‌ رحمان‌ كساني‌ هستند كه‌ «چون‌ جاهلان‌ آنان‌ را طرف‌ خطاب‌ قرار دهند، با سلام‌ پاسخ‌ مي‌دهند» يعني: بر آزارهايي‌ كه‌ از سوي‌ اهل‌ جهالت‌ و ناداني ‌مي‌بينند، روش‌ تحمل‌ و بردباري‌ را در پيش‌ گرفته‌ و مانند آنان‌ جهالت‌ نمي‌كنند بلكه‌ مي‌گويند: سلام‌! كه‌ اين‌ سلام‌، البته‌ سلام‌ درود و تحيت‌ نيست‌ بلكه‌ سلام ‌متاركه‌ است‌ كه‌ نه‌ در آن‌ خيري‌ است‌ و نه‌ شري‌. يا مراد از «سلام‌» اين‌ است: در برابر جاهل‌ سخني‌ ملايم‌ و حكيمانه‌ مي‌گويند كه‌ از آزار او به‌ سلامت‌ مانند.
 
	سوره فرقان آيه  64
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَقِيَاماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» بندگان‌ رحمان‌ «كساني‌اند كه‌ شب‌ را براي‌ پروردگارشان‌ سجده‌كنان‌ و قيام‌كنان‌ مي‌گذرانند» يعني: آنان‌ تمام‌ شب‌ يا بيشتر قسمتهاي‌ آن‌ را سجده‌كنان‌ بر روهايشان‌ و قيام‌كنان‌ بر پاهايشان‌ در حال‌ نماز و تهجد به‌ روز مي‌آورند.
	سوره فرقان آيه  65
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَاماً ‏
 
‏ترجمه :
«و» بندگان‌ رحمان‌ «كساني‌ اند كه‌ مي‌گويند: پروردگارا! عذاب‌ جهنم‌ را از ما بگردان‌، بي‌گمان‌ عذاب‌ آن‌ پايدار است‌» غرام: لازم‌ و دائمي‌ است‌.
	سوره فرقان آيه  66
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّهَا سَاءتْ مُسْتَقَرّاً وَمُقَاماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌راستي‌ آن‌ بدقرارگاه‌ و 