هر كس‌ از خداوند(ج)  پروا كند، حق‌ تعالي‌ «او را از جايي‌ كه‌ گمان‌ نمي‌برد روزي‌ مي‌دهد» يعني: از راهي‌ كه‌ هرگز به‌ خاطرش‌ نمي‌گذرد و در حسابش ‌نمي‌آيد.در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوذر(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌ خدا ص اين‌ آيه‌ را بر من‌ تلاوت‌ نمودند: (وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجاً2  وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ ...)و چون‌ از تلاوت‌ آن‌ فارغ‌ شدند، فرمودند: «يا أباذر! لو أن‌ الناس‌ كلهم ‌أخذوا بها كفتهم: اي‌ اباذر! اگر همه‌ مردم‌ به‌ آن‌ تمسك‌ ورزند، همه‌ آنان‌ را بسنده ‌است‌». بنابراين‌، كسي‌ كه‌ زنش‌ را طلاق‌ مي‌دهد سپس‌ در هنگام‌ مفارقت‌ و جدايي‌ وي‌ بر سپري‌ شدن‌ عده‌ گواه‌ مي‌گيرد، يا در هنگام‌ رجوع‌ به‌ وي‌ گواه‌ مي‌گيرد، خداوند(ج) براي‌ او از آن‌ تنگنا راه‌ بيرون‌ رفتي‌ قرار مي‌دهد؛ پس‌ فقط كسي‌ در اين‌ تنگنا باقي‌ مي‌ماند كه‌ از احكام‌ خداوند(ج)  در امر طلاق‌ و رجعت ‌مخالفت‌ كند «و هر كس‌ بر خدا توكل‌ كند پس‌ خدا او را كافي‌ است» يعني: هر كس ‌در سختي‌ها و حادثه‌ها بر خداي‌ عزوجل‌ تكيه‌ و اعتماد كند، حق‌ تعالي‌ او را در نگراني‌ و پريشاني‌ وي‌ كافي‌ است‌ و او را از تنگناهاي‌ هر دو سرا به‌ سلامت ‌مي‌رهاند «بي‌گمان‌ خداوند به‌ مراد خويش‌ رسنده‌ است» يعني: چيزي‌ از وي‌ فوت ‌نشده‌ و هيچ‌ مراد و مطلوبي‌ او را عاجز نمي‌گرداند و او سر رشته‌دار كار خويش ‌است‌ و احكام‌ خويش‌ را آن‌ گونه‌ كه‌ خواهد، بر خلقش‌ نافذ مي‌گرداند «به‌ راستي‌خدا براي‌ هر چيزي‌ اندازه‌اي‌ مقرر كرده‌ است» يعني: خداي‌ سبحان‌ براي‌ سختي‌ها و آسوده‌حالي‌ها ميعاد و اندازه‌اي‌ مقرر كرده‌ است‌ كه‌ آن‌ سختي‌ها و آسودگي‌ها با آن‌ ميعاد و اندازه‌ به‌ پايان‌ مي‌رسند بنابراين‌، اگر انسان‌ تقدير الهي‌ را در نظر گرفته‌ و يقين‌ داشته‌ باشد كه‌ همه‌ چيز به‌ تقدير و توفيق‌ اوست‌، در اين‌ صورت‌ جز تسليم‌ به ‌قضا و قدر حق‌ تعالي‌ و توكل‌ بر او، راه‌ ديگري‌ برايش‌ باقي‌ نمي‌ماند. سدي ‌مي‌گويد: «مراد از اين‌ كه‌ خدا براي‌ هر چيزي‌ اندازه‌اي‌ مقرر كرده‌ است‌، مقرر كردن‌ اندازه‌ حيض‌ و عده‌ است‌».
 
سوره طلاق آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ وَاللَّائِي يَئِسْنَ مِنَ الْمَحِيضِ مِن نِّسَائِكُمْ إِنِ ارْتَبْتُمْ فَعِدَّتُهُنَّ ثَلَاثَةُ أَشْهُرٍ وَاللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ وَأُوْلَاتُ الْأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَن يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌ زنان‌ شما كه‌ از حيض‌ نوميد شدند» مراد زنان‌ بزرگسالي‌ هستند كه‌ عادت ‌ماهيانه‌ آنان‌ (حيض) قطع‌ شده‌ و از آن‌ نوميد شده‌اند؛ «اگر به‌ شبهه‌ افتاديد» وندانستيد كه‌ عده‌ آنان‌ چگونه‌ است‌ «پس‌ عده‌ آنان‌ سه‌ ماه‌ است‌ و دختراني‌ كه‌ به‌ سن‌ حيض‌ نرسيده‌اند» به‌ سبب‌ خردسالي‌ و عدم‌ رسيدنشان‌ به‌ حد بلوغ‌ پس‌ عده‌ آنان‌ نيز سه‌ ماه‌ است‌. اما زناني‌ كه‌ ميعاد حيض‌ آنها به‌ سبب‌ بيماري‌ «استحاضه‌» مجهول‌ است‌، يا زناني‌ كه‌ پيوسته‌ خون‌ مي‌بينند پس‌ عده‌ آنان‌ در نزد مالكي‌ها يكسال‌ كامل‌ است‌ چراكه‌ بايد نه‌ ماه‌ را براي‌ از بين‌ رفتن‌ شك‌ حاملگي‌ انتظار بكشند زيرا غالبا مدت‌ حمل‌ نه‌ ماه‌ است‌ و سه‌ ماه‌ هم‌ مدت‌ عده‌ آنان‌ است‌. اما قول‌ مفتي‌به‌ نزد احناف‌ اين‌ است‌ كه‌ عده‌ آنان‌ با هفت‌ ماه‌ به‌ پايان‌ مي‌رسد زيرا مدت‌ طهر آنان‌ دو ماه‌ در نظر گرفته‌ مي‌ شود پس‌ سه‌ طهر آنان‌ مجموعا شش‌ ماه‌ است‌ و احتياطا يك‌ ماه‌ هم‌ به‌ عنوان‌ مدت‌ سه‌ حيض‌ آنها برآورد مي‌شود. ولي‌ شافعي‌ها و حنبلي‌ها برآنند كه‌ عده‌ اين‌ گروه‌ از زنان‌ نيز سه‌ ماه‌ است‌ «و زنان ‌آبستن‌ مدت‌ عده‌شان‌ اين‌ است‌ كه‌ وضع‌ حمل‌ كنند» يعني: عده‌ آنان‌ با وضع‌ حمل‌ به‌پايان‌ مي‌رسد، هرچند ـ از نظر جمهور فقها ـ وضع‌ حملشان‌ يك‌ ساعت‌ بعد از طلاق‌ يا مرگ‌ شوهر نيز اتفاق‌ بيفتد «و هر كس‌ از خدا پروا دارد، خدا براي‌ او در كارش‌ آساني‌اي‌ فراهم‌ مي‌سازد» يعني: كار او را در دنيا و آخرت‌ آسان‌ مي‌گرداند. ضحاك‌ در تفسير آن‌ مي‌گويد: «هر كس‌ از خدا(ج) پروا دارد و مطابق‌ سنت‌ طلاق ‌گويد، خداوند براي‌ او در امر رجعت‌ آساني‌اي‌ پديد مي‌آورد».
از ابي‌بن‌كعب‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: چون‌ آيه‌ سوره‌ «بقره‌» درباره‌ عده‌ تعدادي‌ از زنان‌ نازل‌ شد، اصحاب‌ گفتند: بيان‌ عده‌ تعداد ديگري‌ از زنان‌ ـ يعني‌ بيان‌ عده‌ دختران‌ خردسال‌، زنان‌ بزرگسالي‌ كه‌ حيض‌شان‌ قطع‌ شده‌ است‌ و زنان‌ باردار ـ باقي‌ مانده‌ است‌. پس‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ شد.
 
	سوره طلاق آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ ذَلِكَ أَمْرُ اللَّهِ أَنزَلَهُ إِلَيْكُمْ وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُعْظِمْ لَهُ أَجْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌ حكم‌ خداست‌ كه‌ آن‌ را به‌سوي‌ شما فرستاده‌ است‌ و هر كس‌ از خدا پروا كند» در عمل‌ به‌ احكام‌ وي‌ و رعايت‌ حقوقي‌ كه‌ بر ذمه‌اش‌ واجب‌ است‌؛ «بدي‌هايش‌ را از وي‌ مي‌زدايد» پس‌ او را در برابر آنها محاسبه‌ نمي‌كند «و پاداشش‌ را بزرگ‌ مي‌گرداند» يعني: برايش‌ در آخرت‌ پاداش‌ عظيمي‌ را عطا مي‌كند كه‌ همانا بهشت‌ است‌.
 
﴿ سوره‌ طلاق ﴾
مدنی‌ است‌ و داراي‌ (12) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌ سبب‌ بيان‌ احكام‌ طلاق‌ وعده‌ در آن‌ و نيز افتتاح ‌آن‌ با اين‌ فرموده‌ حق‌ تعالي: (‏ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاء فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ ....)«طلاق‌» ناميده‌ شد.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3185.txt"> آيه  6</a><a class="text" href="w:text:3186.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:3187.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:3188.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:3189.txt"> آيه  10-11</a><a class="text" href="w:text:3190.txt">آيه  12</a></body></html>سوره طلاق آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ سَكَنتُم مِّن وُجْدِكُمْ وَلَا تُضَارُّوهُنَّ لِتُضَيِّقُوا عَلَيْهِنَّ وَإِن كُنَّ أُولَاتِ حَمْلٍ فَأَنفِقُوا عَلَيْهِنَّ حَتَّى يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَأْتَمِرُوا بَيْنَكُم بِمَعْرُوفٍ وَإِن تَعَاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«زنان‌ مطلقه‌ را در همانجايي‌ سكني‌ دهيد كه‌ خود سكني‌ داريد» يعني: آنها را در بعضي‌ از جاي‌ سكناي‌ خودتان‌ مسكن‌ دهيد و اسكان‌ دادنشان‌ حقي‌ است‌ واجب ‌«به‌ قدر طاقت‌ خود» يعني: ايشان