لی با تو پيمان می کنم، که با تو نجنگم و با کسانی که با تو بجنگند همراهی نکنم. پيامبر صلی الله عليه وسلم او را رها کردند. بدنبال آن، وی نزد رفقايش رفته گفت: من از نزد بهترين مردم پيش شما آمدم.

79- السادِس: عنْ عمرَ رضي اللَّهُ عنه قال: سمعْتُ رسولَ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقُولُ: « لَوْ أنَّكم تتوكَّلونَ على اللَّهِ حقَّ تَوكُّلِهِ لرزَقكُم كَما يرزُقُ الطَّيْر، تَغْدُو خِماصاً وترُوحُ بِطَاناً» رواه الترمذي، وقال: حديثٌ حسن.

79-  از عمر رضی الله عنه روايت است که گفت:
شنيدم پيامبر صلی الله عليه و سلم را فرمود: اگر شما بنحوی که شايسته است بر خدا توکل و اعتماد کنيد، همانا شما را خداوند مانند مرغان که صبح گرسنه بر می آيند و شام سير باز می گردند، روزی می دهد.
ش: امام بيهقی در شعب ايمان بيان می دارد که: اين حديث دال بر اين نيست که انسان به کسب روزی و رزق تلاش نورزيده و بر جای بنشيند، بلکه اين را افاده می نمايد که بايد تکاپو و سعی خويش را بدارد. چنانچه پرندگان نيز وقتی احتياج به غذا دارند، در طلب آن بر می آيند. البته در همهء موارد توکل بر خدا را بايد از نظر دور نداشت، رفتن در پی رزق و در تصرف، و غيره و بر اين باور شد که خير از سوی خدا و با قدرت وی می باشد.

982- عن خَولَة بنتِ حكيمٍ رَضي اللَّهُ عنها قالت:سمعْتُ رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقول: «مَنْ نَزلَ مَنزِلاً ثُمَّ قال: أَعُوذُ بِكَلِمات اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَق، لَمْ يضرَّه شَيْءٌ حتَّى يرْتَحِل مِنْ منزِلِهِ ذلكَ » رواه مسلم.

982- از خوله بنت حکيم رضی الله عنها روايت شده که گفت:
از رسول الله صلی الله عليه وسلم شنيدم که می فرمود: آنکه به منزلی فرود آمده و بگويد: أَعُوذُ بِكَلِمات اللَّهِ... پناه می جويم به کلمات تامهء خدا از شر آنچه آفريده است چيزی به او گزند نمی رساند، تا از آن منزل کوچ کند.
ش: مراد از اين کلمات کلام صفت ازلی حق تعالی است.

983- وعن ابن عمرو رَضي اللَّه عنهمَا قال: كانَ رسولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم إذا سَافَرَ فَأَقبَلَ اللَّيْلُ قال: يَا أَرْضُ ربِّي وَربُّكِ اللَّه، أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شرِّكِ وشَرِّ ما فِيك،وشر ماخُلقَ فيك، وشَرِّ ما يدِبُّ عليك، وأَعوذ باللَّهِ مِنْ شَرِّ أَسدٍ وَأَسْود، ومِنَ الحيَّةِ والعقرب، وَمِنْ سَاكِنِ البلَدِ، ومِنْ والِدٍ وما وَلَد » رواه أبو داود.

983- از ابن عمر رضی الله عنهما روايت  شده که گفت:
چون رسول الله صلی الله عليه وسلم سفر می کرد و شب می رسيد می فرمود: يَا أَرْضُ ربِّي وَربُّكِ... ای زمين پروردگار من وتو الله است، از شر تو و شر آنچه در تست و شر آنچه در تو آفريده شده و بر روی تو می خزد به خدا پناه می جويم، پناه می برم به خدا از شر شير و سياه (هر آنچه به نظر رسيده و هنوز شر از آن می رود) و مار و عقرب و ساکن شهر (جن) و پدر (ابليس) و آنچه زاده (شياطين).
984- عن أَبي هُرَيْرَةَ رضيَ اللَّه عنهُ أَنَّ رسول اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « السَّفَرُ قِطْعةٌ مِن العذَاب، يمْنَعُ أَحدَكم طَعامَه، وشَرَابَهُ وَنَوْمَه، فإذا قَضَى أَحَدُكُمْ نَهْمَتَهُ مِنْ سَفَرِه، فَلْيُعَجِّل إلى أَهْلِهِ » متفقٌ عليه. 

984- از ابو هريره رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: سفر پاره ای از عذاب است که يکی از شما را از خوردن و نوشيدن و خواب باز می دارد،  هرگاه کدام يک از شما مقصودش را از سفرش انجام داد، بايد به سوی خانواده اش بشتابد.
985- عن جابرٍ رضي اللَّه عنهُ أَنَّ رسولَ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « إذا أَطالَ أَحدُكمْ الغَيْبةَ فَلا يطْرُقنَّ أَهْلَهُ لَيْلاً » .
وفي روايةٍ أَنَّ رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم نَهى أَنْ يطْرُقَ الرَّجُلُ أَهْلَهُ لَيْلا. متفقٌ عليه.

985- از جابر رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: هرگاه غياب کداميک شما از خانواده اش دراز شود، بايد که از طرف شب بخانه اش نيايد.
و در روايتی آمده که رسول الله صلی الله عليه وسلم منع کرد از اينکه مرد از طرف شب به خانه اش بيايد.
ش: هرگاه کسی بخواهد بعد از سفر طولانی بخانه اش بيايد، بايد قبلاً خانواده اش را در جريان آمدن خود بگذارد و ناگهانی از طرف شب بخانه اش داخل نشود، تا همسرش خود را برای وی کاملاً آماده نموده باشد، و غافلگير نشود.

986- وعن أنسٍ رضي اللَّه عنهُ قال: كانَ رسولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم وسلَّمَ لا يطرُقُ أَهْلَهُ لَيْلا، وكان يَأْتِيهمْ غُدْوةً أَوْ عشِيَّةً . متفقٌ عليه.

986- از انس رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم شب بخانه اش وارد نمی شد، بلکه اول صبح يا سر شب نزد شان می آمد.
در اين مورد حديث ابن عمر رضی الله عنهما است که قبلاً در "باب تکبير المسافر اذا صعد الثنايا" گذشت.

987- وعن أَنسٍ رَضي اللَّهُ عنهُ قال: أَقْبَلْنَا مَعَ النَّبِيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، حَتَّى إذا كُنَّا بِظَهْرِ المَدِينَةِ قال: « آيِبُون، تَائِبُون، عَابِدون، لِرَبِّنَا حَامِدُونَ » فلمْ يزلْ يقولُ ذلك حتَّى قَدِمْنَا المدينةَ» رواه مسلم.

987- از انس رضی الله عنه روايت است که:
با پيامبر صلی الله عليه وسلم باز گشتيم – يعنی از خيبر – تا اينکه بجايی رسيديم که مدينه منوره را ديديم، فرمود: « آيِبُون، تَائِبُون، عَابِدون، لِرَبِّنَا حَامِدُونَ ». و اين را پيوسته می گفت تا به مدينه رسيديم.
988- عن كعب بنِ مالكٍ رضي اللَّه عنهُ أَن رسولَ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم كانَ إذا قَدِمَ مِنْ سَفرٍ بَدأَ بالمَسْجِدِ فَركع فِيهِ رَكْعتَيْن. متفقٌ عليه.

988- از کعب بن مالک رضی الله عنه روايت شده که:
چون رسول الله صلی الله عليه وسلم از سفر می آمد، از مسجد شروع نموده و در آن دو رکعت نماز می گزارد.
989- عن أَبي هُرَيرَةَ رضي اللَّه عنهُ قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم:« لا يَحِلُّ لامْرَأَة تُؤْمِنُ باللَّهِ وَاليَومِ الآخِرِ تُسَافِرُ مَسِيرَةَ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ إلاَّ مَعَ ذِي محْرمٍ عليْهَا » متفقٌ عليه.

989- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: روا نيست برای زنی که به خدا و روز آخرت، ايمان داشته باشد، اينکه به اندازه ای مسافت يک شبانه روز سفر نمايد، مگر همراه کسيکه برايش محرم است.
ش: مسمای سفر برای زن به تنهائی حرام است و اينکه يک شبانه روز گفته، برای آنست که اغلب سفر از آن کمتر نمی باشد و اما سفر با محارم و خدمتگار امين جواز دارد.

990- وعن ابنِ عباسٍ رضي اللَّه عنهما أنه سمع النبي صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقول: « لا يخلُونَّ رَجُلٌ بامْرأةٍ إِلا ومَعَهَا ذُو محْرم، ولا تُسَافِرُ المرْأَةُ إِلاَّ معَ ذِي محْرمٍ » فقال لَهُ رَجُل: يا رسولَ اللَّهِ إنَّ امْرأتي