و نور است، هرگز از تأثیر مداوا نمی‌کاهد و تجربه نیز این را ثابت کرده است.
پیغمبر ص آب وضوی خود را به بعضی از صحابه داد تا برای تبرک آن را بر روی زمینی بپاشند که قبلاً یک پرستشگاه بوده و الان قرار است مسجدی در همانجا احداث شود، پیغمبر ص بعد از دادن آب وضوی خود فرمود: «این آب را بر آن زمین بپاشید که جز پاکی نیفزاید» .
اگر آب متبرک با وضوی پیغمبر ص به جز پاکی نیفزاید، بی‌شک و به طریق اولی آبی که با قرائت کلام پروردگار متبرک شده است نیز به جز پاکی نیفزاید.
س8: آیا اثر [آب دهان، عرق بدن و ...] گرفته شده به همین صورت استعمال می‌شود و یا باید جوشانده شود؟
ج: بهتر است به همان صورت خام استعمال شود، ولی جوشاندن آن هم اشکالی ندارد.
س9: در صورتی که از دو چشم‌زننده، برای یک بیمار واحد، اثر بگیریم، آیا می‌توان آن دو اثر را با هم مخلوط کرد؟
ج: استعمال اثر به صورت مخلوط و یا جداگانه فرقی نمی‌کند و آنچه مهم است اینکه مداوا سریع انجام شود.
س10: آیا گرفتن اثر باعث ایجاد عداوت و دشمنی نمی‌شود؟
ج: گرفتن مقداری اثر از چشم‌زننده به اذن خدا باعث مداوای بیمار می‌شود و چون ظنی بوده و مطمئن نیستیم که توسط آن شخص چشم خورده است، نباید باعث دشمنی گردد.
س11: آیا در صورتی که تعداد زیادی [علاوه بر چشم‌زننده] به دستگیره‌ی دری دست بزنند، و یا از زمان ارتباط او با دستگیره‌ی در مدت زیادی سپری شده باشد، باز هم اثر به دست آمده از آن نافع و سودمند خواهد بود؟
ج: بله. مقصود از استعمال آن انتقال رائحه چشم‌زننده به چشم خورده است و این هدف محقق می‌شود، و بهترین مثال برای اثبات این مطلب بوئیدن و تشخیص رایحه‌ها توسط سگ می‌باشد که بعد از سپری شدن مدت طولانی هم میسر است، و شیطان بهتر از سگ آن رایحه را تشخیص می‌دهد، زیرا در حدیثی از ابوهریره نقل شده است که «شیطان بسیار حسّاس بوده و به سرعت می‌خورد [و از بین می‌برد]، پس مواظب خودتان باشید» .
س12: آیا انسانی که همیشه دعاهای دفع بیماریها و بلاها را می‌خواند، باز هم ممکن است چشم بخورد؟ آیا عالِم نیز چشم می‌خورد؟
ج: بله. چنین انسانی نیز در صورت عصبانیت که از شیطان و وسوسه او نشأت می‌گیرد، در اثر ضعیف شدن تأثیر دعاها، ضعیف‌النفس شده و شیطان می‌تواند در او نفوذ کند.
در مورد چشم خوردن یک عالِم، حادثه ابان بن عثمان دلیل خوبی بر صحت این مطلب است: أبان در حالی که دچار رعشه و لرزه شده بود این حدیث پیغمبر ص را برای شخص دیگری می‌خواند که: «هر کس بگوید: به نام خدایی که با ذکر اسم او هیچ چیزی در آسمان و زمین نمی‌تواند زیان و ضرر برساند و خداست شنوای دانا. در این صورت هیچ چیزی به آن شخص ضرر نمی‌رساند». شخص مقابل با شنیدن این حدیث از أبان با حالت تعجب به او خیره شد، أبان گفت: چرا به من خیره شده‌ای؟ به خدا بر پیغمبر ص دروغ نبسته‌ام ولی خود در اثر عصبانیت به این بیماری دچار شده‌ام.
وقتی که این عالم جلیل‌القدر چشم بخورد در حالی که این حدیث را روایت کرده است، دیگران به طریق اولی چشم می‌خورند، هر کس دچار عصبانیت شود باید دوباره دعای حفظ و صیانت بخواند.
س13: آیا از طریق دشمنی با چشم‌زننده می‌توان از شر او ایمن بود؟
ج: خیر. و این کار درست نیست و تنها راه دفع چشم خوردن، خواندن دعاهای حفظ و صیانت است.
س14: آیا معالجه پزشکی به تنهایی کافی نیست؟
ج: خیر و بلکه اصل در مداوای بیمار قرآن درمانی است، و معالجات پزشکی اسبابی هستند که بعد از تعویذ قرار می‌گیرند. بهتر است بی‌جهت اموال و دارایی فراوانی را صرف معالجه بیماریهای خیالی و آزمایشات آن بیماریها نکنیم که این کار وقت، دارایی و تلاش و کوشش ما را بیهوده هدر داده، بودجه دولتی عظیمی می‌طلبد و به جای این کار می‌توان با قرار دادن یک قانون رسمی مداوای از طریق تعویذ و قرآن درمانی را جایگزین آن سازیم، و برای این کار تعویذکنندگان شایسته را برگزینیم. و بعد از این و در درجة بعدی به سراغ دواهای پزشکی برویم تا به حدیث پیغمبر ص عمل کرده باشیم که فرمودند: «از شفای قرآن و عسل بهره بجویید» .
الحمد لله الذي أنزل الكتاب وخلق المسببات والأسباب، وأشهد أن لا إله إلاَّ الله وهو رب الأرباب، وأشهد أنَّ محمداً عبده ورسوله ص وعلي جميع الآل والأصحاب، وبعد:
این رساله ارزشمند در مورد قرآن درمانی، ادله جواز آن و چگونگی انجام آن را مطالعه نمودم، مولف آن شیخ عبدالله بن شیخ محمد بن عبدالرحمن السدحان یکی از شاگردان بنده است که در تعویذ و قرآن درمانی تخصص داشته و چندین رساله در این باره تألیف کرده که سودمند و مورد استقبال و استفاده فراوان بوده‌اند.
با تجارب صحیح ثابت کرده که به هنگام چشم زدن یکی از شیاطین جنّی راه نفوذ به چشم خورده را یافته و به اذن خدا، طبق قوانین هستی و تقدیر الهی در آن شخص تأثیر می‌کند، همچنانکه پیغمبر اکرم ص فرمودند: چشم زدن حقیقت دارد و اگر قرار بود چیزی بر تقدیر الهی پیشی بگیرد، چشم زدن پیشی می‌گرفت.
مولف در علاج چشم خورده بر شناخت چشم زننده تأکید بسیار دارد و آن را اصل می‌دانـد و ایـن با تأسی از فرموده رسول الله ص است که [به هنگام مداوای سهل] فرمودند: چه کسی را متهم [به چشم زدن] می‌دانید؟ و چنانچه چشم زننده معلوم نشود مداوا از طریق تعویذ و قرآن درمانی صورت می‌پذیرد، چرا که پیغمبر ص فرمودند: «تعویذ و قرآن درمانی جز برای چشم خوردن و تب کردن جایز نیست».
این کتاب در نوع خود، تا آنجا که بنده سراغ دارم، بی‌همتاست و مردم بسیاری از آن بهره‌مند شده‌اند. این کتاب راهکار علاج قرآنی و حدیثی بیماریها را نشان می‌دهد و بیان می‌کند که چگونه از طریق ذکر خدا در همه حال از ضرر و زیان‌ها و اذیت و آزارها در امان بمانیم. همچنانکه خداوند در بیان همیشگی ذکر ذاکران می‌فرماید: ﴿‏ الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ ﴾. (آل عمران: 191).
«همانها كه خدا را در حال ايستاده و نشسته، و آنگاه كه بر پهلو خوابيده‏اند، ياد مي‏كنند».
بنابراین از طریق ذکر مداوم، خدا مسلمان را از آفات و سموم زبان مصون ساخته و از غافلان متمایز می‌کند و نیز از کسانی که خداوند در مورد آنان فرمود: ﴿‏ وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ ‏). (الحشر: 19).
«و همچون كساني نباشيد كه خدا را فراموش كردند، (فرمانهاي او را ترك كردند، يا از او نترسيدند) و خدا نيز آنها را به خودفراموشي گرفتار كرد (به سبب اين كه خدا را در آسوده‌حالي و نعمت فراموش كردند او نيز آنان را در سختي‌ها دچار خودفراموشي گردانيد)».
همانا شیاطین از غفلت آدمی استفاده کرده و فرصت را برای به فراموشی سپردن یاد خدا توسط بنده، غنیمت می‌شمارند. بنابراین ما باید از طریق یاد خدا خودمان را ایمن گردانیم تا از مکر شیطان و یارانش در امان باشیم.
باید توجه کرد که متهم کردن شخصی به چشم زدن نباید ـ آنچنانکه بعضی گمان می‌کنند