 كه‌ در صورت‌ فرودآوردن‌ اين‌ معجزه‌ پيشنهادي‌، فرجام‌ آن‌، چه‌قدر برايشان‌ سنگين‌ و فاجعه‌بار خواهد بود.
 
آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا مِن دَآبَّةٍ فِي الأَرْضِ وَلاَ طَائِرٍ يَطِيرُ بِجَنَاحَيْهِ إِلاَّ أُمَمٌ أَمْثَالُكُم مَّا فَرَّطْنَا فِي الكِتَابِ مِن شَيْءٍ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هيچ‌ جنبنده‌اي‌ در زمين‌ نيست‌ و نه‌ هيچ‌ پرنده‌اي‌ كه‌ با دو بال‌ خويش‌ مي‌پرد مگر آن‌ كه‌ آنها» نيز «امت‌هايي‌ همانند شما هستند» يعني: آنها گروهها و دسته‌هاي ‌گوناگوني‌ همانند شما هستند كه‌ هر يك‌ در پيدايش‌، چگونگي‌ زيست‌، تجمع‌، تغذيه‌، نياز به‌ كارپرداز و مدبر... و غير اين‌ از شئون‌ زندگي‌ خويش‌، داراي‌ نظام‌ وبرنامه‌ مخصوص‌ به‌ خود مي‌باشند و خداي‌ عزوجل‌ آنان‌ را نيز همچون‌ شما آفريده‌ و روزي‌ داده ‌است‌ و اين‌ گروههاي‌ مختلف‌ از مخلوقات‌ خداي‌ عزوجل ‌نيز، در حيطه‌ علم‌ و تقدير و سلطه‌ و احاطه‌ وي‌ قرار دارند. به‌ قولي‌ديگر: (أمثالكم: همانند شما هستند) به‌ اين‌ معني‌ است: اين‌ امتها نيز در ذكر خداي‌ عزوجل‌ و راهيابي‌ فطري‌ به‌سوي‌ وي‌ و برخورداري‌ از هدايت‌ تكويني‌، همانند شما هستند. قيد پرواز پرندگان‌ با (دو بال‌)، براي‌ نفي‌ مجاز و تأكيد بر اراده‌ معناي‌حقيقي‌ پرواز است‌. «در كتاب‌ هيچ‌ چيزي‌ را فروگذار نكرده‌ايم‌» از امور شما و امور اين‌ امت‌ها. مراد از «كتاب‌»، لوح‌ محفوظ است‌ زيرا خداوند متعال‌ تمام‌ حوادث ‌را در آن‌ به‌ ثبت‌ رسانده‌است‌. يا مراد؛ قرآن‌ است‌. يعني: هيچ‌ چيز از آنچه‌ را كه ‌خلق‌ به‌ بيان‌ آن‌ نياز دارند، فروگذار نكرديم‌، مگر اين‌ كه‌ قرآن‌ را فراگير آن‌ساختيم‌.
بيان‌ حقيقت‌ جامعيت‌ و فراگيري‌ قرآن‌ كريم‌ در سياق‌ ذكر انواع‌ جنبندگان ‌زمين‌، به‌ اعجاز علمي‌ قرآن‌ كريم‌ اشاره‌ دارد، كه‌ علم‌ زيست‌شناسي‌ گوشه‌هايي‌ از اين‌ اعجاز را به ‌نمايش‌ گذاشته‌است‌.
«پس‌ همه‌ به‌سوي‌ پروردگارشان‌ محشور مي‌شوند» يعني: همه‌ امت‌هاي‌ مذكور، در قيامت‌ حشر مي‌شوند. اين‌ تعبير براين‌ حقيقت‌ دلالت‌ دارد كه‌ امت‌هاي‌ جنبنده‌ و پرنده‌ نيز همچون‌ بني‌آدم‌ محشور مي‌شوند. از ابوهريره‌(رض)  روايت‌ شده‌است‌ كه‌ فرمود: «هيچ‌ جنبنده‌ و پرنده‌اي‌ نيست‌ مگر اين‌ كه‌ در روز قيامت‌ محشور خواهد شد، آن‌گاه‌ براي‌ برخي‌ از آنها از برخي ‌ديگر قصاص‌ گرفته‌ مي‌شود، حتي‌ ازحيوان‌ شاخ‌دار براي‌ حيوان‌ بي‌شاخ‌، سپس‌ به‌ آن‌ حيوان‌ گفته‌ مي‌شود: به‌ خاك‌تبديل‌ شو! و در اين‌ هنگام‌ است‌ كه‌ كافر مي‌گويد: (يا ليتني‌ كنت‌ ترابا: اي‌ كاش‌من‌ هم‌ خاك‌ بودم‌!). اما به‌ قولي: مراد از «حشر» در اينجا، مرگ‌ اين‌ جانوران ‌است‌. به‌ قولي‌ديگر: مراد از «حشر»، حشر كفار است‌.
 
	آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا صُمٌّ وَبُكْمٌ فِي الظُّلُمَاتِ مَن يَشَإِ اللّهُ يُضْلِلْهُ وَمَن يَشَأْ يَجْعَلْهُ عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ آيات‌ ما را دروغ‌ انگاشتند، كرند» يعني: با گوش‌هايشان‌ سخن‌ حق‌ را نمي‌شنوند «و گنگ‌اند» با زبانهايشان‌ سخن‌ حق‌ را نمي‌گويند «و در تاريكي‌هايند» يعني: در تاريكي‌هاي‌ كفر و جهل‌ و حيرت‌ سرگشته‌اند و به‌ چيزي ‌كه‌ صلاحشان‌ در آن‌ است‌، راهياب‌ نمي‌شوند زيرا از بينايي‌ها و شنوايي‌هايشان ‌بهره‌ نمي‌گيرند، از اين‌ رو همچون‌ حواس‌باختگاني‌ هستند كه‌ به‌ هيچ ‌حال‌ ازحواس‌ خود بهره‌ گرفته‌ نمي‌توانند، همانند شخص‌ كر و كور و لالي‌ كه‌ در تاريكي‌ سختي‌ دست‌وپا مي‌زند، نه‌ مي‌تواند راهش‌ را ببيند، نه‌ مردم‌ را به‌ياري‌ فراخواند تا او را راهنمايي‌ كنند و نه‌ هم‌ كسي‌ او را از دور مي‌بيند تا راهنمايي‌اش‌ كند پس‌چگونه‌ چنين‌ كسي‌ به‌سوي‌ راه‌ نجات‌ رهنمون‌ مي‌شود و به‌ مقصد خويش‌ مي‌رسد؟ «الله هركه‌ را بخواهد، گمراه‌ مي‌كند و هركه‌ را بخواهد، بر راه‌ راست‌ قرارش‌ مي‌دهد» به‌ اين‌ شيوه‌ كه‌ او را به ‌سوي‌ اسلام‌ هدايت‌ مي‌كند.
اين‌ آيه‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه: حق‌ تعالي‌ خالق‌ افعال‌ است‌ و معاصي‌ شامل‌ اراده‌ وي‌ اند و وضع‌ «اصلح‌» بر او واجب‌ نيست‌.
 
	آيه  40
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ أَرَأَيْتُكُم إِنْ أَتَاكُمْ عَذَابُ اللّهِ أَوْ أَتَتْكُمُ السَّاعَةُ أَغَيْرَ اللّهِ تَدْعُونَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبرص «به‌ من‌ خبر دهيد: اگر عذاب‌ الهي‌ به‌ شما دررسد، يا قيامت ‌به‌ شما دررسد، آيا كسي‌ جز خدا را مي‌خوانيد؟» يعني: آيا در اين‌ حالت‌ ـ كه‌ حالت ‌رسيدن‌ عذاب‌ يا برپايي‌ قيامت‌ است‌ ـ كسي‌ غير خدا(ج) را ـ از قبيل‌ بتاني‌ كه ‌پرستش‌ مي‌كنيد ـ به‌ زاري‌ مي‌خوانيد، يا فقط خداي‌ سبحان‌ را مي‌خوانيد؟ «اگر راستگوييد» در اين‌ ادعاي‌ خود كه‌ بتان‌ شما نفع‌ و ضرر مي‌رسانند و چنان‌كه‌ مي‌پنداريد، خدايانند؟
 
آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ فَيَكْشِفُ مَا تَدْعُونَ إِلَيْهِ إِنْ شَاء وَتَنسَوْنَ مَا تُشْرِكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«نه‌ بلكه‌ تنها او را مي‌خوانيد» نه‌ ديگران‌ را. آري‌! در آن‌ احوال‌ سخت‌ كه‌ پريشاني‌ بر شما چيره‌ شده‌ و دستتان‌ از اسباب‌ مادي‌ كوتاه‌ مي‌گردد، فقط او را مي‌خوانيد، آن‌ هم‌ با نهايت‌ اخلاص‌ و تضرع‌ «پس‌» خداوند متعال‌ «اگر بخواهد آنچه‌ را كه‌ براي‌ دفع‌ آن‌ دعا مي‌كنيد، دفع‌ مي‌كند» و آن‌ عذاب‌ و وحشت‌ را از شما برمي‌دارد «و آنچه‌ را كه‌ براي‌ او شريك‌ قرار داده‌ايد، فراموش‌ مي‌كنيد» از بتان‌ و مانندآنها پس‌ در آن‌ حال‌ نه‌ آنها را مي‌خوانيد و نه‌ دفع‌ بليه‌اي‌ را كه‌ در آن‌ افتاده‌ايد، از آنها انتظار داريد بلكه‌ از آنها همانند روگرداني‌ فراموشكار، رو برمي‌گردانيد زيرا مي‌بينيد كه‌ در آن‌ هنگام‌ از آنها براي‌ شما هيچ‌ سودي‌ متصور نيست‌. آري‌! بازگشت‌ انسان‌ در مواقع‌ سختي‌ به‌ سوي‌ خداي‌ عزوجل‌، خود دليل‌ قاطعي‌ است ‌براين‌ كه‌ ايمان‌ به‌ خدا(ج) و يگانگي‌ وي‌، در فطرت‌ انسان‌ سرشته‌ شده‌ است‌.
 
	آيه  42
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ أَرْسَلنَا إِلَى أُمَمٍ مِّن قَبْلِكَ فَأَخَذْنَاهُمْ بِالْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌يقين‌ ما به‌سوي‌ امت‌هايي‌ كه‌ پيش‌ از تو بودند، پيامبراني‌ فرستاديم‌ و آنان‌ را به ‌بأساء دچار ساختيم‌» بأساء: فقر و مصايب‌ در اموال‌ است‌ «و به‌ ضراء» ضراء: بيماري‌ و مصايب‌ در ابدان‌ است‌ «تا زاري‌ كنند» يعني: تا ما را با تضرع‌ كه‌