گري‌ نباشد.يا مطلقا براي‌ وارث‌ يا براي‌ غير آنان‌ بيشتر از ثلث‌ ارثيه‌ را وصيت‌ كند، در حالي‌كه ‌ورثه‌ آن‌ را اجازه‌ نداده‌ و به‌ چنين‌ امري‌ راضي‌ نيستند. بنابراين‌، هر اقراري‌ به‌ بدهكاري‌، يا هر وصيتي‌ كه‌ هدف‌ از آن‌ زيان‌ رساندن‌ به‌ ورثه‌ باشد؛ باطل‌ و مردود است‌ و هيچ‌ چيز از آن‌ اجرا نمي‌شود ـ نه‌ ثلث‌ و نه‌ كمتر از آن‌.
از ابن‌ عباس‌(رض) روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: «زيان‌ رساندن‌ در وصيت‌ ازگناهان‌ كبيره‌ است». «اين‌ است‌ وصيت‌ خدا» پس‌ هر وصيتي‌ از سوي‌ بندگانش‌ كه‌مخالف‌ آن‌ باشد، مسبوق‌ به‌ وصيت‌ الهي‌ است‌، لذا وصيت‌ خداوند(ج) به‌ پيروي‌سزاوارتر مي‌باشد بنابراين‌، وصايايي‌ كه‌ مخالف‌ آن‌ باشد كنار گذاشته‌ مي‌شود،همچون‌ وصايايي‌ كه‌ متضمن‌ برتري‌ دادن‌ برخي‌ از ورثه‌ بر برخي‌ ديگر، يا مشتمل‌بر وجهي‌ از وجوه‌ زيان‌رساني‌ به‌ آنان‌ است‌ «و خداوند دانا» است‌ به‌ ميراث‌ بران‌«بردبار است‌» بر اهل‌ جهالت‌ و ناداني‌ از شما. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌رسول‌ خداص فرمودند: «مرد، يازني‌، شصت‌ سال‌ تمام‌ به‌ طاعت‌ حق‌ عمل‌مي‌كنند، سپس‌ چون‌ مرگ‌ ايشان‌ در مي‌رسد، در وصيت‌ زيان‌ مي‌رسانند و در اثرآن‌ آتش‌ دوزخ‌ برايشان‌ واجب‌ مي‌گردد».
	آيه  13
‏متن آيه : ‏
‏ تِلْكَ حُدُودُ اللّهِ وَمَن يُطِعِ اللّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اينها» كه‌ گذشت‌ از احكام‌ «حدود مقرره‌ الله است‌» يعني‌: مرزهاي‌ تعيين‌ شده‌ اوست‌ كه‌ تجاوز از آن‌ ها روا نيست‌. حدود: جمع‌ حد، عبارت‌ است‌ از: قوانين‌ و احكامي‌ كه‌ خداوند(ج) آنها را براي‌ بندگانش‌ وضع‌ كرده‌ است‌ تا به‌ آن ‌عمل‌ كنند و از آن‌ تجاوز ننمايند. گاه‌ حدود بر محرماتي‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ خداوند(ج) آنها را منع‌ كرده‌ است‌، به‌ همين‌ جهت‌، مجازاتهاي‌ معين‌ در شريعت‌، «حدود» ناميده‌ شده‌اند. «و هركه‌ از خدا و پيامبرش‌ اطاعت‌ كند» در تقسيم‌ ميراث‌ وغير آن‌ از احكام‌ «او را به‌ بهشت‌هايي‌ در آورد كه‌ جويباران‌ از فرودست‌ آنها جاري‌است‌، جاودانه‌ در آن‌ هستند و اين‌ همان‌ كاميابي‌ بزرگ‌ است‌» كه‌ هيچ‌ رستگاري‌ وكاميابي‌اي‌ در دنيا با آن‌ نمي‌تواند برابري‌ كند.
 
آيه  14
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَن يَعْصِ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَيَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ نَاراً خَالِداً فِيهَا وَلَهُ عَذَابٌ مُّهِينٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هركه‌ الله و رسول‌ او را نافرماني‌ كند و از حدود مقرر او تجاوز كند» با تغيير دادن ‌اين‌ احكام‌، يا فرو گذاشتن‌ عمل‌ به‌ آنها «خداوند او را در آتشي‌ درآورد كه‌ جاودانه‌ در آن‌ است‌ و او راست‌ عذاب‌ خفت‌ بار و رسوا كننده‌» در حديث‌ شريف‌ به‌روايت‌ ابن‌مسعود(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «فرائض‌ (علم‌ ميراث‌) را فراگيريد و آن‌ را به‌ مردم‌ نيز تعليم‌ دهيد زيرا من‌ شخصي‌ درگذشتني‌ هستم‌ و همانا علم‌ نيز برچيده‌ خواهد شد و فتنه‌ها پديدار خواهد گشت‌ تا بدانجا كه‌ دوتن‌ درباره‌ فريضه ‌ميراث‌ با هم‌ اختلاف‌ پيدا مي‌كنند، اما كسي‌ را نمي‌ يابند كه‌ در مورد آن‌ حكم‌ كند».
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:607.txt">آيه  15</a><a class="text" href="w:text:608.txt">آيه  16</a><a class="text" href="w:text:609.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:610.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:611.txt">آيه  19</a></body></html>آيه  15
‏متن آيه : ‏
‏ وَاللاَّتِي يَأْتِينَ الْفَاحِشَةَ مِن نِّسَآئِكُمْ فَاسْتَشْهِدُواْ عَلَيْهِنَّ أَرْبَعةً مِّنكُمْ فَإِن شَهِدُواْ فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتَّىَ يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللّهُ لَهُنَّ سَبِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ از زنان‌ شما كه‌ مرتكب‌ فاحشه‌ مي‌شوند» فاحشه‌: فعل‌ ناشايست‌ است ‌و مراد از آن‌ در اينجا، فعل‌ «زنا» است‌ «بر آنان‌ چهار مرد را از جنس‌ خويش‌» ازمسلمانان‌ عادل‌ «گواه‌ طلبيد، پس‌ اگر» چهار مرد بر جرم‌ آنان‌ «شهادت‌ دادند، آنان ‌را در خانه‌ها محبوس‌ كنيد تا آن‌ كه‌ مرگ‌ عمرشان‌ را پايان‌ دهد» و از آميزش‌ با مردم‌ منعشان‌ كنيد. يادآور مي‌شويم‌ كه‌ اين‌ حكم‌ در اول‌ اسلام‌ بود، سپس‌ منسوخ‌ شد.آري‌! حكم‌ همين‌ است‌ كه‌ آنان‌ بايد در خانه‌ها زنداني‌ شوند «يا خداوند برايشان ‌راهي‌ مقرر كند» به‌ اين‌ كه‌ در موردشان‌ حكمي‌ ديگر نازل‌ كند. و با نزول‌ آيه ‌«حد» براي‌ مرد و زن‌ زناكار، چنين‌ هم‌ كرد. ابن‌عباس‌ك مي‌گويد: «در آغازاسلام‌، زن‌ چون‌ زنا مي‌كرد، در خانه‌ (به‌طور مادام‌العمر) زنداني‌ مي‌شد... تااين‌ كه‌ آيه‌ مباركه‌ سوره‌ نور نازل‌ شد: ﴿‏ الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا﴾ «نور/2»، و به‌ اين ‌ترتيب‌ خداوند(ج) براي‌ آنان‌ راهي‌ از اين‌ حالت‌ گشود، ازآن‌ پس‌، هركس‌ مرتكب ‌زنا مي‌شد، دره‌ (تازيانه) مي‌خورد و رها مي‌شد». ازاين‌ رو در حديث‌ شريف‌ آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خداص بعد از نزول‌ آيه‌ حد فرمودند: «بگيريد از من‌ (اين‌ حكم‌را): به‌ تحقيق‌ كه‌ خداوند براي‌ آنان‌ راهي‌ مقرر كرد، [آن‌ راه‌ اين‌ است‌ كه‌:] مجازات‌ زناي‌ بكر با بكر (زني‌ كه‌ شوهر نكرده‌ و مردي‌ كه‌ زن‌ نگرفته‌) صد تازيانه ‌و تبعيد يك‌سال‌ است‌ و مجازات‌ زناي‌ ثيب‌ با ثيب‌ (مردي‌ كه‌ زن‌ گرفته‌ و زني‌ كه‌شوهر كرده‌) صد تازيانه‌ و سنگ‌باران‌ است».
اما حنفي‌ها بر آنند كه‌ بعد از تازيانه‌ زدن‌، ديگر تبعيدي‌ نيست‌، كه‌ رأي‌ جمهور فقها برخلاف‌ آن‌ است‌. البته‌ مرد و زن‌ متأهل‌ زناكار ـ در نزد جمهور ـ فقط رجم‌ مي‌شوند، بدون‌ تازيانه‌. اما احمد بن حنبل‌ مي‌گويد: رجم‌ و تازيانه‌ هر دو برآنان‌ جاري‌ مي‌گردد. و حكم‌ گواهي‌ چهار شاهد مسلمان‌ عادل‌ بر عمل‌ زنا، باقي‌است‌ و منسوخ‌ نشده‌ است‌.
 
آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ وَاللَّذَانَ يَأْتِيَانِهَا مِنكُمْ فَآذُوهُمَا فَإِن تَابَا وَأَصْلَحَا فَأَعْرِضُواْ عَنْهُمَا إِنَّ اللّهَ كَانَ تَوَّاباً رَّحِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌ دوكس‌ از شما كه‌ زنا مي‌كنند» يعني‌: آن‌ مرد و زني‌ كه‌ از ميان‌ مردان‌ و زنان‌ شما مرتكب‌ عمل‌ زشت‌ زنا مي‌گردند «پس‌ آنان‌ را آزار دهيد» وبرنجانيدشان؛ با زدن‌ و توبيخ‌ و تشر و سرزنش‌. خطاب‌ در اينجا متوجه‌ حكام‌ و «اولي‌الامر» جامعه‌ اسلامي‌ است‌. آري‌! در آغاز، حكم‌ زن‌ زناكار، زنداني‌ساختنش‌ در خانه‌ و آزار رساندن‌ به‌ وي‌ ـ هر دو ـ بود و حكم‌ مرد زناكار آزار رساندن‌ او بود بدون‌ زندان‌. «پس‌ اگر توبه‌ كردند» از فعل‌ زن