ref="w:text:62.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:63.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:64.txt">آيه  37</a></body></html>سوره آل عمران آيه  176
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ يَحْزُنكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَن يَضُرُّواْ اللّهَ شَيْئاً يُرِيدُ اللّهُ أَلاَّ يَجْعَلَ لَهُمْ حَظّاً فِي الآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» اي‌ محمدص «آنان‌ كه‌ در نصرت‌ كفر مي‌شتابند، تو را اندوهگين‌ نسازند» به‌ قولي‌: آنان‌ قومي‌ بودند كه‌ مرتد شدند و پيامبراكرم‌ص از اين‌ كارشان‌ سخت ‌مغموم‌ و اندوهگين‌ گشتند زيرا آن‌ حضرت‌ص بر ايمان‌ مردم‌ سخت‌ مشتاق‌ بودند، لذا خداي‌ سبحان‌ ايشان‌ را تسليت‌ گفته‌ و از اندوه ‌خوردن‌ نهي‌ كرد. به‌ قولي‌ ديگر: رسول‌ خداص در اندوه‌ خوردن‌ بر كفر قوم‌ خويش، بسيار افراط مي‌كردند، پس‌حق‌ تعالي‌ ايشان‌ را از افراط در اين‌ كار نهي‌ نمود، چنان‌كه‌ در آيه‌ (8) از سوره ‌«فاطر» نيز مي‌فرمايد: ﴿فَلَا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَرَات﴾ (پس‌ مبادا جانت‌ را از حسرت ‌خوردن‌ بر آنان‌ بفرسايي). «اينان‌ هرگز به‌ خدا هيچ‌ زياني‌ نمي‌رسانند» يعني‌: كفر آنان‌ از ملك‌ خداي‌ سبحان‌ چيزي‌ كم‌ نمي‌كند. يا مراد اين‌ است‌: آنان ‌هرگز به‌ ديني‌ كه‌ پروردگار براي‌ بندگانش مشروع‌ ساخته‌ است، نمي‌توانند زياني ‌برسانند «خداوند مي‌خواهد كه‌ در آخرت‌ برايشان‌ بهره‌اي» در بهشت، يا بهره‌اي‌ از ثواب‌ «قرار ندهد و براي‌ آنان‌ عذابي‌ بزرگ‌ است» به‌سبب‌ كوشش‌ و شتابشان‌ درگرايش‌ به‌سوي‌ كفر، پس‌ زيان‌ كفرشان‌ به‌ خودشان‌ برگشته‌ و محروميت‌ از بهره‌ آخرت‌ را به‌سويشان‌ جلب‌ مي‌كند.
 
سوره آل عمران آيه  177
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُاْ الْكُفْرَ بِالإِيمَانِ لَن يَضُرُّواْ اللّهَ شَيْئاً وَلهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در حقيقت، كساني‌ كه‌ كفر را به‌ بهاي‌ ايمان‌ خريدند» يعني‌: كفر را به‌ ازاي‌ ايمان ‌گرفتند، چنان‌كه‌ خريدار، كالا را در قبال‌ بهاي‌ آن‌ مي‌گيرد «هرگز به‌ خداوند هيچ ‌زياني‌ نمي‌رسانند و برايشان‌ عذابي‌ دردناك‌ است».
 
	سوره آل عمران آيه  178
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِّأَنفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُواْ إِثْماً وَلَهْمُ عَذَابٌ مُّهِينٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كافران‌ هرگز نپندارند كه‌ مهلت‌ دادن‌ ما به‌ آنان» با طول‌ عمر و فراواني‌ در ارزاق، يا پيروزي‌ مقطعي‌ و ناپايدار در روز احد «به‌سودشان‌ است» قطعا موضوع‌ چنين‌ نيست، بلكه‌ «ما فقط» از آن‌ روي‌ «به‌ آنان‌ مهلت‌ مي‌دهيم‌ تا بر گناه‌ خويش‌ بيفزايند و عذاب‌ خفت‌باري» در كمين‌ خويش‌ «دارند». پس‌ خداي‌ سبحان ‌به ‌شيوه‌ استدراج، به‌ كفار طول‌ عمر و زندگي‌ مادي‌ گوارا مي‌دهد تا بر گناهان ‌خويش‌ بيفزايند و مهلت‌دادن‌ به‌ گناهكاران‌ جزء سنن‌ الهي‌ است‌ زيرا اگر خداوند(ج) هرگناه‌ و بدي‌اي‌ را بلافاصله‌ در دنيا جزا مي‌داد، چهره‌ جهان‌ تغيير مي‌يافت‌ و«تكليف» و «اختيار» انسان‌ به‌ حال‌ خود باقي‌ نمي‌ماند.
 
	سوره آل عمران آيه  179
‏متن آيه : ‏
‏ مَّا كَانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىَ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِي مِن رُّسُلِهِ مَن يَشَاءُ فَآمِنُواْ بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَإِن تُؤْمِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
ابوالعاليه‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: مسلمانان‌ از رسول‌ خداص درخواست‌ كردند تا به‌ ايشان‌ نشانه‌اي‌ داده‌ شود كه‌ به‌ وسيله‌ آن، ميان‌ منافق‌ ومؤمن‌ تمييز دهند، پس‌ حق‌ تعالي‌ نازل‌ فرمود: «خداوند برآن‌ نيست‌ كه‌ مؤمنان‌ را براين‌ حالي‌ كه‌ شما بر آن‌ هستيد» از آميختگي‌ با منافقان‌ «واگذارد» بلكه‌ اسبابي‌ را پديد مي‌آورد و آزمونهايي‌ ـ همچون‌ صدور فرمان‌ جهاد و هجرت‌ ـ را به‌ وقوع‌ مي‌پيونداند «تا آن‌ كه‌ پليد» يعني‌: منافق‌ و نافرمان‌ «را از پاك» كه‌ همانا مؤمن ‌پاكيزه‌ و وارسته‌ است‌ «جدا كند» پس‌ محنتها و سختي‌هاي‌ جهاد و هجرت، ميدان‌ واقعي‌ اين‌ جداسازي‌ است، چنان ‌كه‌ در احد رسوايي‌ منافقان‌ آشكار گشت‌ «و خدا بر آن‌ نيست‌ كه‌ شما را از غيب‌ آگاه‌ گرداند» تا بتوانيد پاك‌ و ناپاك‌ را از يك‌ديگرتمييز دهيد زيرا خداوند(ج) علم غيب‌ را مخصوص‌ خودش‌ گردانيده‌ و هيچ‌كس‌ رابر آن‌ آگاه‌ نمي‌گرداند، پس‌ تصور نكنيد كه‌ جدا ساختن‌ مؤمن‌ از منافق‌ بر اساس ‌وحي‌ الهي‌؛ به‌ معناي‌ آگاه‌ ساختنتان‌ از امور غيب‌ است‌ «وليكن‌ خدا از فرستادگانش ‌هركه‌ را بخواهد برمي‌گزيند» و او را بر چيزي‌ از غيب‌ خويش‌ آگاه‌ مي‌گرداند تامؤمن‌ و منافقتان‌ را از يك‌ديگر بازشناساند. چنان‌كه‌ از رسول‌ اكرم‌ص چنين‌اخبار غيبي‌اي‌ ـ و از جمله‌ معرفي‌ بسياري‌ از منافقان‌ ـ صادر شد، جز پيامبراكرم‌ص، ديگر مؤمنان‌ روشن‌بين‌ نيز ممكن‌ است‌ گاهي‌ منافقان‌ را با بسياري ‌گناهان‌ و بدي‌ احوالشان‌ و قرائني‌ كه‌ از آنان‌ نمودار مي‌شود، تشخيص‌ دهند «پس ‌به‌ خدا و پيامبرانش‌ ايمان‌ بياوريد و اگر ايمان‌ بياوريد و پرهيزگاري‌ كنيد، براي‌ شما پاداشي‌ بزرگ‌ خواهد بود».
 
	 سوره آل عمران آيه  180
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَّهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُواْ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلِلّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
جمهور مفسران‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ برآن‌اند كه‌ اين‌ آيه‌ درباره ‌بازدارندگان‌ زكات‌ نازل‌ شد. «و كساني‌ كه‌ به‌ آنچه‌ خدا از فضل‌ خويش‌ به‌ آنان‌ عطاكرده، بخل‌ مي‌ورزند» و آن‌ را در راه‌ خدا (ج) انفاق‌ نمي‌كنند «هرگز تصور نكنند كه ‌آن‌ بخل‌ برايشان‌ خوب‌ است» و به‌ سودشان‌ مي‌باشد «بلكه‌ آن‌ به‌ زيانشان‌ است، به‌ زودي‌ آنچه‌ كه‌ به‌ آن‌ بخل‌ ورزيده‌اند، روز قيامت‌ طوق‌ گردنشان‌ مي‌شود» يعني‌: به‌زودي‌ اموالي‌ كه‌ به‌ آن‌ بخل‌ ورزيده‌اند، بر گردنهايشان‌ طوقي‌ از آتش‌ مي‌شود. بخل‌: آن‌ است‌ كه‌ انسان‌ حقي‌ واجب‌ را از صاحب‌ حق‌ بازداشته‌ و از انفاق‌ مال‌ درجايي‌ كه‌ لازم‌ است، خودداري‌ كند «و ميراث‌ آسمانها و زمين‌ از آن‌ خداست» يعني‌: هر آنچه‌ كه‌ اهالي‌ عالمهاي‌ آسمانها و ز