چه‌ كه‌ مرا به‌ عبادتش‌ فرامي‌خوانيد، پرورده‌ او و مخلوقي ‌همانند من‌ است‌ و بر رساندن‌ نفع‌ يا ضرري‌ قادر نيست‌ پس‌ چگونه‌ جز حق‌ تعالي ‌پروردگاري‌ ديگر بجويم‌؟ «و هيچ‌كس‌ جز بر زيان‌ خود گناهي‌ انجام‌ نمي‌دهد» يعني: هيچ‌كس‌ قادر نيست‌ كه‌ گناهي‌ به‌ زيان‌ غير خود انجام‌ دهد پس‌ اگر گناهي‌ انجام‌دهد، اين‌ گناه‌ به‌ زيان‌ خود اوست‌ «و هيچ‌ باربرداري‌، بار گناه‌ ديگري‌ را برنمي‌دارد» بنابراين‌، هيچ‌ انسان‌ پاك‌ و بي‌گناهي‌، گناه‌ شخص‌ ناپاك‌ و گنهكاري‌ را برنمي‌دارد و به‌ گناه‌ او مؤاخذه‌ نمي‌شود «سپس‌ بازگشتتان‌ به‌سوي‌ پروردگارتان ‌است‌، آن‌گاه‌ شما را از حقيقت‌ آنچه‌ در آن‌ اختلاف‌ داشتيد» در امر ادياني‌ كه‌ در آنها متفرق‌ گشته‌ بوديد «آگاه‌ مي‌سازد» و تفرقه‌سازان‌ را به‌ كيفر مي‌رساند.
در اين‌ آيه‌، روش‌ اهل‌ جاهليت‌ كه‌ با گناه‌ يك‌ شخص‌، كسي‌ از نزديكانش‌ را، يا با گناه‌ عضوي‌ از يك‌ قبيله‌، عضو ديگري‌ از آن‌ قبيله‌ را مورد مؤاخذه‌ قرار مي‌دادند، مردود اعلام‌ شده‌ است‌. يادآورمي‌شويم‌ كه‌ فرموده‌ حق‌ تعالي‌  در آيه ‌(25) از سوره‌ «نحل‌»: ﴿ليحملوا اوزارهم..﴾: (تا روز قيامت‌، بار گناهان‌ خود را تمام‌ بردارند و نيز بخشي‌ از بار گناهان‌ كساني‌ را كه‌ ندانسته‌ آنان‌ را گمراه‌ مي‌كنند. آگاه‌ باشيد؛ چه‌ بدباري‌ را مي‌كشند!)، بدين‌ معني‌ است‌ كه: شخص‌ گمراه‌گر، بخشي‌ از بار گناه‌ گمراهي‌ پيروانش‌ را نيز در روز قيامت‌ بر دوش‌ مي‌كشد، بي‌آن‌ كه‌ از گناه‌ آن‌ شخص‌ گمراه‌ چيزي‌ كم‌ شود.
 
آيه  165
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ الَّذِي جَعَلَكُمْ خَلاَئِفَ الأَرْضِ وَرَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِّيَبْلُوَكُمْ فِي مَا آتَاكُمْ إِنَّ رَبَّكَ سَرِيعُ الْعِقَابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ كسي‌ كه‌ شما را در زمين‌ جانشين‌ يك‌ديگر قرار داد» يعني: شما را در عمران‌ و آباداني‌ زمين‌، خليفه‌ و جانشين‌ يك‌ديگر گردانيد. بعضي‌ گفته‌اند: مراد اين‌ است‌ كه‌ نوع‌ انسان‌ در زمين‌، خليفه‌ خداوند(ج) است‌ «و برخي‌ از شما را بربرخي‌ديگر به‌ درجاتي‌ برتري‌ داد» در خلقت‌ و رزق‌ و نيرومندي‌ و فضل‌ و علم‌ و او در اين‌ كار حكمتهايي‌ دارد «تا شما را در آنچه‌ به‌ شما داده ‌است‌» از اين‌ نعمتها «بيازمايد» كه‌ چگونه‌ اين‌ نعمتها را شكر مي‌گزاريد و غني‌ با فقير، شريف‌ با وضيع ‌و حاكم‌ با محكوم‌ چگونه‌ رفتار مي‌كند؟! «همانا پروردگار تو زودكيفر است‌» و هرچند اين‌ كيفر در آخرت‌ مي‌باشد، ليكن‌ هر امر آمدني‌اي‌ نزديك‌ است‌ «و هم‌او آمرزنده‌ مهربان‌ است‌» يعني: حق‌ تعالي‌ بر كساني‌ كه‌ به‌ او و پيامبران‌ و كتابهايش ‌ايمان‌ آورند و آنچه‌ را كه‌ از هدايت‌ نازل‌ كرده‌، پيروي‌ كنند و شكرگزارش ‌باشند، بسيار آمرزنده‌ و بسيار مهربان‌ است‌.
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ خداي‌ منان‌ بر حقيقت‌ آمرزگاري‌ و مهرباني‌ خود نسبت‌ به‌ سرعت‌ در كيفرش‌، بيشتر تأكيد مي‌گذارد و اين‌ خود مي‌رساند كه‌ رحمت ‌حق‌ تعالي‌ از خشمش‌ وسيع‌تر و بزرگتر است‌ چنان‌كه‌ رسول‌ خداص در حديث‌ شريف‌فرموده‌اند: «آن‌گاه‌ كه‌ خداوند(ج) خلقش‌ را آفريد، در كتابي‌ كه‌ نزد وي‌ بر فراز عرش‌ قرار داشت‌، چنين‌ نوشت: بي‌گمان‌ رحمت‌ من‌ بر خشمم‌ غلبه‌ كرده‌ است‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابوهريره‌(رض)  آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «خداي‌ عزوجل‌ رحمت‌ را صد بخش‌ گردانيد، نودونه‌ بخش‌ از آن‌ را در نزد خويش‌ نگه‌داشت‌ و فقط يك‌ بخش‌ از آن‌ را به‌ زمين‌ فرود آورد پس‌ از همين‌ يك‌ بخش‌ است‌ كه‌ خلايق‌ در ميان‌ يك‌ديگر به‌ مهر و مرحمت‌ مي‌پردازند تا بدانجا كه‌ حيوان‌ سُم‌ خود را از بچه‌اش‌ دور نگه‌ مي‌دارد، از بيم‌ آن‌ كه‌ سُمش‌ به ‌وي‌ اصابت‌ كند و به‌ او آسيبي‌ برسد».
 
 
آيه  80
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالُواْ لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّاماً مَّعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِندَ اللّهِ عَهْداً فَلَن يُخْلِفَ اللّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و گفتند: هرگز آتش‌ دوزخ‌ جز روزهايي‌ چند، به‌ ما نمي‌رسد».
ابن‌ عباس‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: «يهوديان‌ مي‌گفتند: عمردنيا هفت‌هزار سال‌ است‌ و ما دربرابر هر يك‌هزار سال‌ از ايام‌ دنيا، فقط يك‌ روزدر دوزخ‌ عذاب‌ مي‌شويم، پس‌ عذاب‌ ما فقط هفت‌ روز است‌ و سپس‌ قطع‌مي‌شود». در روايت‌ ديگري‌ آمده‌ است‌ كه‌ آنها مي‌گفتند: «ما فقط به‌مدت‌ چهل‌شبي‌ كه‌ گوساله‌ را پرستيده‌ايم، عذاب‌ مي‌شويم‌». «بگو: مگر» در اين‌ باره ‌«پيماني‌ از خدا گرفته‌ايد؟ كه‌ خدا پيمان‌ خود را هرگز خلاف‌ نخواهد كرد» اما هرگز چنين‌ نيست‌ و شما هيچ‌ پيماني‌ در اين‌ باره‌ از خداوند Yنداريد، از اين‌ جهت‌ درجمله‌ بعدي‌ حرف‌ «ام‌» كه‌ به‌ معناي‌ «بل‌» است، به‌كار رفت‌: «بلكه‌» حقيقت ‌قضيه‌ اين‌ است‌ كه‌ «آنچه‌ را نمي‌دانيد به‌ دروغ‌ به‌ خدا نسبت‌ مي‌دهيد؟».
 

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1131.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:1132.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:1133.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:1134.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:1135.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:1136.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:1137.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:1138.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:1139.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:1140.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:1141.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:1142.txt">وجه‌ تسميه‌:﴿سوره‌ أعراف﴾</a></body></html>سوره أعراف
آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ المص ‏
 
‏ترجمه : ‏
«الف‌. لام‌. ميم‌. ص» از حروف‌ مقطعه‌ است‌ و خداوند(ج)  به‌ مرادش‌ از آوردن‌ اين‌ حروف‌ داناتر مي‌باشد. گفتني‌ است‌ كه‌ سخن‌ در باره‌ حروف‌ مقطعه‌ در آغاز سوره‌ «بقره» نيز گذشت‌.
 
	آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ كِتَابٌ أُنزِلَ إِلَيْكَ فَلاَ يَكُن فِي صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنذِرَ بِهِ وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كتابي‌ است» يعني‌: اين‌ قرآن‌ كتابي‌ است‌ «كه‌ به‌سوي‌ تو فرو فرستاده‌ شده‌ پس ‌نبايد در سينه‌ات‌ از ناحيه‌ آن‌ هيچ‌ تنگي‌اي‌ باشد» يعني‌: اي‌ محمدص! از بيم‌ آن‌ كه ‌مردم‌ تو را در ابلاغ‌ اين‌ كتاب‌ تكذيب‌ كرده‌ و به‌ تو آزار و اذيتي‌ برسانند، هيچ ‌تنگدل‌ مباش‌ زيرا خداي‌ عزوجل‌ خود نگهبان‌ و ياور توست‌. همچنان‌ از اين‌ امرتنگدل‌ مباش‌ كه‌ به‌ قرآن‌ ايمان‌ نياورده‌ و به‌ دعوت‌ تو لبيك‌ نگفته‌اند زيرا وظيفه‌تو فقط بلاغ‌ است‌ و بس‌. به‌ قولي‌ ديگر؛ مراد اين