د و بعد از آن‌كه‌ رسول‌ خدا ص متولد شدند، آنها از همه ‌آسمانها ممنوع‌ شدند، از اين‌ جهت‌ كار كاهني‌ با بعثت‌ رسول‌ خدا ص از رونق‌ افتاد».
 
آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ وَالأَرْضَ مَدَدْنَاهَا وَأَلْقَيْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ شَيْءٍ مَّوْزُونٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و زمين‌ را گسترانيديم‌» يعني‌: آن‌ را مانند فرشي‌ هموار گردانيديم‌ تا براي ‌زندگي ‌كردن‌ انسان‌ و حيوان‌ آماده‌ باشد. گفتني‌ است‌ كه‌ گسترده‌ بودن‌ زمين‌ با كرويت‌ آن‌ منافاتي‌ ندارد بلكه‌ خود يكي‌ از دلايل‌ علمي‌ كرويت‌ آن‌ مي‌باشد كه ‌انديشمندان‌ از تأمل‌ در آن‌ به‌ عظمت‌ آفريدگار متعال‌ راه‌ مي‌برند[1] «و در آن‌ كوههاي‌ استوار افگنديم‌» تا انسان‌ بر سطح‌ آن‌ دچار اضطراب‌ نشده‌ تعادلش‌ را از دست‌ ندهد و با آرامش‌ و آسايش‌ زندگي‌ نمايد «و از هر چيز، به‌طور سنجيده‌ در آن‌ رويانيديم‌» يعني‌: در زمين‌ از هر چيزي‌ در حدي‌ معين‌ و به‌ اندازه‌ و سنجش ‌رويانيديم. چنان‌كه‌ دانشمندان‌ گفته‌اند: هرچيزي‌ كه‌ در زمين‌ است، با ترازوي‌ حكمت‌ سنجيده‌ و به‌ حد حاجت‌ مقدر شده‌ است.
بايسته‌ يادآوري‌ است‌ كه‌ در روشني‌ اكتشافات‌ علمي‌ جديد، معجزات‌ بس‌ بزرگي‌ از اين‌ آيات‌ متجلي‌ شده‌ است.
 
[1] شيخ‌ محمد متولي‌ الشعراوي‌(رحمه الله) در كتاب‌ «معجزة‌ القرآن‌الكريم‌» كرويت‌ زمين‌ را از اين‌ آيه‌استنباط كرده‌ و در روشني‌ علم‌ مستدلا آن‌ را به‌ بررسي‌ گرفته‌ ، كه‌ مترجم‌ آن‌ مبحث‌ را در كتاب‌ «جلوه‌هايي‌جديد از اعجاز علمي‌ قرآن‌ كريم‌» نقل‌ كرده‌ است‌ پس‌ به‌ آن‌ كتاب‌ مراجعه‌ كنيد.	آيه  20
‏متن آيه : ‏
‏ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعَايِشَ وَمَن لَّسْتُمْ لَهُ بِرَازِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و براي‌ شما در زمين‌ اسباب‌ معيشت‌ قرار داديم‌» از خوردني‌ها، آشاميدني‌ها، پوشيدني‌ها و غيره، كه‌ به‌وسيله‌ آنها زندگي‌ مي‌كنيد. به‌قولي‌: «معايش‌» عبارت‌ ازتصرف‌ در اسباب‌ رزق‌ و روزي‌ در مدت‌ زندگاني‌ است‌ «و براي‌ كساني‌ كه‌ شما روزي‌ دهنده‌ آنها نيستيد» نيز در زمين‌ اسباب‌ و وسايل‌ معيشت‌ قرار داديم‌ كه‌ آنان ‌مردم‌ ديگر غير از شما و نيز چهارپايان‌ و جانوران‌ ديگر ـ با اختلاف‌ انواع‌ واجناس‌ خود ـ مي‌باشند.
 
	آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ عِندَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلاَّ بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هيچ‌ چيز نيست‌ مگر آن‌كه‌ گنجينه‌هاي‌ آن‌ نزد ماست‌» يعني‌: همه‌ ممكنات، مملوك‌ و مقدور قدرت‌ حق‌ تعالي‌ است‌ و آنها را به‌ هر كم‌ و كيفي‌ كه‌ بخواهد، از عدم‌ به‌ عرصه‌ وجود مي‌آورد «و ما آن‌» اشياء «را جز به‌ اندازه‌ مقرر فرود نمي‌آوريم‌» از آسمان‌ به‌سوي‌ زمين. يا آن‌ را برحسب‌ مشيت‌ و حكمت‌ بالغه‌ و رحمت‌ بي‌كران‌ خود به‌ خلق‌ خويش، به‌ مقدار نياز آنان‌ پديد مي‌آوريم.
در اين‌ آيه‌ مباركه‌ نيز اعجازهاي‌ عظيم‌ علمي‌ به‌ تجلي‌ نشسته‌ است، كه‌ علوم‌ جديد دست‌ اندركار آنهاست.
 
	آيه  22
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَرْسَلْنَا الرِّيَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَسْقَيْنَاكُمُوهُ وَمَا أَنتُمْ لَهُ بِخَازِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بادها را بارداركننده‌ فرستاديم‌» كه‌ ابرها را با بخار آب‌ بارور مي‌سازند و در نتيجه‌ ابرها از آب‌ گرانبار مي‌شوند. همچنين‌ بادها را سبب‌ باردار شدن‌ درختان ‌گردانيديم، با انتقال‌ دادن‌ گرده‌ نر و تلقيح‌ آن‌ با گرده‌ ماده‌ تا در نتيجه‌ اين‌ پيوند، ميوه‌ها شكل‌ گيرند و متولد شوند.
اين‌ بخشي‌ ديگر از معجزات‌ علمي‌ قرآن‌ كريم‌ است‌ كه‌ در عصر جديد تجليات ‌آن‌ بهتر شناخته‌ شده، هرچند كه‌ مفسران‌ قديم‌ ـ مانند ابن‌كثير ـ توانسته‌اند با فهم‌هر چند محدود آن، از عصر خود جلوتر باشند مثلا ابن‌كثير در تفسير آن‌مي‌گويد: «أي‌ تلقح‌ السحاب‌ فتدر ماء وتلقح‌ الشجر ...».[2] «پس‌ شما را بدان‌سيراب‌ نموديم‌» يعني‌: آن‌ آب‌ باران‌ را براي‌ نوشيدن‌ شما و حيواناتتان‌ و سيراب ‌ساختن‌ اراضي‌تان‌ آماده‌ و مهيا كرديم‌ «و شما آن‌ را خزينه‌كننده‌ نيستيد» در ابرها، چاهها، آب‌گيرها، چشمه‌ها و كلا در دل‌ زمين‌ بلكه‌ اين‌ ما هستيم‌ كه‌ آن‌ رانگه‌ داشته‌ و از بين‌ نمي‌بريم‌ تا شما و همه‌ موجودات‌ زنده‌ حيواني‌ و نباتي‌ از آن‌ بهره‌ بريد.
 
[2] ترجمه‌ : بادها ابرها را بارور مي‌سازند و در نتيجه‌ ابر باران‌ را فرو مي‌ريزاند و نيز همين‌ بادها باعمل‌ تلقيح‌ درختان‌ را بارور مي‌سازند.
	آيه  23
‏متن آيه : ‏
‏ وَإنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَنَحْنُ الْوَارِثُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بي‌ترديد، اين‌ ماييم‌ كه‌ زنده‌ مي‌كنيم‌ و مي‌ميرانيم‌» پس‌ پديده‌ زنده‌ ساختن‌ و ميراندن‌ به‌ طور قطع، بر وجود و وحدانيت‌ ما دلالت‌ مي‌كند «و ما وارث ‌هستيم‌» زمين‌ و همه‌ چيزهايي‌ را كه‌ برروي‌ آن‌ است‌ زيرا اين‌ فقط ماييم‌ كه‌ بعد از فناي‌ خلق‌ خويش‌ نيز باقي‌ و پايدار و حي‌ و قيوم‌ هستيم. آري‌! حق‌ تعالي‌ بازمانده ‌جاويداني‌ است‌ كه‌ زنده‌ لايزال‌ است‌ و هرگز نمي‌ميرد.
 
آيه  167
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَ الَّذِينَ اتَّبَعُواْ لَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ كَمَا تَبَرَّؤُواْ مِنَّا كَذَلِكَ يُرِيهِمُ اللّهُ أَعْمَالَهُمْ حَسَرَاتٍ عَلَيْهِمْ وَمَا هُم بِخَارِجِينَ مِنَ النَّارِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و پيروان‌ مي‌گويند: كاش‌ براي‌ ما بازگشتي‌ بود» به‌ سوي‌ دنيا «تا همان‌گونه‌ كه‌آنان‌ از ما بيزاري‌ جستند، ما نيز از آنان‌ تبري‌ مي‌جستيم‌» و عمل‌ شايسته‌ انجام‌مي‌داديم‌ «اين‌گونه، خداوند كارهايشان‌ را - كه‌ بر آنان‌ مايه‌ حسرتهاست‌ - به‌ آنان‌ مي‌نماياند» يعني: خداوند بزرگ‌ عملهاي‌ فاسدشان‌ را به‌ آنان‌ نشان‌ مي‌دهد و اين‌خود مايه‌ حسرتشان‌ مي‌شود. همچنان‌ اعمال‌ نيك‌ و شايسته‌اي‌ را كه‌ مكلف‌ به‌انجام‌ آن‌ بوده‌اند ولي‌ آن‌ را ترك‌ كرده‌اند، به‌ آنان‌ مي‌نماياند و اين‌ نيز مايه ‌حسرت‌ و افسوسشان‌ مي‌شود. آري‌! خداوند(ج) به‌ آنان‌ مي‌نماياند كه‌ اعمالشان ‌بدترين‌ اثر را بر زيان‌ آنها داشته‌ است‌ زيرا اين‌ اعمال‌ جز حسرت‌ و بدبختي، چيز ديگري‌ برايشان‌ به‌ ارمغان‌ نياورده‌ است‌ «و از آتش‌ بيرون‌آمدني‌ نيستند» اين‌ تعبير، گوياي‌ جاودانه‌ ماندن‌ كفار در دوزخ‌ است‌.
 
 آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَقْدِمِينَ مِنكُمْ وَلَقَدْ عَلِمْنَا الْمُسْتَأْخِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بي‌گمان‌ پيشينيان‌ شمارا دانسته‌ايم‌