د كه‌ از سحر و چيزهاي‌ ديگري‌ كه‌ در بطلان‌ شبيه‌ آن‌ هستند، پيروي‌ مي‌كنيد.
 
	سوره روم آيه  59
‏متن آيه : ‏
‏ كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌ گونه، خداوند بر دلهاي‌ كساني‌ كه‌ نمي‌دانند» به‌ علم‌ سودمندي‌ كه‌ به‌وسيله ‌آن‌ به‌سوي‌ حق‌ رهياب‌ گرديده‌ و از باطل‌ نجات‌ يابند؛ «مهر مي‌نهد» همانان‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ به‌ علم‌ ازلي‌ خويش‌ دانسته‌ است‌ كه‌ گمراهي‌ را انتخاب‌ مي‌كنند. يعني: اين‌ ادعايشان‌ كه‌ سخنت‌ و آنچه‌ از آيات‌ را كه‌ برايشان‌ آورده‌اي، باطل‌ مي‌پندارند، در حقيقت‌ تكذيبي‌ است‌ كه‌ منشأ آن‌ مهر زدن‌ خداوند(ج) بر دلهايشان ‌به‌ چنان‌ مهر زدني‌ است‌ كه‌ بر اثر آن‌ با حق‌ معارضه‌ كرده‌ و با آن‌ عناد مي‌ورزند و در برابر آن‌ گردن‌ نمي‌نهند.
 
سوره روم آيه  60
‏متن آيه : ‏
‏ فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ شكيبايي‌ پيشه‌ كن‌» بر سخنان‌ آزاردهنده‌اي‌ كه‌ از آنان‌ مي‌شنوي‌ و در برابر افعال‌ كفرآميزي‌ كه‌ از آنان‌ مي‌بيني‌ «بي‌گمان‌ وعده‌ خداوند حق‌ است‌» يعني: بدان‌ كه‌ خداوند(ج) تو را به‌ پيروزي‌ بر آنان‌ و برتر ساختن‌ حجتت‌ و غالب ‌كردن ‌دعوتت‌ وعده‌ داده‌ است‌ و وعده‌ او حقي‌ است‌ كه‌ در آن‌ هيچ‌گونه‌ خلافي‌ نيست ‌پس‌ حتما وعده‌اش‌ تحقق‌ پيدا مي‌كند «و زنهار تا كساني‌ كه‌ يقين‌ ندارند» به‌ وعده‌هاي‌ خداوند(ج)، تصديق‌ نمي‌كنند كتاب‌ها و پيامبرانش‌ را و ايمان‌ نمي‌آورند به‌ آخرت‌ «تو را به‌ سبكي‌ وا ندارند» و تو را از راه‌ دينت‌ و حقي‌ كه‌ بر آن‌ قرار داري، به‌در نبرند. ابن‌كثير نقل‌ مي‌كند: «علي‌ابن‌ابي‌طالب‌(رض) در حال‌خواندن‌ نماز بامداد بود كه‌ مردي‌ از خوارج‌ خطاب‌ به‌ وي‌ اين‌ آيه‌ را خواند: ( لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ ‏): (اگر شرك‌ آوري، بي‌گمان‌ عملت هدر مي‌رود و از زيانكاران‌ خواهي‌بود) «زمر/65». علي‌(رض) درحالي‌كه‌ در نماز خويش‌ بود، به‌ او چنين‌ پاسخ‌ داد: (فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ ‏)  : (شكيبايي‌ پيشه‌ كن، بي‌گمان‌ وعده‌ خداوند حق‌ است‌ و كساني‌ كه‌ يقين ‌ندارند، تو را به‌ سبكي‌ وا ندارند).
اين‌ آيه‌ به‌ وجوب‌ مواظبت‌ و استمرار رسول‌اكرم‌ ص بر دعوت‌ به‌سوي‌ ايمان ‌اشاره‌ دارد.

سوره مريم آيه  79
‏متن آيه : ‏
‏ كَلَّا سَنَكْتُبُ مَا يَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُ مِنَ الْعَذَابِ مَدّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«نه‌ چنين‌ است‌» كه‌ او تصور كرده‌ بلكه‌ «به‌ زودي‌ آنچه‌ را مي‌گويد، خواهيم ‌نوشت‌» و اين‌ گفته‌اش‌ را به‌ حسابش‌ ضبط و ثبت‌ خواهيم‌ كرد و در برابر آن‌ او را در آخرت‌ مجازات‌ خواهيم‌ نمود «و عذاب‌ را براي‌ او خواهيم‌ افزود، افزودني‌» يعني‌: به‌جاي‌ آنچه‌ ادعا مي‌كند، عذابي‌ بر بالاي‌ عذابش‌ مي‌افزاييم‌.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1341.txt"> آيه  1</a><a class="text" href="w:text:1342.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:1343.txt"> آيه  3</a><a class="text" href="w:text:1344.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:1345.txt"> آيه  5</a><a class="text" href="w:text:1346.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:1347.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:1348.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:1349.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:1350.txt"> آيه  10</a><a class="text" href="w:text:1351.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:1352.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ لقمان ﴾</a></body></html>سوره لقمان آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ الم ‏
 
‏ترجمه : ‏
خوانده‌ مي‌شود: «الف، لام، ميم‌» به‌ قولي: افتتاح‌كردن‌ پاره‌اي‌ از سوره‌ها با حروف‌ هجاء، براي‌ توجه‌ دادن‌ به‌ اعجاز قرآن‌ كريم‌ است‌. يعني: بدانيد كه‌ اين ‌قرآن‌ مركب‌ از همان‌ حروفي‌ است‌ كه‌ اعراب‌ بدان‌ تكلم‌ مي‌كنند پس‌ آيا مي‌توانند آياتي‌ مانند آيات‌ آن‌ را بياورند؟.
 
	سوره لقمان آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْحَكِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اين‌ آيات‌ كتاب‌ حكيم‌ است‌» يعني: آيات‌ ذكرشده‌ در اين‌ سوره، آيات‌ قرآن‌ كتاب‌ حكمت‌ آموز است‌ و چگونه‌ قرآن‌ از حكمت‌ برخوردار نباشد درحالي‌كه ‌كتاب‌ خداوند حكيم‌ است‌. پس‌ قرآن‌ حكيم‌ است‌ در احكام‌ خود، حكيم‌ است‌ در راه‌حل‌هايي‌ كه‌ براي‌ درمان‌ بيماريهاي‌ فردي‌ و اجتماعي‌ جامعه‌ انساني‌ ارائه‌ مي‌كند، حكيم‌ است‌ در ترتيب‌ آيات‌ و سوره‌هاي‌ خود و حكيم‌ است‌ در الفاظ و معاني‌ خود. حكمت: نهادن‌ يك‌ چيز در جايگاه‌ مناسب‌ آن‌ است‌.
 
سوره لقمان آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ هُدًى وَرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هدايت‌ و رحمتي‌ براي‌ محسنان‌ است‌» محسن: عمل‌كننده‌ به‌ نيكي‌ها، يا كسي ‌است‌ كه‌ خدا(ج) را چنان‌ عبادت‌ مي‌كند كه‌ گويي‌ او را مي‌بيند. چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: جبرئيل‌(ع) از رسول‌ خدا ص پرسيد كه‌ «احسان‌ چيست‌؟» فرمودند: «احسان‌ آن‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ را چنان‌ عبادت‌ كني‌ كه ‌گويي‌ او را مي‌بيني‌ زيرا اگر تو او را نمي‌بيني، قطعا او تو را مي‌بيند». زيرا هر كس ‌خداوند متعال‌ را حاضر و ناظر دانست‌ و به‌ اين‌ امر يقين‌ داشت‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ بر او در حين‌ عملش‌ آگاه‌ است، چنين‌ كسي‌ خدا(ج) را نيكو عبادت‌ مي‌كند و اعمال ‌شايسته‌ را در بهترين‌ اوقات‌ آن‌ و در بهترين‌ كيفيتي‌ كه‌ رسول‌ خدا ص او را بدان‌ رهنمون‌ شده‌اند، انجام‌ مي‌دهد پس‌ احسان‌ و نيكو عمل‌ كردنش، سبب‌ فزوني ‌هدايت‌ وي‌ و فزوني‌ هدايت‌ سبب‌ پي‌درپي ‌آمدن‌ رحمتهاي‌ حق‌ تعالي‌ بر وي ‌مي‌باشد.
سپس‌ خداوند (ج) محسنان‌ را چنين‌ معرفي‌ مي‌كند:
	سوره لقمان آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُم بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همان‌ كساني‌ كه‌ نماز برپا مي‌دارند و زكات‌ مي‌پردازند و هم‌ ايشانند كه‌ به‌ آخرت ‌يقين‌ دارند» حق‌ تعالي‌ سه‌ اصل‌ نماز، زكات‌ و يقين‌ به‌ آخرت‌ را مخصوصا يادآوري‌ كرد زيرا اين‌ سه‌ اصل، تكيه‌گاه‌ و استوانه‌ اساسي‌ عبادات‌اند و يقين‌ به‌ آخرت‌ را به‌ نماز و زكات‌ ضميمه‌ كرد زيرا ايمان‌ به‌ آخرت‌ است‌ كه‌ صاحب ‌خويش‌ را به‌ تقواي‌ الهي‌ و پيروي‌ از هدايتش‌ وامي‌دارد.
از اين‌ آيه‌ برمي‌آيد كه‌ بدون‌ نماز و زكات‌ و يقين‌ به‌ آخرت، احساني‌ در كار نيست‌.
	سوره لقمان آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ أُوْلَئِكَ عَلَى هُدًى مِّن رَّبِّهِمْ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اينانند كه‌ از جانب‌ پرورد