ن‌ دهد «همانا خداوند عليم‌ و حكيم‌ است» پس‌ او به‌ كسي‌ كه‌ شايستگي‌ هدايت‌ را دارد، داناست‌ لذا راه‌ هدايت‌ را به‌رويش‌ هموار گردانيده‌ و اسباب‌ آن‌ را برايش ‌آماده‌ مي‌گرداند و نيز او به‌ آن‌ كس‌ كه‌ مستحق‌ گمراهي‌ است‌ داناست‌ پس‌ او را از راه‌ هدايت‌ برمي‌گرداند. و در هر حال‌ حكمت‌ بالغه‌ از آن‌ اوست‌ لذا هر چيز را در جاي‌ مناسب‌ آن‌ قرار مي‌دهد.
 
سوره إنسان آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ يُدْخِلُ مَن يَشَاءُ فِي رَحْمَتِهِ وَالظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَاباً أَلِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هركه‌ را خواهد به‌ رحمت‌ خويش» يعني: به‌ بهشت‌ خويش‌ «در مي‌آوردد» زيرا بهشت‌ با رحمت‌ خداوند(ج) قابل‌ دسترسي‌ است‌ «و براي‌ ظالمان» كافر «عذابي‌ دردناك‌ آماده‌ كرده‌ است» كه‌ همانا عذاب‌ جهنم‌ است‌. بدين‌سان‌ خداي‌ عزوجل‌ بر اين‌ حقيقت‌ تأكيد مي‌گذارد كه‌ هدايت‌ و گمراهي‌ هر دو به‌ خواست‌ و مشيت ‌اوست‌ ولي‌ او به‌ فضل‌ خويش‌ هدايت‌ و به‌ عدل‌ خويش‌ گمراه‌ مي‌كند. البته‌ عام ‌بودن‌ مشيت‌ حق‌ تعالي‌ در خير و شر، منافي‌ با اختيار انسان‌ نيست‌ زيرا اختيار انسان ‌نيز در محدوده‌ خود نافذ مي‌باشد.
 
سوره مرسلات آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ وَالْمُرْسَلَاتِ عُرْفاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«قسم‌ به‌ فرستادگان‌ پياپي» ابن‌كثير مي‌گويد: «قول‌ قوي‌ تر اين‌ است‌ كه‌ مراد از فرستادگان‌ پياپي‌، بادهايي‌ است‌ كه‌ چون‌ موي‌ گردن‌ اسب‌ كه‌ پشت‌ سر هم‌ برآن‌ روييده‌ است‌، پياپي‌ مي‌آيند». قرطبي‌ نيز مي‌گويد: «جمهور مفسران‌ برآنند كه‌ مراد از مرسلات‌، بادهاست‌». به‌قولي ‌ديگر: مراد از «مرسلات‌» فرشتگان ‌فرستاده‌اي‌ هستند كه‌ وحي‌ و امر و نهي‌ پروردگار را بر وجهي‌ نيكو، يا به‌ طورپياپي‌ مي‌آورند.
	سوره مرسلات آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ فَالْعَاصِفَاتِ عَصْفاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ قسم‌ به‌ تندبادهاي‌ سخت» كه‌ به‌قصد انجام‌ مأموريت‌ خود ـ يعني ‌آوردن‌ نعمت‌ يا عذاب‌ ـ فرستاده‌ مي‌شوند. به‌قولي: «عاصفات‌» فرشتگاني‌اند كه ‌بر بادها گمارده‌ مي‌شوند و آنها را تند مي‌رانند. به‌قولي‌ديگر: آنها فرشتگاني‌ هستند كه‌ ارواح‌ كافران‌ را به‌ تندي‌ مي‌رانند.
 
	سوره كهف آيه  96
‏متن آيه : ‏
‏ آتُونِي زُبَرَ الْحَدِيدِ حَتَّى إِذَا سَاوَى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انفُخُوا حَتَّى إِذَا جَعَلَهُ نَاراً قَالَ آتُونِي أُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«براي‌ من‌ قطعات‌ آهن‌» يعني‌: آهن‌هاي‌ بزرگي‌ كه‌ در ساختمانهاي‌ بزرگ‌ و حجيم ‌به‌ كار مي‌رود «بياوريد. تا آن‌گاه‌ كه‌ برابر ساخت‌ ميان‌ آن‌ دو كوه‌ را» صدفين‌: دو جانب‌ كوه‌ است‌. يعني‌: آنها برايش‌ قطعات‌ آهن‌ را آوردند و پس‌ از آن‌كه‌ او زير بنا و شالوده‌ سد را ريخت‌، شروع‌ به‌ چيدن‌ آهن‌ها در ميان‌ دو كوه‌ كرد و ميان‌ دو كوه‌ را از آهن‌ انباشت‌ تا آن‌ را همسطح‌ ساخت‌ آن‌گاه‌ «گفت‌» به‌ عمله‌ وكارگران‌: «بدميد» بر اين‌ قطعات‌ آهن‌ با آتش‌ و دمه‌هاي‌ آهنگري‌ «تا وقتي‌ كه‌ آن ‌قطعات‌ را آتش‌ گردانيد» به‌ قولي‌: او به‌ نهادن‌ يك‌ دسته‌ از قطعات‌ آهن‌ و سنگ ‌بر روي‌ هم‌ فرمان‌ داد آن‌گاه‌ بر آنها هيزم‌ و زغال‌ ريخت‌ و دستور داد كه‌ بر آنها آتش‌ افروخته‌ و با دمه‌ها بدمند تا آن‌كه‌ حرارت‌ حاصله‌، آهن‌ها را تا سرحد ذوب ‌داغ‌ ساخت‌  ـ و چون‌ بر آهن‌ آتش‌ افروزند، همانند آتش‌ سرخ‌ و مذاب ‌مي‌گردد ـ سپس‌ مس‌ مذاب‌ را آوردند و ذوالقرنين‌ آن‌ را بر روي‌ اين‌ لايه‌ از آهن ‌و سنگ‌ ريخت‌ و همين‌طور لايه‌هاي‌ ديگر را بر روي‌ آن‌ قرار داد «گفت‌: مس‌ گداخته‌ برايم‌ بياوريد تا روي‌ آن‌ بريزم‌» در نتيجه‌ لايه‌هاي‌ آهن‌ و سنگ‌ با مس ‌گداخته‌ خوب‌ به‌ هم‌ جوش‌ خورد و چسبيد و خالي‌گاه‌هاي‌ ميان‌ آهن‌ها كاملا مسدود شد و سرانجام‌ اين‌ پيكره‌ از آهن‌ و سنگ‌ و مس‌ گداخته‌ به‌ كوهي‌ آهنين‌ وسدي‌ مستحكم‌ و نفوذناپذير تبديل‌ شد. قطر: مس‌ گداخته‌ است‌.
صاحب‌ تفسير «في‌ظلال‌ القرآن‌» مي‌گويد: «جديدا روش‌ آميختن‌ مس‌ با آهن ‌براي‌ نيرومند ساختن‌ بيشتر آهن‌ به‌ كار گرفته‌ شده‌ و از افزودن‌ نسبتي‌ از مس‌ به‌ آهن‌، مقاومت‌ و صلابت‌ آهن‌ دوچندان‌ شده‌ است‌. گفتني‌ است‌؛ اين‌ روشي‌ بود كه‌ خداي‌ عزوجل‌ ذوالقرنين‌ را به‌ آن‌ راه‌ نمود و آن‌ را قرنها قبل‌ از علم‌ جديد بشر در كتاب‌ جاودان‌ خويش‌ ثبت‌ كرد».
 
	سوره أنبياء آيه  59
‏متن آيه : ‏
‏ قَالُوا مَن فَعَلَ هَذَا بِآلِهَتِنَا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گفتند: چه‌كسي‌ با خدايان‌ ما چنين‌ كرده‌است‌؟ او واقعا از ستمكاران‌ است‌» يعني: چون‌ از جشن‌ خويش‌ بازگشتند و ديدند كه‌ بر سر خدايانشان‌ چه‌ آمده ‌است‌، اين‌سخن‌ را گفتند.
 
سوره مرسلات آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ وَالنَّاشِرَاتِ نَشْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و قسم‌ به‌ افشانندگان‌ افشانگر» كه‌ ابرهاي‌ بادآور باران‌زا را آن‌گونه‌ كه ‌پروردگار عزوجل‌ بخواهد، مي‌پراكنند. يا مراد از «ناشرات‌» فرشتگاني‌اند كه‌ برابرها گماشته‌اند و آنها را مي‌پراكنند. يا مراد فرشتگاني‌اند كه‌ در هنگام ‌فرودآوردن‌ وحي‌، بالهاي‌ خود را در فضا مي‌گشايند و مي‌افشانند.
	سوره مرسلات آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ فَالْفَارِقَاتِ فَرْقاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ قسم‌ به‌ جداكنندگان‌ به‌ جداكردني» مراد فرشتگاني‌ هستند كه‌ با پيامهاي‌ الهي‌اي‌ كه‌ فرود مي‌آورند، حق‌ و باطل‌ و حلال‌ و حرام‌ را از هم‌ جدا مي‌كنند.
	سوره مرسلات آيه  5
‏متن آيه : ‏
‏ فَالْمُلْقِيَاتِ ذِكْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ قسم‌ به‌ فرشتگان‌ فرودآورنده‌ وحي» كه‌ وحي‌ را بر انبيا(ع) القا مي‌كنند. صاحب‌ تفسير «الأساس‌» مي‌گويد: «قول‌ راجح‌ اين‌ است‌ كه‌ از پنج‌ سوگند ياد شده‌ در اينجا، فقط سوگند دوم‌ يعني‌ (فالعاصفات) به‌ بادها تعلق‌ دارد و سوگندهاي‌ ديگر مربوط به‌ فرشتگان‌ است‌». به‌قولي‌ ديگر: سه‌ سوگند اول‌ به ‌بادها و سوگند چهارم‌ و پنجم‌ به‌ فرشتگان‌ تعلق‌ دارد. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ وجه‌ مناسبت‌ ميان‌ بادها و فرشتگان‌، لطافت‌ و سرعت‌ حركت‌ آنهاست‌.
	سوره مرسلات آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ عُذْراً أَوْ نُذْراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«خواه‌ عذري‌ باشد يا هشداري» يعني: فرشتگان‌ وحي‌ را به‌عنوان‌ عذر نماياندن ‌و اتمام‌ حجت‌ خداي‌ عزوجل‌ بر خلقش‌، يا به‌عنوان‌ هشدار عذابش‌، بر پيامبران(ع) فرود مي‌آورند. يا فرشتگان‌ وحي‌ را به‌عنوان‌ عذر و حجتي‌ براي‌ حق‌پرستان‌ و هشداري‌ براي‌ باطل‌پرستان‌، فرود مي‌آورند.
 		سوره مرسلات آيه  7
‏متن