» بت‌ قبيله‌ همدان‌ و «نسر» بت ‌قبيله‌ حمير. البته‌ اعراب‌ بتان‌ ديگري‌ نيز داشتند كه‌ مهمترين‌ آنها عبارت‌ بود از لات: بت‌ قبيله‌ ثقيف‌ در طائف‌، عزي: بت‌ قبيله‌هاي‌ سليم‌ و غطفان‌ و جشم‌، منات: بت‌ قبيله‌ خزاعه‌، اساف‌ و نائله‌ و هبل: بت‌ مردم‌ مكه‌. و چون‌ هبل‌ در نزد آنان‌ بزرگترين‌ بتان‌ بود پس‌ آن‌ را بر فراز كعبه‌ نهادند.
 
	سوره نوح آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَدْ أَضَلُّوا كَثِيراً وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا ضَلَالاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
نوح‌(ع) افزود: «و هرآينه‌ بسياري‌ را گمراه‌ كردند» يعني: رؤسا و بزرگانشان‌، يا اين‌ بتان‌ بسياري‌ از مردم‌ را گمراه‌ كردند «و» پروردگارا! «بر ستمكاران‌ جز گمراهي‌ نيفزاي» يعني: جز زيان‌، يا جز گمراهي‌ در نيرنگشان‌.
 
	سوره نوح آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ مِمَّا خَطِيئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَاراً فَلَمْ يَجِدُوا لَهُم مِّن دُونِ اللَّهِ أَنصَاراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌سبب‌ گناهانشان‌ بود كه‌ به‌ غرق‌ كشيده‌ شدند» يعني: قوم‌ نوح‌(ع) بر اثر گناهانشان‌ با طوفان‌ غرق‌ شدند «سپس» به‌دنبال‌ اين‌ غرق‌ «به‌ آتشي‌ درآورده ‌شدند» كه‌ آتش‌ دوزخ‌ در آخرت‌ است‌. به‌قولي: مراد از آتش‌، عذاب‌ قبر است ‌و معني‌ چنين‌ مي‌شود: پس‌ مستحق‌ ورود به‌ آتش‌ گرديدند. اما تعبير به‌ «ادخلوا: درآورده‌ شدند»، تعبير از مستقبل‌ به‌ لفظ ماضي‌ است‌ تا حتمي ‌بودن‌ ورودشان ‌به‌ آتش‌ و صحت‌ وجود آن‌ را افاده‌ نمايد؛ و امام‌ رازي‌ و قشيري‌ بر اين‌ معني ‌متفق‌القول‌اند و قشيري‌ اين‌ آيه‌ را دليل‌ اثبات‌ عذاب‌ قبر مي‌داند. «پس‌ براي‌ خود در برابر خداوند هيچ‌ ياوري‌ نيافتند» يعني: كسي‌ را نيافتند كه‌ آنان‌ را از عذاب ‌خداوند(ج) بازدارد و آن‌ را از آنان‌ دفع‌ كند.
 
سوره نوح آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّاراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و نوح‌ گفت: اي‌ پروردگار من‌! بر روي‌ زمين‌ از كافران‌ هيچ‌ دياري‌ باقي ‌مگذار» ديار: يعني‌ كسي‌ كه‌ ساكن‌ ديار است‌. آري‌! چون‌ نوح‌(ع) از ايمانشان ‌مأيوس‌ گرديد، عليه‌ آنان‌ دعا كرد. البته‌ اين‌ دعاي‌ وي‌ بعد از آن‌ بود كه‌ خداي‌ عزوجل‌ به‌ او وحي‌ فرستاد كه: «هرگز از قوم‌ تو (بعد از اين) جز كساني‌ كه‌ (تاكنون) ايمان‌ آورده‌اند، ايمان‌ نمي‌آورند» «هود/26». پس‌ خداوند(ج) دعاي ‌نوح‌(ع) را اجابت‌ كرد و آنان‌ را غرق‌ نمود. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ اين‌ دعاي‌ نوح‌(ع) مانند دعاي‌ رسول‌ اكرم‌ ص عليه‌ قوم‌ مشرك‌شان‌ است: «اللهم‌ منزل‌ الكتاب‌، سريع ‌الحساب‌ وهازم‌ الأحزاب‌، اهزمهم‌ وزلزلهم:  بار خدايا! اي‌ فرود آورنده‌ كتاب‌، اي‌ سريع‌ الحساب‌ و اي‌ شكننده‌ احزاب‌! آنان‌ را بشكن‌ و متزلزل‌ گردان‌». ابن‌العربي‌ مي‌گويد: «فرق‌ دعاي‌ نوح(ع) و رسول‌اكرمص اين‌ بود كه‌ نوح‌ عليه‌ همه‌ كفار دعا كرد اما رسول‌اكرم‌ ص عليه‌ كساني‌ كه‌ بر ضد مسلمانان‌ دست‌ به ‌گروه‌بندي‌ و تحريك‌ زده‌ بودند؛ و اصل‌ در دعا عليه‌ كفار همين‌ روش‌ پيامبر ص است‌».
 
	سوره نوح آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوا إِلَّا فَاجِراً كَفَّاراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
آن‌ گاه‌ نوح‌(ع) در دعاي‌ خود افزود: «همانا اگر تو آنان‌ را بگذاري» و نابودشان‌ نكني‌ «بندگانت‌ را گمراه‌ مي‌سازند» از راه‌ حق‌ «و جز بدكار كفران‌پيشه‌اي‌ را نزايند» يعني: به‌ دنيا نياورند جز بدكاري‌ را؛ با ترك‌ طاعتت‌ و جز بسيار ناسپاسي ‌را؛ براي‌ نعمتت‌. ابن‌ كثير مي‌گويد: «نوح‌(ع) اين‌ سخن‌ را بدان‌ جهت‌ گفت‌ كه‌ در ميانشان‌ نهصد و پنجاه‌ سال‌ زندگي‌ كرده‌ بود و از آنان‌ شناخت‌ درستي‌ داشت‌». اما نسفي‌ مي‌گويد: «نوح‌(ع) اين‌ سخن‌ را بدان‌ جهت‌ گفت‌ كه‌ خداوند(ج) به‌ وي‌ خبر داده‌ بود كه‌ ديگر كسي‌ از قومش‌ به‌ وي‌ ايمان‌ نمي‌آورد. چنان‌كه‌ در آيه ‌(36) سوره‌ هود آمده‌ است‌».
 
	سوره نوح آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَاراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ پروردگار من‌! مرا و پدر و مادرم‌ را بيامرز» شايان‌ ذكر است‌ كه‌ پدر و مادر نوح(ع) هر دو مؤمن‌ بودند «و هر كس‌ را كه‌ به‌ خانه‌ من‌ درآيد» در حالي‌كه‌ «ايمان ‌آورده» باشد نيز بيامرز. يعني: هر كس‌ را كه‌ به‌ منزلي‌ در آيد كه‌ من‌ ساكن‌ آن‌ هستم‌، يا در كشتي‌، يا مسجدم‌ درآيد. پس‌ كساني‌ كه‌ به‌ اين‌ وصف‌ متصف ‌نبودند، مانند زن‌ نوح‌(ع) و فرزند وي‌ كه‌ گفت: «در كوهي‌ كه‌ مرا از آب‌ پناه ‌دهد، جاي‌ مي‌گيرم‌»، از تحت‌ اين‌ دعا خارج‌اند. «و نيز بيامرز تمام‌ مؤمنين‌ و مؤمنات‌ را» يعني: بر همه‌ مردان‌ و زناني‌ كه‌ به‌ وصف‌ ايمان‌ موصوف‌اند تا روز قيامت‌ بيامرز. پس‌ با اقتدا به‌ نوح‌(ع) دعا كردن‌ در حق‌ تمام‌ مؤمنين‌ و مؤمنات ‌مستحب‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابي‌سعيد خدري‌(رض) آمده‌است‌ كه‌رسول‌ خدا ص فرمودند: «لا تصحب‌ إلا مؤمنا ولا يأكل طعامك‌ إلا تقي: همراه‌ ومصاحب‌ نشو؛ جز با مؤمني‌ و غذاي‌ تو را نخورد؛ جز پرهيزگاري‌». «و ستمكاران ‌را جز تباهي‌ نيفزاي» يعني: بر كافران‌ ستمگر، جز نابودي‌ و زيان‌ و خرابي‌ نيفزاي‌. اين‌ دعاي‌ نوح‌(ع) نيز هر ستمگري‌ را تا روز قيامت‌ شامل‌ گرديده ‌است‌.

  
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3418.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:3419.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:3420.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:3421.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:3422.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:3423.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:3424.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:3425.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:3426.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:3427.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:3428.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:3429.txt">آيه  12</a><a class="text" href="w:text:3430.txt"> آيه  13</a><a class="text" href="w:text:3431.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ جن ﴾</a></body></html>سوره جن آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ الْجِنِّ فَقَالُوا إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآناً عَجَباً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ محمد صبه‌ امتت‌ «به‌سوي‌ من» از جانب‌ خداوند(ج) بر زبان ‌جبرئيل‌(ع) «وحي‌ فرستاده‌ شد كه‌ گروهي‌ از جن‌ گوش‌ نهادند» به‌ قرائت‌ من‌ آن‌گاه‌ كه‌ قرآن‌ مي‌خواندم‌. نفر: از سه‌ تا ده‌ كس‌ است‌ «پس‌ گفتند: هرآينه‌ ما قرآني‌ شگرف‌ را شنيديم» يعني: چون‌ آن‌ گروه‌ از جن‌ به‌سوي‌ قوم‌ خود بازگشتند، به‌ آنان ‌گفتند: ما سخني‌ قرائت ‌شده‌ را شنيديم‌ كه‌ در فصاحت‌ و بلا