َبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«كه‌ نزد پروردگارت‌ براي‌ مسرفان‌» دراز دست‌ در گمراهي‌ و تجاوزكاران‌ از حد در بدكاري‌ و فساد؛ «نشانه‌گذاري‌ شده‌ است‌» با علائمي‌ كه‌ به‌ آن‌ شناخته ‌مي‌شود. نقل‌ است‌ كه: بر روي‌ هر سنگ‌، خط قرمز و سياهي‌ نقش‌ بسته‌ بود. ابن‌كثير مي‌گويد: «بر روي‌ هر سنگ‌، نام‌ كسي‌ كه‌ بايد بر وي‌ زده‌ مي‌شد، نوشته ‌شده‌ بود».
 
	سوره ذاريات آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آن‌گاه‌ هر كه‌ را از مؤمنان‌ در آن‌ بود، از آنجا بيرون‌ برديم‌» يعني: چون‌ نابود ساختن‌ قوم‌ لوط را اراده‌ كرديم‌، هر كس‌ را كه‌ در آباديهاي‌ قوم‌ لوط از مؤمنان‌ به‌وي‌ بود، از آن‌ آباديها بيرون‌ برديم‌.
 
	سوره ذاريات آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ در آنجا جز يك‌ خانه‌» يعني: جز يك‌ خانواده‌ «از مسلمانان‌ نيافتيم‌» گفته‌ شده‌ كه‌ آن‌ خانواده‌ هم‌، خانواده‌ خود لوط(ع) ـ به‌جز زن‌ وي‌ ـ بود. سعيدبن‌جبير(رض) مي‌گويد: «آنان‌ به‌جز زن‌ لوط(ع) جمعا سيزده‌ تن‌ بودند».
 
	سوره طه آيه  109
‏متن آيه : ‏
‏ يَوْمَئِذٍ لَّا تَنفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَرَضِيَ لَهُ قَوْلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در آن‌ روز شفاعت‌ سود نبخشد» براي‌ كسي‌ از هيچ‌ شفاعتگري‌، هر كس‌ كه ‌باشد «مگر براي‌ كسي‌ كه‌ خداي‌ رحمان‌ او را اذن‌ داده‌ است‌» يعني‌: مگر شفاعت‌ كسي‌ كه‌ خداي‌ رحمان‌ به‌ او اذن‌ شفاعت‌ داده‌ است‌ «و او را از روي‌ گفتار پسند كرده‌است‌» يعني‌: به‌خاطر آن‌ سخن‌، شفاعتگر را مورد پسند قرار داده‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص فرمودند: «روز قيامت‌ در زير عرش‌ خداي‌ رحمان‌ مي‌آيم‌ و براي‌ او به‌ سجده‌ در مي‌افتم‌ و بر من‌ چنان‌ محامد و اوصاف‌ شگرفي‌ داده‌ مي‌شود كه‌ اكنون‌ نمي‌توانم‌ آنها را برشمارم‌ پس‌ خداوند(ج) مرا به‌ هر مقدار از زمان‌ كه‌ بخواهد در حال‌ سجده‌ باقي ‌مي‌گذارد، سپس‌ مي‌فرمايد: اي‌ محمد! سرت‌ را بردار و سخن‌ بگو؛ كه‌ سخنت ‌شنيده‌ مي‌شود و شفاعت‌ كن‌؛ كه‌ شفاعتت‌ پذيرفته‌ مي‌شود. پس‌ برايم‌ حدي معين ‌در شفاعت‌ مقرر مي‌شود آن‌گاه‌ كساني‌ را كه‌ در اين‌ محدوده‌ قرار دارند، وارد بهشت‌ مي‌كنم‌، سپس‌ مجددا بازمي‌گردم‌». راوي‌ مي‌گويد: آن‌ حضرت‌ص از چهاربار بازگشتن‌ مجدد خود از بهشت‌ به‌ منظور كسب‌ اجازه‌ شفاعت‌ براي ‌جماعت‌هاي‌ بيشتري‌، سخن‌ گفتند.
 
	سوره ذاريات آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در آنجا براي‌ كساني‌ كه‌ از عذاب‌ دردناك‌ مي‌ترسند، نشانه‌اي‌ باقي‌ گذاشتيم‌» يعني: در آن‌ آباديها، نشانه‌ و دلالتي‌ باقي‌ گذاشتيم‌ تا هر كس‌ را كه‌ از عذاب‌ الهي ‌مي‌ترسد، بر عذابي‌ كه‌ به‌ آنان‌ رسيده‌ است‌، راهنمايي‌ كند، چه‌ از اهل‌ آن‌ زمان‌ وچه‌ كساني‌ كه‌ بعد از آنان‌ مي‌آيند و اين‌ نشانه‌؛ همانا آثار عذاب‌ در اين‌ آباديها است‌ كه‌ هنوز هم‌ پيدا و نمايان‌ است‌ زيرا بعد از آن‌كه‌ آباديهاي‌ قوم‌ لوط بر اثر عذاب‌ زيروزبر شد، خداوند متعال‌ آن‌ را به‌ بحيره‌ متعفني‌ كه‌ به‌ «بحيره‌ طبريه‌» معروف‌ است‌، تبديل‌ كرد. اين‌ خود دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ چون‌ شر و كفر و فسق ‌غالب‌ شد، در پي‌ آن‌ نابودي‌ و ويراني‌ حتمي‌ است‌.
 
	سوره ذاريات آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَفِي مُوسَى إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَى فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در موسي‌» نشانه‌اي‌ قرار داديم‌ «چون‌ او را با سلطاني‌ مبين‌ به‌ سوي‌ فرعون ‌فرستاديم‌» سلطان‌ مبين: حجت‌ آشكار و روشن‌ است‌ كه‌ عبارت‌ از عصا و ديگر معجزات‌ همراه‌ وي‌ مي‌باشد.
 
	سوره ذاريات آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ رويگردان‌ شد به‌ ركن‌ خويش‌» يعني: فرعون‌ با پهلوي‌ خويش‌ از نشانه‌هاي‌ ما روي‌ گردانيد. ولي‌ مجاهد مي‌گويد: «مراد از ركن: جمع‌، لشكر و اركان‌ دولت‌ فرعون‌ است‌ كه‌ او به‌ وسيله‌ آنان‌ قوت‌ و نيرو مي‌گرفت‌». «و گفت: اين‌ شخص‌ جادوگر يا ديوانه‌اي‌ است‌» يعني: فرعون‌ درباره‌ موسي‌(ع) چنين‌ گفت‌ تا مغالطه‌ و ايهام‌ ايجاد كرده‌ و مردم‌ را به‌ شك‌ و شبهه‌ درافگند در حالي‌كه‌ او خود به‌ خوبي‌ مي‌دانست‌ كه‌ آوردن‌ معجزات‌ موسي‌(ع) از سوي‌ جادوگر ممكن‌ نيست‌ و نيز مي‌دانست‌ كه‌ ديوانه‌ چنين‌ كارهايي‌ نمي‌كند.
 
سوره ذاريات آيه  40
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ او و لشكرش‌ را گرفتيم‌ و آنان‌ را در دريا افگنديم‌ در حالي‌كه‌ او مليم‌ بود» مليم: يعني‌ فرعون‌ مرتكب‌ اعمالي‌ شده‌ بود كه‌ موجب‌ ملامت‌ و نكوهش‌ است‌. پس‌ او سزاوار ملامت‌ بود آن‌گاه‌ كه‌ ادعاي‌ ربوبيت‌ كرده‌ به‌ خداوند(ج) كفر ورزيد و در عصيان‌ خويش‌ طغيان‌ نمود و از حد درگذشت‌.
 
	 سوره ذاريات آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در عاد» يعني: در داستان‌ عاد نيز نشانه‌اي‌ باقي‌ گذاشتيم‌ «آن‌گاه‌ كه‌ بر آنان ‌بادي‌ عقيم‌ فرستاديم‌» باد عقيم: بادي‌ است‌ كه‌ در آن‌ هيچ‌ خير، بركت‌ و منفعتي‌ نيست‌ پس‌ نه‌ درختي‌ را گشن‌ داده‌ و آبستن‌ مي‌كند و نه‌ حامل‌ باراني‌ است‌ بلكه‌ فقط براي‌ نابودسازي‌ و عذاب‌ فرستاده‌ شده‌ است‌. كه‌ اين‌ باد، «دبور»، يا «جنوب‌»، يا «نكباء» ناميده‌ مي‌شود.
 
	سوره ذاريات آيه  42
‏متن آيه : ‏
‏ مَا تَذَرُ مِن شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏«كه‌ به‌ هر چه‌ مي‌وزيد، آن‌ را چون‌ استخوان‌ پوسيده‌ مي‌گردانيد» يعني: آن‌ باد، هيچ‌ چيزي‌ را كه‌ بر آن‌ مي‌گذشت‌ ـ اعم‌ از خودشان‌، چهارپايان‌ و اموالشان‌ را باقي‌ نمي‌گذاشت‌ مگر اين‌كه‌ آن‌ را چون‌ خاكستر استخوان‌ مرده‌، نابود و فرسوده‌ مي‌گردانيد.
 
	سوره ذاريات آيه  43
‏متن آيه : ‏
‏ وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّى حِينٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در ثمود» يعني: و در داستان‌ ثمود نيز نشانه‌اي‌ باقي‌ گذاشتيم‌ «آن‌گاه‌ كه‌ به ‌آنان‌ گفته‌ شد: تا چندي‌ برخوردار شويد» يعني: آن‌گاه‌ كه‌ به‌ آنان‌ گفتيم: تا وقت ‌فرارسيدن‌ نابوديتان‌، با بهره‌مندي‌ و برخورداري‌ از دن