 اموال‌ خود را در زكات‌ و ساير امور خيريه‌ به‌ مصرف‌ رسانيد بلكه‌ شما را به‌ مصرف‌ كردن‌ اندكي‌ از اموالتان‌ در اين‌ راه‌، دستور مي‌دهد. ابن‌كثير مي‌گويد: «يعني‌ حق‌ تعالي‌ از شما بي‌نياز است‌ و چيزي‌ را از شما نمي‌طلبد و صدقاتي‌ هم‌ كه‌ در اموال‌ شما فرض ‌نموده‌ است‌، هدف‌ از آن‌ مواسات‌ با برادران‌ فقير شماست‌ تا سود و ثواب‌ آن‌ به‌ خود شما برگردد».
 	سوره محمد آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ إِن يَسْأَلْكُمُوهَا فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوا وَيُخْرِجْ أَضْغَانَكُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر اموال‌ شما را از شما بخواهد» يعني: اگر خداوند(ج) تمام‌ اموال‌ شما را از شما بگيرد «و به‌ اصرار از شما طلب‌ كند» فيحفكم: مفسران‌ در معني‌ آن‌ گفته‌اند: اگر شما را به‌ دشواري‌ انداخته‌ و در طلب‌ اموالتان‌ مبالغه‌ كند «بخل‌ مي‌ورزيد» و از اجراي‌ امر ما امتناع‌ مي‌كنيد «و» آن‌ بخل‌ «كينه‌هاي‌ شما را بيرون‌ مي‌آورد» يعني: در آن‌ هنگام‌، دشمني‌ شما با اسلام‌ آشكار مي‌شود زيرا مال‌ نزد انسان ‌محبوب‌ و دوست‌داشتني‌ است‌ لذا او آن‌ را جز در آنچه‌ كه‌ نزد او از مال‌ محبوب‌تر باشد، صرف‌ نمي‌كند؛ و آن‌ عقيده‌ راستين‌ است‌ پس‌ امتناع‌ شما از انفاق‌ مال‌، ثابت‌ مي‌كند كه‌ شما اهل‌ عقيده‌ نيستيد.
اين‌ آيه‌ درس‌ ديگري‌ در ميدان‌ ايمان‌ است‌ زيرا طلب‌كردن‌ مال‌ بسيار از شخص ‌براي‌ انفاق‌ آن‌ در راه‌ خدا(ج)، عرصه‌گاهي‌ براي‌ آزمايش‌ وي‌ در عرصه‌ ايمان‌ و نفاق‌ مي‌باشد.
 
	سوره محمد آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ هَاأَنتُمْ هَؤُلَاء تُدْعَوْنَ لِتُنفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمِنكُم مَّن يَبْخَلُ وَمَن يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَن نَّفْسِهِ وَاللَّهُ الْغَنِيُّ وَأَنتُمُ الْفُقَرَاء وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«شما همان‌ گروهي‌ هستيد كه‌ از شما خواسته‌ مي‌شود تا در راه‌ خدا» يعني: در جهاد و راه‌هاي‌ خير «انفاق‌ كنيد آن‌گاه‌ از شما كساني‌ هستند كه‌ بخل‌ مي‌ورزند» به ‌انفاق‌ اندكي‌ از مال‌ خويش‌ پس‌ چگونه‌ در انفاق‌ مال‌ بسيار ـ كه‌ تمام‌ مالتان‌ را دربرگيرد ـ بخل‌ نمي‌ورزيد؟! «و هر كس‌ بخل‌ ورزد، جز اين‌ نيست‌ كه‌ به‌ زيان‌ خود بخل‌ ورزيده‌» يعني: با بخل‌ خويش‌ خود را از مزد و پاداش‌ الهي‌ محروم‌ گردانيده‌؛ از سوي‌ ديگر اگر در انفاق‌ مال‌ بخل‌ ورزيد، دشمن‌ بر شما غالب‌ شده‌ و عزت‌ و اموال‌ شما همه‌ از دست‌ مي‌رود و چه ‌بسا خود شما نيز از بين‌ مي‌رويد و اين‌ زياني‌ است‌ آشكار «و خدا غني‌ است‌» و بي‌نياز مطلق‌ لذا او از نيازمندي‌ به‌ اموال‌ شما پاك‌ است‌ «و شما فقراييد» به‌ سوي‌ خداوند(ج) و به‌ سوي‌ آنچه‌ كه‌ در نزد وي‌ از خير و رحمت‌ وجود دارد «و اگر روي‌ بگردانيد، جاي‌ شما را به‌ مردمي‌ غير از شما خواهد داد» يعني: اي‌ قوم‌ عرب‌! اگر از ايمان‌، تقوي‌ و جهاد روي‌ برگردانيد، حق‌ تعالي‌ قوم‌ ديگري‌ را به‌جاي‌ شما مي‌آورد و آنان‌ را جانشين‌تان‌ مي‌گرداند، قومي‌ كه‌ از شما براي‌ خداي‌ عزوجل‌ فرمانبرتر باشند «آن‌گاه‌ آنها مانند شما نخواهندبود» در رويگرداني‌ از ايمان‌ و تقوي‌ و در بخل‌ مال‌ از انفاق‌ در راه‌ خدا(ج) بلكه‌ آنها براي‌ حق‌ تعالي‌ مطيع‌ خواهند بود. مفسران‌ در تعيين‌ اين‌ قوم‌ جديد بر چندين ‌قول‌ اختلاف‌ نظر دارند، از جمله‌ آنها اقوال‌ ذيل‌ است‌ كه‌ مراد از اين‌ قوم‌ جديد: فرشتگان‌، يا انصار مدينه‌، يا تابعين‌، يا اهل‌ يمن‌، يا اهالي‌ كنده‌ و نخع‌، يا عجم‌، يا فارس‌ و روم‌اند. اما بهتر اين‌ است‌ كه‌ علم‌ اين‌ امر به‌ خداي ‌عزوجل‌ تفويض‌شود.
آيه‌ كريمه‌ در برگيرنده‌ معجزه‌ غيبي‌اي‌ است‌ زيرا چنان‌كه‌ حق‌ تعالي‌ خبر داده ‌است‌؛ وقتي‌ قوم‌ عرب‌ از حمل‌ پرچم‌ اسلام‌ ابا ورزيدند، خداي‌ عزوجل‌ از اقوام ‌ديگر براي‌ اسلام‌ سربازاني‌ را به‌ ميدان‌ فرستاد كه‌ با كمال‌ قوت‌ پرچمدار آن ‌شدند، كه‌ تا امروز، اين‌ پرچم‌ بر دوش‌ اقوامي‌ از اين‌ امت‌ در اهتزاز است.‌

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2509.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:2510.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:2511.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:2512.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:2513.txt"> آيه  5</a><a class="text" href="w:text:2514.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:2515.txt"> آيه  7</a><a class="text" href="w:text:2516.txt">آيه  8</a><a class="text" href="w:text:2517.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:2518.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ فتح ﴾</a></body></html>سوره فتح آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحاً مُّبِيناً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همانا ما به‌ تو حكم‌ كرديم‌ به‌ فتحي‌ آشكار» فتح: در لغت‌، اصلا به‌ معني ‌گشودن‌ قفل‌ است‌ و فتح‌ در باب‌ جهاد عبارت‌ است‌ از: غلبه‌ و ظفر بر يك‌ سرزمين ‌به‌ زور يا به‌ صلح‌، به‌ جنگ‌ يا به‌ غير آن‌. مراد اين‌ است‌ كه: اي‌ پيامبر ص! ما برايت‌ به‌ فتحي‌ روشن‌ و آشكار در آينده‌ حكم‌ كرديم‌ ـ فتح‌ مكه‌ و غير آن‌ ـ كه ‌به‌ زور و غلبه‌ جهادت‌ ميسر مي‌شود.
از نظر جمهور مفسران‌، مراد از «فتح‌ مبين‌» در اين‌ آيه‌ صلح‌ حديبيه‌ است‌ و خداوند متعال‌ از آن‌ رو آن‌ را فتح‌ ناميد كه‌ صلح‌ حديبيه‌ سبب‌ فتح‌ مكه‌ و فتوحات ‌بعدي‌ گرديد و اين‌ از باب‌ اطلاق‌ سبب‌ بر مسبب‌ مي‌باشد كه‌ از انواع‌ «مجاز مرسل‌» است‌. ولي‌ گروهي‌ برآنند كه‌ مراد از فتح‌ در اين‌ آيه‌، فتح‌ مكه‌ است‌ كه‌ خداوند متعال‌ آن‌ را قبل‌ از فرارسيدن‌ موعدش‌ به‌ طريق‌ بشارت‌ به‌ پيامبر ص و مؤمنان‌ وعده‌ داد و تعبير از آن‌ به‌ زمان‌ گذشته‌، براي‌ دلالت‌ معني‌ بر تحقق‌ حتمي ‌آن‌ در آينده‌ مي‌باشد، گويي‌ اين‌ فتح‌ چنان‌ مسلم‌ است‌ كه‌ در حكم‌ يك‌ امر به‌واقعيت‌ پيوسته‌ مي‌باشد.
 
	سوره طه آيه  96
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوا بِهِ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ أَثَرِ الرَّسُولِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذَلِكَ سَوَّلَتْ لِي نَفْسِي ‏
 
‏ترجمه : ‏
«گفت‌» سامري‌ «من‌ به‌ چيزي‌ بينا شدم‌ كه‌ ديگران‌ به‌ آن‌ بينا نشدند» به‌ قولي‌: مراد او همان‌ رؤيت‌ جبرئيل‌(ع) بود كه‌ او را سوار بر اسبي‌ ديد پس‌ در ضميرش ‌چنين‌ افگنده‌ شد كه‌ از رد پاي‌ اسب‌ وي‌ مشت‌ خاكي‌ برگيرد. گفتني‌ است‌؛ خاك‌ زيرپاي‌ جبرئيل‌(ع) و اسبش‌ بر هيچ‌ جمادي‌ نمي‌افتد مگر اين‌كه‌ آن‌ جماد زنده ‌مي‌شود چنان‌كه‌ سامري‌ گفت‌: «پس‌ مشتي‌ خاك‌ از رد پاي‌ فرستاده‌ خدا» يعني ‌جبرئيل‌(ع) «برداشتم‌ و آن‌ را در پيكر افگندم‌» يعني‌ در همان‌ پيكري‌ كه‌ از زر گداخته‌ به‌ قالب‌ گوساله‌ ريخته‌ و پيراسته‌ 